นี่คือเรื่องราวที่ถูกดัดแปลงใหม่โดยใช้ชื่อ ตัวละคร สถาน และบริบทแบบไทยทั้งหมดครับ:
“ในที่สุด มรดกและธุรกิจทั้งหมดของเธอก็จะเป็นของฉันสักที!”: เสียงกระซิบอันน่าขนลุกของสามีในวันที่หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาอีกแค่ 3 วัน—แต่เขาไม่รู้เลยว่าฉันได้วางกับดักมรณะไว้รอท่าแล้ว!
ห้องพักผู้ป่วยพิเศษวีไอพีในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังย่านสุขุมวิทเงียบสงบ มีเพียงเสียงติ๊ดๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอของเครื่องติดตามการทำงานของหัวใจ ในวัยสามสิบห้าปี ฉันสร้างอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้านด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ทว่าความสำเร็จกลับแลกมาด้วยสุขภาพที่ทรุดลงอย่างกะทันหันจากโรคประหลาดที่แพทย์เก่งแค่ไหนก็หาสสาเหตุไม่พบ
นพ. ภัทร ยืนอยู่ปลายเตียง พลางทอดสายตาด้วยความเห็นใจไปยังสามีของฉัน—กรณฑ์
“หมอเสียใจด้วยจริงๆ ครับคุณกรณฑ์” เสียงของแพทย์หนุ่มสั่นเครือ “พิษร้ายกระจายตัวเข้าสู่ตับและไตจนเกินเยียวยาแล้วครับ ตามการประเมินของหม… ภรรยาของคุณอยู่ได้อีกไม่เกินสามวันครับ”
กรณฑ์โฮออกมาทันที เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง คว้ามือฉันไปกุมไว้แน่นแล้วร้องไห้ฟูมฟาย “ไม่! หมอต้องช่วยภรรยาผมสิครับ! เอาเงินเท่าไหร่ผมยอมจ่ายหมด ขอแค่ช่วยชีวิตเธอไว้!”
ถ้าการแสดงมีความ 10 อาการนี้ กรณฑ์คงคว้ารางวัลตุ๊กตาทองไปครองอย่างไร้ข้อกังขา ทันทีที่ นพ. ภัทร เดินออกไปเพื่อให้เราได้อยู่กันตามลำพัง รอยน้ำตาปลอมๆ บนใบหน้าของสามีก็ค่อยๆ เหือดแห้ง เขาผุดลุกขึ้นยืน ใช้หลังมือปาดน้ำตาออกอย่างไร้เยื่อใย แล้วจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของฉันที่นอนหลับตาอยู่
เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหูฉัน ลลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดทำให้ฉันนิ่งงิ่ง แต่ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับทำให้โลกทั้งใบดิ่งลงสู่ห้วงเหว:
“ในที่สุดเธอก็จะตายสักทีนะ… อีกแค่สามวันเท่านั้น มรดกพันล้านและบริษัททั้งหมดของรินรดาก็จะเป็นของฉันคนเดียว”
หัวใจฉันแทบหยุดเต้น แต่ฉันยังคงแสร้งทำเป็นหลับตาแน่น พยายามควบคุมจังหวะลมหายใจให้สม่ำเสมอที่สุด ฉันแกล้งทำเป็นคนป่วยที่ไร้สติและไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เพื่อให้เขาตายใจว่าแผนการชั่วร้ายกำลังจะสำเร็จลุล่วง
แต่สิ่งที่กรณฑ์ไม่มีทางรู้เลยก็คือ หลายเดือนก่อนหน้านี้ ฉันระแคะระคายความลับของเขาเข้าเสียแล้ว
ความจริงที่ถูกเปิดโปง
จุดเริ่มต้นมาจากเมื่อครึ่งปีก่อน ฉันเริ่มมีอาการวิงเวียนศีรษะและผมร่วงอย่างรุนแรง กรณฑ์เป็นคนอาสาเตรียมอาหารเสริมและวิตามินให้ฉันกินด้วยตัวเองทุกเช้า ซึ่งในตอนนั้นฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากเพราะคิดว่าเขาคือสามีที่แสนดี
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเผลอเปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กทิ้งไว้ ฉันแอบเหลือบไปเห็นสลิปโอนเงินจำนวนมหาศาลให้กับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ “พิมพ์ดาว” ซึ่งก็คือชู้รักของเขานั่นเอง เท่านั้นยังไม่พอ ประวัติการค้นหาในอินเทอร์เน็ตยังเต็มไปด้วยเรื่องของสารพิษไร้สีไร้กลิ่น (Tasteless and Odorless Toxins)
ก่อนที่ร่างกายจะทรุดหนักไปมากกว่านี้ ฉันแอบนำตัวอย่างเลือดไปตรวจกับสถาบันนิติวิทยาศาสตร์เอกชนอย่างไร้ร่องรอย ผลตรวจยืนยันชัดเจน: ฉันถูกวางยาด้วยสารหนู (Arsenic) ทีละน้อยผ่านวิตามินที่เขากินให้ทุกวัน
ทำไมฉันถึงไม่แจ้งตำรวจทันที? เพราะคนอย่างกรณฑ์ฉลาดเป็นกรด เขารอดตัวได้แน่ๆ และฉันไม่อยากให้เขาแค่ติดคุก ฉันต้องการให้เขาชดใช้ด้วยความทรมาน เจ็บปวด และสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาโหยหาในขณะที่เขายังมีลมหายใจ
ในช่วงสามวันสุดท้ายของชีวิต ในขณะที่เขาสวมบทบาทสามีผู้แสนอาลัยอาวรณ์ ฉันแอบติดต่อ ทนายเดชา ที่ปรึกษากฎหมายมือหนึ่ง ทนายเดชาปลอมตัวเป็นบาทหลวงและพระสงฆ์สลับกันเพื่อเข้าเยี่ยมฉันในห้องผู้ป่วยโดยที่กรณฑ์ไม่ทันเอะใจ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของแผนการล้างแค้นบทสุดท้าย
พินัยกรรมมรณะ
สามวันผ่านไป ร่างกายของฉันยอมจำนนต่อความตาย ฉันจากไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก เพราะรู้ว่ากับดักที่วางไว้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว
หนึ่งสัปดาห์หลังงานศพสุดอลังการที่จัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ทนายเดชาได้ส่งหมายเรียกตัวกรณฑ์มาที่คฤหาสน์หรูเพื่อฟังการเปิดพินัยกรรมฉบับสุดท้าย กรณฑ์ก้าวเข้ามาในห้องรับแขกด้วยชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง รอยยิ้มแห่งความกระวนกระวายและความโลภฉายชัดบนใบหน้า โดยมีพิมพ์ดาวเดินตามมาติดๆ ในฐานะ “เลขาธิการส่วนตัว” คนใหม่
“เชิญครับทนาย รีบจัดการให้มันจบๆ เถอะครับ” กรณฑ์นั่งไขว่ห้างลงบนโซฟาตัวโปรดของฉันอย่างลำพองใจ “ผมมั่นใจว่าภรรยาผู้ล่วงลับของผมคงโอนกรรมสิทธิ์บริษัทและเงินสดในบัญชีทั้งหมดให้ผมไว้หมดแล้วล่ะมั้งครับ”
คุณต้องการให้ฉันเล่าต่อไหมครับว่า ทนายเดชาเปิดพินัยกรรมว่าอย่างไร และหน้าตาของกรณฑ์ตอนที่รู้ความจริงจะเป็นเช่นไร?
ตอนที่ 2 (ตอนจบ)
บทที่ 2: พินัยกรรมมรณะและการล่มสลายของหน้ากากคนดี
บรรยากาศภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หรูหลังโตเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ทนายเดชานั่งหลังตรงสง่างามอยู่หลังโต๊ะไม้สักทอง เบื้องหน้าคือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ประทับตราครั่งสีแดงฉานบ่งบอกถึงความเป็นทางการสูงสุด ด้านข้างมีเจ้าหน้าที่จากกรมการปกครองและพยานผู้ทรงคุณวุฒิอีกสองคนร่วมเป็นสักขีพยานในการเปิดพินัยกรรมครั้งนี้
กรณฑ์กระแอมไอเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เกือบจะหลุดออกมาจากมุมปาก เขาหันไปกระซิบกระซาบกับพิมพ์ดาวที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยท่าทีระริกระรี้ ชู้รักสาวในชุดสูทเข้ารูปแบรนด์หรูส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มตอบกลับมา ดวงตาของทั้งคู่พราวระยับด้วยความโลภที่ไม่อาจปิดมิด พวกเขากำลังวาดฝันถึงการครอบครองอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มูลค่าพันล้าน เงินสดในบัญชีธนาคาร และรถยนต์ซูเปอร์คาร์นับสิบคัน
“เชิญครับทนาย รีบอ่านให้มันจบๆ เถอะครับ” กรณฑ์นั่งไขว่ห้าง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความลำพองใจ “ผมในฐานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นผู้ดูแลเธอจนลมหายใจสุดท้าย มั่นใจว่าภรรยาผู้ล่วงลับของผมคงมอบสิทธิ์ขาดในทรัพย์สินทั้งหมดให้ผมแต่เพียงผู้เดียวอยู่แล้วล่ะครับ”
ทนายเดชาปรายตามองสามีผู้หน้าไหว้หลังหลอกแวบหนึ่ง แววตาของทนายมือหนึ่งฉายประกายเยียบเย็นที่กรณฑ์ไม่มีวันสังเกตเห็น มือเหี่ยวย่นเปิดแฟ้มเอกสารช้าๆ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่นกังวานไปทั่วห้องรับแขก:
“เรียนท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ในฐานะที่ปรึกษาทางกฎหมายและผู้จัดการมรดกของ คุณรินรดา อัครเดชาโชติ ผมขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่า ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต ท่านได้ทำพินัยกรรมฉบับสุดท้ายขึ้นเมื่อสามวันก่อน ณ โรงพยาบาลเอกชนย่านสุขุมวิท โดยมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์ และมีพยานบุคคลรับรองถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ”
กรณฑ์พยักหน้ารัวๆ อย่างไม่ใส่ใจรายละเอียด “ครับๆ เรารู้แล้ว ทนายรีบเข้าประเด็นเลยดีกว่า ว่าหุ้นบริษัทและทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนมาเป็นชื่อผมกี่เปอร์เซ็นต์?”
ทนายเดชาไม่ตอบคำถามโง่ๆ นั้น เขากวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษแผ่นแรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ:
“ข้อที่หนึ่ง… เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์และเงินสดในกองมรดกมูลค่าหนึ่งพันล้านบาททั้งหมด ผู้ตายได้แสดงเจตจำนงชัดเจนว่า มิได้ยกทรัพย์สินส่วนตัวแม้แต่บาทเดียวให้แก่ นายกรณฑ์ สามีโดยพินัยกรรม”
เพล้ง!
รอยยิ้มบนใบหน้าของกรณฑ์แข็งค้างทันที ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบหัวกลางวันแสกๆ เขาลุกพรวดขึ้นจากโซฟาจนเก้าอี้ไถลถอยหลังเสียงดังลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “คุณว่ายังไงนะทนาย! เป็นไปไม่ได้! ผมเป็นสามีนะ! ตามกฎหมายผมต้องมีสิทธิ์ในฐานะคู่สมรสสิ!”
“กรุณานั่งลงและฟังให้จบครับ คุณกรณฑ์” ทนายเดชากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจจนกรณฑ์ต้องจำใจทรุดตัวลงนั่งตามเดิมด้วยความหงุดหงิดระคนหวาดระแวง
“ในพินัยกรรมระบุต่อว่า ทรัพย์สินทั้งหมด เงินสด หุ้นในบริษัทในเครืออัครเดชาโชติทุกบริษัท รวมถึงคฤหาสน์หลังนี้ ถูกโอนถ่ายเข้าสู่ ‘กองทุนการกุศลเพื่อช่วยเหลือเหยื่อความรุนแรงในครอบครัวและผู้ป่วยยากไร้’ โดยมีมูลนิธิสตรีแห่งชาติเป็นผู้ดูแลจัดการทั้งหมด ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป”
“อีบ้า! นังรินรดาบ้าไปแล้ว!” กรณฑ์สบถออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสติหลุด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโมโหจนแดงก่ำ ลืมภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้แสนสุภาพไปจนหมดสิ้น “มันกล้าดียังไง! ผมดูแลมันมาตั้งนาน ทำไมมันถึงใจร้ายขนาดนี้!”
พิมพ์ดาวที่ยืนอยู่ข้างหลังหน้าถอดสี รีบก้าวเข้ามาเขย่าแขนสามีตัวดีด้วยความตื่นตระหนก “พี่กรณฑ์! หมายความว่ายังไงคะ? แล้วบริษัทที่เราคุยกันไว้ล่ะ เงินที่จะเอามาใช้หนี้พนันแล้วก็โปรเจกต์ที่เราวางแผนกันไว้ล่ะคะ?”
กรณฑ์หน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มกรอบหน้า เขาลืมตัวหันไปตวาดใส่ชู้รักเสียงดัง “เงียบปากน่า! ฉันจะไปรู้เหรอวะ!”
ก่อนที่ทั้งคู่จะสติแตกไปมากกว่านั้น ทนายเดชาก็ยกมือขึ้นห้ามปราม พร้อมกับหยิบเอกสารแผ่นที่สองออกมาจากแฟ้ม รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของทนายทำให้บรรยากาศในห้องน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
“ใจเย็นๆ ครับ คุณกรณฑ์… ความสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น” ทนายเดชาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “นอกจากพินัยกรรมเรื่องทรัพย์สินแล้ว คุณรินรดายังได้มอบหมายให้อีกฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็น ‘เอกสารลับเปิดโปงอาชญากรรม’ ให้ผมจัดการต่อทันทีที่สิ้นเสียงพินัยกรรมครับ”
กรณฑ์ชะงักกึก ความหนาวยะเยือกแล่นพล่านตั้งแต่สันหลังลามไปถึงปลายผม สัญชาตญาณดิบเตือนภัยเขาร้องลั่นว่ากำลังมีภัยมหันต์รออยู่
“นี่คือผลตรวจนิติวิทยาศาสตร์จากสถาบันกลาง และแฟ้มหลักฐานการสั่งซื้อสารหนูทางอินเทอร์เน็ต รวมถึงประวัติการโอนเงินสดก้อนโตให้แก่หญิงสาวนามว่า ‘พิมพ์ดาว’ เพื่อเป็นค่าจ้างและค่าปิดปาก” ทนายเดชาชูเอกสารปึกใหญ่ให้ทุกคนในห้องได้เห็นชัดเจน “หลักฐานทั้งหมดนี้ถูกรวบรวมไว้อย่างสมบูรณ์แบบโดยคุณรินรดาก่อนที่เธอจะเสียชีวิต และในตอนนี้… เจ้าหน้าที่ตำรวจกองปราบปรามกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อจับกุมตัวผู้ต้องหาในข้อหา พยายามฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และร่วมกันวางยาพิษในอาหารเพื่อหวังฮุบสมบัติ”
สิ้นเสียงของทนายเดชา ประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของนายตำรวจเครื่องแบบเต็มยศหลายนายก้าวเข้ามาในห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว
“นายกรณฑ์ และ นางสาวพิมพ์ดาว พวกคุณถูกจับแล้วครับ!” เสียงประกาศิตก้องกังวานพร้อมกับเสียงเหล็กกระทบกันของกุญแจมือที่เตรียมพร้อมล็อกข้อมือของทั้งสองคน
กรณฑ์เข่าอ่อนทรุดฮวบคานพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกโพรงมองภาพตำรวจที่เดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด เขานึกถึงคำพูดสุดท้ายที่ภรรียาเคยกระซิบเบาๆ ในห้องผู้ป่วยในคืนก่อนที่เธอจะเสียชีวิต—ภาพรอยยิ้มมุมปากอันลึกลับของรินรดาผุดขึ้นมาในหัว ราวกับเสียงก้องจากนรกที่เตือนสติเขาว่า:
…กับดักที่เธอวางไว้ รอให้เขาเดินตกลงมาด้วยความโลภของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว
กรณฑ์กรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่กุญแจมือเย็นเฉียบถูกสวมลงบนข้อมือของเขา อาณาจักรพันล้านที่เคยฝันหวานพังทลายลงในพริบตา เหลือไว้เพียงคราบน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้และบทลงโทษจากความชั่วช้าที่เขาเป็นคนขุดหลุมฝังตัวเอง
คุณต้องการให้ผมขยายความเรื่องราวในช่วงที่กรณฑ์อยู่ในเรือนจำ หรืออยากให้เพิ่มบทสรุปของพิมพ์ดาวและแผนการล้างแค้นส่วนอื่นๆ เพิ่มเติมไหมครับ?