รถยนต์ BMW ป้ายแดงคันละเกือบสี่ล้านบาท คือของขวัญวันปีใหม่ที่ลูกชายของฉันมอบให้แม่ยายของเขา ส่วนของฉันน่ะหรือ… กระปุกออมสินหมูพลาสติกสีชมพูหนึ่งใบ และเมื่อฉันลองเขย่ามันต่อหน้าทุกคนข้างในนั้นมีเพียงเหรียญสิบบาทกับธนบัตรยี่สิบบาทรวมกันได้แค่หนึ่งร้อยห้าสิบบาทถ้วน
มาร์ค ลูกชายคนเดียวของฉันยิ้มกว้างขณะยื่นของเล่นชิ้นนั้นมาให้ “แม่ก็อายุหกสิบห้าแล้ว จะอยากได้อะไรอีกล่ะครับ แม่ชอบเก็บเงินอยู่แล้วนี่ อันนี้น่ะเหมาะกับแม่ที่สุดเลย”
อรัญญา ภรรยาของเขาหัวเราะคิกคัก ถัดไปข้างๆ คือคุณนายลดาวัลย์ แม่ของเธอที่ตื้นตันจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มือยังคงกำกุญแจรถ BMW X3 คันงามที่มีโบสีแดงผูกอยู่บนฝากระโปรงหน้า
คืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ในหมู่บ้านจัดสรรหรูย่านราชพฤกษ์ แสงไฟประดับสว่างไสว กลิ่นเนื้อย่างเกาหลีและหมูแฮมอบน้ำผึ้งลอยคลุ้งมาจากครัว เพื่อนบ้านที่มาร์คชวนมาต่างยืนล้อมรอบรถคันใหม่เพื่อร่วมแสดงความยินดี
ส่วนตัวฉัน ยืนอยู่ตรงมุมโรงจอดรถ มือข้างหนึ่งประคองกล่องพายแอปเปิลอบเองที่ตั้งใจเอามาฝาก ส่วนอีกข้างถือกระปุกหมูพลาสติกราคาไม่กี่บาท
“ถือเป็นเคล็ดไงคะคุณแม่” อรัญญาพูดกลั้วหัวเราะ “เพราะคุณแม่ลดาจำเป็นต้องใช้รถจริงๆ ค่ะ แกอายุขนาดนี้แล้วจะให้นั่งแท็กซี่หรือเบียดรถไฟฟ้าก็ไม่ไหว ลำบากแย่เลย”
ฉันเหลือบมองลดาวัลย์ หญิงวัยหกสิบสองปี ผู้พร่ำบอกลูกชายฉันตลอดสามปีที่ผ่านมาว่าตัวเองเป็น ‘หญิงม่ายผู้น่าสงสาร’ เธอคอยบอกเสมอว่าเงินเก็บหมดไปกับค่ารักษาตอนสามีเสียชีวิต ค่ายาโรคประจำตัวก็แพง ค่าส่วนกลางบ้านก็สูง ไม่มีปัญญาซื้อรถดีๆ ขับหรอก
มาร์คจึงเป็นคนออกค่าใช้จ่ายแทบทุกอย่าง ตั้งแต่ของสดในตู้เย็น ประกันชีวิต ทำฟัน ยันพาไปเที่ยวต่างประเทศ ฉันไม่เคยเข้าไปก้าวก่าย เพราะถือว่าเป็นเงินที่ลูกหามาได้ด้วยตัวเอง
แต่เมื่อฉันได้ยินลดาวัลย์พูดขึ้นมาว่า—
“คนเราน่ะนะ พี่ดวงใจ พอแก่ตัวลงก็ไม่ต้องการอะไรมากหรอก สิ่งสำคัญคือเราต้องรู้จักคำว่าพอเพียง”
เธอยืนพิงรถหรูคันใหม่ที่ลูกชายของฉันซื้อให้พลางส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ความรู้สึกบางอย่างในอกของฉันเย็นเยียบลงทันที
ฉันเพียงแค่ยิ้มตอบ “รถสวยดีนะ”
“ใช่ไหมล่ะครับแม่” มาร์ครีบเสริมอย่างภาคภูมิใจ “คุณแม่ลดาคู่ควรแล้วครับ ท่านลำบากผ่านอะไรมาเยอะ”
ฉันมองหน้าลูกชาย ไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้รู้สึกเจ็บปวดมากกว่ากัน ระหว่างของขวัญต่างชั้นราวฟ้ากับเหว หรือน้ำเสียงที่เขาเรียกอีกฝ่ายว่า ‘คุณแม่ลดา’ อย่างรักใคร่สนิทสนม ราวกับว่าฉันเป็นเพียงแขกคนนอก ราวกับว่าแม่แท้ๆ ที่กัดฟันเลี้ยงเขามาคนเดียวตั้งแต่พ่อเสียไปตอนเขาอายุสิบสอง เป็นแค่ภาระหน้าที่ที่เขาปลดเปลื้องเสร็จสิ้นไปแล้ว
แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ
พวกเขาคิดเสมอว่าความเงียบของฉันคือความยอมคน คิดว่าถ้าฉันไม่โวยวายแปลว่าฉันไม่รู้อะไรเลย
ฉันอยู่ต่ออีกเกือบชั่วโมง ยืนฟังมาร์คอวดเบาะหนัง ซันรูฟ กล้องรอบคัน และระบบช่วยจอดอัตโนมัติ ได้ยินอรัญญาพูดคุยกับเพื่อนข้างบ้านว่า “อย่างน้อยตอนนี้คุณแม่ลดาก็รู้แล้วค่ะว่าพวกเราซาบซึ้งในพระคุณของท่านแค่ไหน” เธอไม่ได้หันมามองฉันแม้แต่หางตาขณะที่พูดประโยคนั้น
พองานเริ่มซา ฉันก็เอ่ยปากขอตัวกลับ ฉันหอมแก้มลูกชายเบาๆ “ขอบใจสำหรับกระปุกออมสินนะลูก”
มาร์คมีสีหน้าโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด เขาคงนึกว่าฉันจะน้อยใจหรือตัดพ้อ บางทีเขาอาจอยากให้ฉันโมโหอาละวาดเสียด้วยซ้ำ จะได้ตราหน้าว่าฉันเป็นคนแก่เจ้าอารมณ์และงี่เง่า แต่ฉันทำเพียงแค่ยิ้ม วางกระปุกหมูสีชมพูไว้ที่เบาะข้างคนขับในรถโตโยต้าคันเก่า แล้วขับกลับบ้านที่นนทบุรี
บ้านเงียบสนิทเมื่อฉันกลับมาถึง ฉันวางถาดพายไว้บนโต๊ะกินข้าวในครัว และตรงนั้นเองที่ฉันสังเกตเห็นกระเป๋าถือหนังสีดำใบหรูวางอยู่บนเก้าอี้
กระเป๋าของลดาวัลย์ ฉันจำได้แม่นยำเพราะเธออวดตลอดทั้งคืนว่าเป็นหนังแท้จากอิตาลี ราคาเกือบแปดหมื่นบาท คงลืมหยิบลงจากรถตอนฉันแวะรับเธอมาที่บ้านงาน
ฉันยิ้มเยาะในใจ “หญิงม่ายผู้น่าสงสารงั้นหรือ…”
ฉันตั้งใจจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาเพื่อโทรบอกมาร์ค แต่ปากซิปกระเป๋ากลับเปิดอ้าอยู่ และตอนที่ฉันกำลังจะรูดปิด เอกสารแผ่นหนึ่งที่พับไว้ก็เลื่อนหลุดออกมาจากซองกระเป๋าเงินด้านใน
ตอนแรกฉันไม่ได้คิดจะเปิดอ่าน จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับหัวกระดาษของบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนชื่อดังแห่งหนึ่งบนถนนสาธร พร้อมกับตัวเลขแปดหลักตรงบรรทัดล่างสุด
18,740,000 บาท
ฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เพ่งมองตัวเลขนั้นอีกครั้ง ยอดเงินลงทุนคงเหลือในพอร์ต ไม่ใช่หนี้สิน ไม่ใช่ใบแจ้งยอดกู้ยืม และไม่ใช่เงินสินไหมประกันชีวิต แต่เป็นบัญชีส่วนตัวของลดาวัลย์ พร้อมรายการเงินปันผลรายไตรมาสที่โอนเข้าบัญชีเฉลี่ยรอบละกว่าสองแสนบาท
แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของฉันชาวาบที่สุด ไม่ใช่จำนวนเงินเหล่านั้น
ด้านหลังของแผ่นกระดาษ มีลายมือเขียนด้วยปากกาจดรายการไว้อย่างเป็นระเบียบ
35,000 — มาร์ค (รายเดือน)120,000 — เบี้ยประกัน480,000 — ทริปญี่ปุ่นBMW — 3.8 ล้าน
และบรรทัดล่างสุด มีข้อความสั้นๆ ทิ้งท้ายไว้:
“พอได้รถเรียบร้อยแล้ว เป้าหมายต่อไปคือคอนโดแถวทองหล่อ”
ฉันจำลายมือนั้นได้ขึ้นใจ ลายมือหวัดเป็นระเบียบของอรัญญา ลูกสะใภ้ที่มักจะเขียนการ์ดอวยพรวันเกิดให้ฉันทุกปี
ฉันนั่งนิ่งอยู่ในครัวนานนับสิบนาที บนโต๊ะตรงหน้า กระปุกหมูพลาสติกสีชมพูยังคงส่งยิ้มแป้นมาให้ ฉันหมุนเปิดฝาใต้ท้องมันออก เทเงินเหรียญสิบบาทกับแบงก์ยี่สิบสามใบรวมหนึ่งร้อยห้าสิบบาทออกมากองไว้
ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ใช่เพราะตลก แต่เพราะดวงตาสว่างโร่ในทันที
ลดาวัลย์ไม่ได้ยากจน เธอไม่ได้พึ่งพามาร์คเพราะไม่มีทางเลือก และที่สำคัญ เธอไม่ได้วางแผนเรื่องนี้เพียงลำพัง
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายภาพเอกสารกองทุนและลายมือด้านหลังไว้อย่างคมชัดทุกรายละเอียด จากนั้นจึงค่อยๆ พับกระดาษกลับคืนตามรอยเดิมแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าอย่างประณีต
ฉันไม่โทรศัพท์ ไม่ส่งข้อความใดๆ ไปทั้งสิ้น
ฉันเดินไปชงกาแฟดำหนึ่งแก้ว เปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก และใช้เวลาตลอดสี่ชั่วโมงถัดมา เตรียม ‘ของขวัญปีใหม่’ ชิ้นพิเศษสำหรับครอบครัวของลูกชาย
ไม่มีริบบิ้นหรูหรา ไม่มีกล่องแบรนด์เนม มีเพียงซองเอกสารสีน้ำตาลธรรมดาใบหนึ่ง ด้านในบรรจุเอกสารสำเนา รายการเดินบัญชีเก่าๆ บางฉบับ และจดหมายอีกหนึ่งฉบับที่ฉันควรจะเขียนถึงเขาตั้งนานแล้ว
เวลาประมาณหกโมงเช้าของวันขึ้นปีใหม่ ฉันขับรถย้อนกลับไปยังหมู่บ้านจัดสรรที่ราชพฤกษ์ ไฟประดับรอบรั้วยังคงเปิดทิ้งไว้ ถนนในหมู่บ้านเงียบสงัดไร้ผู้คน
ฉันเดินไปที่หน้าบ้านของมาร์ค วางกล่องเอกสารสีน้ำตาลลงบนพรมเช็ดเท้าหน้าประตู สัญญาณไฟสีฟ้าของกริ่งประตูดิจิทัลสว่างวาบขึ้น และในวินาทีนั้นเอง เสียงปลดล็อกประตูด้านในก็ดังขึ้นพอดี
อรัญญาเป็นคนแง้มประตูออกมา เธออยู่ในชุดนอนสภาพกระเซอะกระเซิง ดวงตายังหรี่ปรือด้วยความง่วงงุน
เธอเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้นเป็นคนแรก จากนั้นสายตาก็เลื่อนลงมองกล่องเอกสาร และสุดท้ายคือซองจดหมายสีขาวที่ฉันติดไว้ด้านบนสุด
ทันทีที่สายตาของเธออ่านชื่อตัวบรรจงที่เขียนระบุไว้บนหน้าซอง เลือดฝาดบนใบหน้าของเธอก็พลันเหือดหายไปจนซีดเผือดราวกับกระดาษ
ถึง… มาร์ค ลูกรัก
