เมื่อพ่อแม่เทงานแต่งเพื่อไปงานเบบี้ shower ของลูกรัก—แต่พอเห็นรูปเรากับสามีบนเรือยอชต์สุดหรู พวกเขาก็โทรมากว่า 417 สายและร้องขอให้เราคุยด้วย!
“พ่อแม่ไปงานแต่งลูกไม่ได้หรอก งานเบบี้ shower ของพี่เขาสำคัญกว่า”
นั่นคือคำพูดของพ่อบังเกิดเกล้า สามชั่วโมงก่อนที่ฉันจะเข้าพิธีแต่งงาน
เก้าอี้สี่สิบสามตัวต้องว่างเปล่าในวันที่ควรจะมีความสุขที่สุดในชีวิตของฉัน
แต่หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เมื่อพวกเขเห็นรูปถ่ายของฉันกับสามีบนเรือยอชต์สุดหรู โทรศัพท์มือถือของฉันก็มียอดสายที่ไม่ได้รับพุ่งสูงถึง 417 สายทันที
และผู้ชายที่เดินจูงมือฉันส่งตัวเข้าพิธีแทนที่พ่อของฉันล่ะ? แท้จริงแล้วเขาคือผู้กุมความลับที่จะพลิกชีวิตของพวกเราทุกคนไปตลอดกาล
เส้นทางที่ถูกมองข้าม
ฉันชื่อ ไอรดา วงศ์สุวรรณ หรือ ไอซ์ อายุ 28 ปี เป็นนักวาดภาพประกอบอิสระที่อาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมขนาดกะทัดรัดย่านบางซื่อ
ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ฉันเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก นั่นคือความจริงที่ว่าความรักของพ่อแม่นั้นไม่มีความยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย
พี่สาวของฉัน ปาริฉัตร หรือ แป้ง คือลูกรักผู้เป็นศูนย์กลางของบ้านมาโดยตลอด
ตอนที่เธอเรียนจบมหาวิทยาลัย พ่อแม่จัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมหรูหรา แต่พอถึงตาฉันเรียนจบ เรากลับไปกินข้าวหมูกรอบปากซอยกันง่าย ๆ เพราะแม่บอกว่าต้องประหยัด
ตอนที่พี่แป้งแต่งงานกับ กร ภัทรพงศ์ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ครอบครัวร่ำรวยระดับมหาเศรษฐี งบจัดงานแต่งงานพุ่งสูงไปเกือบสองล้านบาท
แต่พอฉันบอกว่าฉันกำลังจะแต่งงานกับ กรณ์ ศุภกิจ ชายหนุ่มผู้มีอาชีพเป็นจิตรกร คำถามแรกจากปากพ่อมีเพียงประโยคเดียวว่า
“แล้วไอ้เด็กนั่น จะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงแก?”
กรณ์ไม่ได้ยากจนเพราะความเกียจคร้าน เขาเป็นคนเงียบขรึมและรักสันโดษ ที่โปรดปรานการวาดภาพบนผืนผ้าใบมากกว่าการเข้าสังคมเพื่อสร้างภาพลักษณ์
เราเจอกันครั้งแรกในงานนิทรรศการศิลปะที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร วันนั้นเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ ที่มีรอยเปื้อนสีอะคริลิกตรงปลายแขน
เขาไม่ได้จีบฉันด้วยของขวัญราคาแพง
แต่เขาเลือกที่จะหิ้วกล่องข้าวมาให้ฉันตอนที่ฉันต้องนั่งปั่นงานโต้รุ่ง เขายกเครื่องมือมาซ่อมก๊อกน้ำที่รั่วในห้องให้ฉัน และในยามที่ฉันร้องไห้เพราะคำพูดตัดพอน้อยใจจากครอบครัว มีเพียงอ้อมกอดอุ่น ๆ ของเขาที่คอยปลอบประโลมอย่างเงียบ ๆ
ตอนที่เขาขอแต่งงาน เราอยู่กันที่สตูดิโอห้องเช่าเล็ก ๆ ของเขา
“ฉันยังไม่มีคฤหาสน์หรือรถสปอร์ตหรูหราให้แกหรอกนะ” เขาพูดพร้อมกับยื่นแหวนวงเรียบที่เขาลงมือออกแบบและหล่อด้วยตัวเอง “แต่ฉันสัญญาว่า แกจะไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไปในวันที่เราเดินร่วมทางกัน”
ฉันน้ำตาไหล
และตอบตกลงด้วยหัวใจ
วันที่ถูกหักหลัง
เราตกลงกันว่าจะจัดงานแต่งงานเล็ก ๆ แสนอบอุ่นในสวนสวยที่เขาใหญ่ วันที่ 14 มิถุนายน
เราเตรียมเก้าอี้ไว้เพียงห้าสัปดาห์… เอ่อ ห้าสิบตัวเท่านั้น
การตกแต่งเรียบง่าย เต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวและดวงไฟประดับระยิบระยับที่เราช่วยกันติดตั้งเองทุกขั้นตอน
เมื่อฉันบอกกำหนดการกับพ่อ ท่านพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม
“ลูกสาวพ่อ เดี๋ยวพ่อจะเป็นคนเดินจูงมือไปส่งตัวที่หน้างานเอง สัญญาเลย”
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันเชื่อสนิทใจว่า ฉันเองก็เป็นคนสำคัญในสายตาของท่านเช่นกัน
ทว่า สามสัปดาห์ก่อนวันแต่งงาน โทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น
ปลายสายคือ น้าลัดดา
“ไอซ์ วันที่ 14 นี้ แกจะไปงานเบบี้ shower ของพี่แป้งด้วยใช่ไหม?”
คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันด้วยความงันงง
“งานเบบี้ shower อะไรเหรอคะน้า?”
“อ้าว ก็วันที่ 14 มิถุนายนนี้ไง จัดที่คันทรีคลับหรูย่านบางนา เห็นว่างานอลังการงานสร้างมาก!”
มือทั้งสองข้างของฉันเย็นเฉียบลงทันที
วันที่ 14 มิถุนายน
วันแต่งงานของฉันเอง
ฉันรีบต่อสายตรงหาพี่แป้งทันที
“พี่แป้ง ทำไมถึงจัดงานเบบี้ shower วันที่ 14 มิถุนายนคะ? พี่ก็รู้ว่าวันนั้นเป็นวันแต่งงานของไอซ์!”
พี่แป้งหัวเราะออกมาเบา ๆ ทางปลายสาย
“โถ่ ไอซ์ อย่ามาทำเป็นดราม่าไปหน่อยเลยน่า นี่มันหลานคนแรกของบ้านเรานะ ส่วนงานแต่งของแก จะจัดวันไหนเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่เหรอ”
“แต่ไอซ์จองวันนั้นไว้ก่อนแล้วนะ!”
“งั้นก็เลื่อนสิ งานแต่งแกกับไอ้กรณ์มันไม่ได้ยิ่งใหญ่สักหน่อย”
ฉันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ก่อนที่เธอจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ
“แล้วอีกอย่างนะไอซ์ ช่วงนี้แม่กับพ่อต้องคอยดูแลฉันมากกว่า หลานคนแรกของตระกูลเรานะยะ”
วันถัดมา แม่โทรมาหาฉัน
“ลูก… แม่ว่าลูกน่าจะเข้าใจนะ ครอบครัวทางฝั่งกรเขาก็จะมากันหมด ถ้าแม่ไม่ไป มันน่าเกลียดรู้ไหม”
“แม่คะ นั่นงานแต่งงานของลูกนะ”
“แม่รู้ แต่ทางเราก็ไม่ได้สนับสนุนไอ้กรณ์ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แกไม่คู่ควรกับมันหรอก”
ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก ไม่ใช่เพราะฉันระแวงในตัวกรณ์ แต่เป็นเพราะครอบครัวของฉันเลือกที่จะเหยียบย่ำความสุขของผู้หญิงที่รักพวกเขาอย่างง่ายดาย
ไม่กี่วันก่อนงานแต่ง แขกเหรื่อทยอยโทรมาขอตัวยกเลิกการมาร่วมงานทีละคน
บรรดาป้า ๆ
ลูกพี่ลูกน้อง
แม้กระทั่งคุณอาผู้ใหญ่ที่ฉันเคารพรักในฐานะประธานในพิธี
และต่อมา ฉันก็ได้รู้ความจริงจาก มิน เพื่อนสนิทของฉันเองว่า พี่แป้งได้ส่งข้อความไปหาญาติทุกคนเป็นการส่วนตัว
เธอบอกว่าการไปร่วมงานของเธอสำคัญกว่ามาก เพราะสามีของเธอเป็นนักธุรกิจชื่อดังที่มีอิทธิพล
และยังมีข้อความอีกประโยคหนึ่งที่ทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ
“ยายไอซ์มันชินกับการเป็นคนไร้ตัวตนอยู่แล้ว เดี๋ยวแกก็ทำใจได้เองน่า”
งานแต่งงานที่มีคนเจ็ดคน
ในเช้าวันแต่งงาน ขณะที่มินกำลังช่วยแต่งหน้าให้ฉัน โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้นอีกครั้ง ปลายสายคือพ่อ
“ไอซ์… พ่อขอโทษนะ พ่อคงเดินทางไปเขาใหญ่ไม่ทันแน่ ๆ”
ฉันเหลือบมองชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตาที่แขวนเด่นอยู่ตรงหน้า
“พ่อคะ พ่อสัญญาแล้วนะ”
“พ่อรู้ ลูกรัก แต่หลานคนแรกของพ่อ…”
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกลั้นน้ำตา
“พ่อคะ นี่ก็งานแต่งงานครั้งแรกของหนูเหมือนกันค่ะ และหนูก็หวังว่ามันจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต”
ปลายสายเงียบกริบ ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ออกมาจากปากของเขา
ฉันกดตัดสายทิ้ง
เมื่อนาฬิกาตีบอกเวลาบ่ายสามโมง ฉันยืนสงบนิ่งอยู่บริเวณสวนด้านหลัง
อากาศเย็นสบาย ท้องฟ้าแจ่มใส
มีกุหลาบสีขาวประดับประดาไปตามแนวทางเดิน
ทว่า จากเก้าอี้ห้าสิบตัวที่เตรียมไว้ มีเพียง เจ็ดคน เท่านั้นที่นั่งและยืนอยู่เป็นสักขีพยาน
ที่นั่งเกือบทั้งหมดว่างเปล่า… เสมือนพื้นที่ที่ถูกทิ้งไว้ให้ครอบครัวของฉัน แต่กลับไร้เงาของพวกเขา
ฉันพยายามแย้มยิ้มออกมาราวกับว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ริมฝีปากสั่นระริก
“แก…” มินกระซิบเบา ๆ “เดี๋ยวฉันเดินไปส่งแกที่หน้าพิธีเองนะ”
แต่ก่อนที่ฉันจะได้ตอบรับ เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ถ้าเธอไม่รังเกียจ ให้ฉันเป็นคนเดินไปส่งเธอเองดีไหมล่ะ”
ฉันหันขวับไปมอง ก็พบกับ คุณลุงประเสริฐ
ท่านคือเจ้าของตึกแถวเก่าแก่ที่เปิดเป็นสตูดิโอให้ฉันกับกรณ์เช่าทำงานอยู่ทุกวัน
ชายวัย 67 ปี ผู้แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตเรียบง่าย ชื่นชอบการดื่มกาแฟดำ และมักจะมานั่งเงียบ ๆ มองกรณ์วาดรูปอยู่เสมอ
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังความธรรมดานั้นคืออะไร
สำหรับฉัน ท่านเป็นเพียงลุงเจ้าของบ้านเช่าผู้ใจดีคนหนึ่งเท่านั้น
แต่วันนี้ ท่านมาในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเนี๊ยบกริบ ท่าทางสง่างาม
ท่านเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นแขนข้างหนึ่งให้ฉันเกาะ
“ลุงคงแทนที่พ่อของเธอไม่ได้หรอกนะหนูไอซ์” ท่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แต่ผู้หญิงที่มีค่าอย่างเธอ ไม่ควรต้องเดินก้าวเข้าสู่พิธีชีวิตเพียงลำพัง”
วินาทีนั้นเอง น้ำตาทั้งหมดที่พยายามอดกลั้นไว้ก็ทะลักออกมา
ฉันเอื้อมมือไปเกาะแขนเสื้อสูทของท่านแน่น
ก่อนที่เราจะก้าวเดินออกไป ท่านหันมามองหน้าฉันแล้วกระซิบแผ่วเบา
“เธอคู่ควรกับความรักที่ดีที่สุดนะลูก จำไว้ให้ดีล่ะ”
ที่ปลายทางเดิน กรณ์ยืนรออยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก
เมื่อเขาเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของฉัน ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาเช่นกัน
และเมื่อเรากล่าวคำว่า “ยินดีรับอีกฝ่ายเป็นคู่ชีวิต” ไม่มีเสียงปรบมืออึกทึกครึกโครมจากฝูงชนจำนวนมาก
มีเพียงเสียงปรบมือจากคนเจ็ดคน… แต่สำหรับฉัน มันดังและอบอุ่นก้องกังวานยิ่งกว่าสิ่งใด
หลังพิธีจบลง เราจัดงานเลี้ยงฉลองกันด้วยพิซซ่าถาดใหญ่และผัดไทยริมทาง เราหัวเราะ พูดคุย และเต้นรำกันใต้แสงไฟประดับดวงน้อย
ไม่มีงานเลี้ยงรับรองหรูหรา
ไม่มีพิธีการน่าเบื่อ
แต่ฉันมีความสุขเหลือเกิน
เมื่อตกดึก ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู
ไม่มีข้อความใด ๆ จากพ่อและแม่
แม้แต่คำอวยพรสั้น ๆ ก็ไม่มี
ภาพถ่ายบนเรือยอชต์และการโทรศัพท์ 417 สาย
เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งสัปดาห์
ตอนนี้ฉันกับกรณ์กำลังยืนอยู่บนเรือยอชต์ส่วนตัวสุดหรูที่ทอดสมออยู่ไม่ไกลจากชายฝั่งทะเลภูเก็ต
ฉันยังคงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในความฝันที่ตื่นไม่ขึ้น
มีพนักงานคอยบริการอาหารรสเลิศ ห้องพักโอ่อ่าตกแต่งอย่างวิจิตร และรอบตัวเราคือผืนน้ำทะเลสีครามประกายระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์
ฉันยกกล้องขึ้นถ่ายภาพคู่กับสามีของฉัน
พร้อมกับเขียนแคปชั่นสั้น ๆ ลงในโซเชียลมีเดียว่า
“ฮันนีมูนกับสามีของฉัน ขอบคุณคนที่เลือกจะอยู่เคียงข้างในวันที่เราต้องการที่สุด”
จากนั้นฉันก็เข้านอนด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง
รุ่งเช้า เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาและหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู หน้าจอเครื่องก็แทบจะค้างเพราะการแจ้งเตือนรัวระเบิด
417 Missed Calls (สายที่ไม่ได้รับ)
พ่อ
แม่
พี่แป้ง
และแม้กระทั่งพี่กร สามีของเธอ!
ข้อความจากแม่เด้งขึ้นมา:
“ไอซ์ ลูก ทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรก?!”
ข้อความจากพ่อ:
“ลูกรัก พ่อกับแม่ต้องคุยกับลูกด่วน เรื่องนี้คอขาดบาดตายมาก!”
และข้อความจากพี่แป้ง:
“ไอซ์! นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม? เรือยอชต์ลำนั้นของใครกัน?!”
ในขณะที่ฉันกำลังนั่งอึ้งกับหน้าจอที่สั่นไม่หยุด คุณลุงประเสริฐก็เดินเข้ามาในห้องพัก พร้อมกับแฟ้มหนังราคาแพงในมือ
“หนูไอซ์” ท่านเอ่ยเรียบ ๆ “ลุงคิดว่า ถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงบางอย่างเกี่ยวกับสามีของหนูให้ฟังแล้วล่ะ”
ฉันหันไปมองกรณ์ที่ยืนกุมมือยิ้มบาง ๆ อยู่ด้านหลังของคุณลุง
“พี่กรณ์คะ?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
คุณลุงประเสริฐถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารในมือ
ข้างในนั้น มีชื่อของกรณ์ปรากฏหราอยู่บนเอกสารสัญญาทางการเงินที่มีตราประทับอย่างเป็นทางการ
และตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินที่อยู่ด้านล่างนั้น มากมายเสียจนฉันต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่สายตาอ่านจำนวนศูนย์ให้ถูกต้อง
จากนั้น คุณลุงประเสริฐก็เอ่ยประโยคหนึ่งออกมา ซึ่งทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบไปชั่วขณะ
“หนูไอซ์เอ๋ย… ผู้ชายที่ครอบครัวของเธอตราหน้าว่าอนาคตไม่มีวันรุ่งเรือง แท้จริงแล้วคือผู้ถือหุ้นใหญ่คนสำคัญ ที่กำลังกุมชะตาชีวิตและสามารถช่วยเหลือธุรกิจที่กำลังล้มละลายของพี่เขยเธอได้ทั้งหมดเพียงแค่ปลายนิ้ว”
และก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้นอีกครั้ง
สายเรียกเข้าจาก… พ่อ
ทว่า ในคราวนี้น้ำเสียงของท่านไม่ได้เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งหรือคำสั่งการใด ๆ อีกต่อไป
มีเพียงเสียงร้องไห้สะอื้นและคำวอนขออันน่าสมเพช
“ไอซ์… ลูกพ่อ… พ่อขอร้องล่ะ ช่วยบอกให้กรณ์ยอมปล่อยสัญญาฉบับนั้นเถอะนะ ไม่อย่างนั้น… ครอบครัวเรา… บริษัทของเรา… ต้องพังพินาศหมดแน่ ๆ ลูก!”
Read more
