แม่สามีเอาโซ่คล้องล็อกตู้เย็น ปล่อยให้แม่แท้ๆ ของฉันอดข้าว แถมยังคิดจะฮุบบ้าน—พวกเราเลยจัดเซอร์ไพรส์สุดแสบให้: ป้ายหน้าบ้านเขียนว่า “ประกาศขายบ้านด่วน”
ตอนที่ 2 (Part 2): ความจริงที่ถูกเปิดเผย และแผนการเอาคืนแบบเงียบกริบ หลังจากที่เมย์กดส่งเอกสารสัญญาจะซื้อจะขายดิจิทัลผ่านแล็ปท็อปเรียบร้อยแล้ว ลมหายใจของเธอก็ยังคงหนักหน่วงด้วยความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่ความเยือกเย็นกลับเข้าครอบงำอย่างน่าประหลาด เธอเดินเข้าไปในห้องนอนเล็ก ปรับยกเบรกเกอร์ไฟขึ้น เปิดพัดลมและเครื่องปรับอากาศให้แม่เพ็ญ จากนั้นก็ประคองแม่ขึ้นรถ พาออกไปรับประทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารบรรยากาศอบอุ่นริมแม่น้ำ พร้อมกับแวะรับน้องรันจากโรงเรียนกวดวิชา เด่นตามมาสมทบที่ร้านอาหารด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและดวงตาแดงก่ำ ทันทีที่เขาเห็นภาพถ่ายโซ่คล้องตู้เย็นและกระดาษโน้ตที่แม่ของเขาเขียนทิ้งไว้ มือทั้งสองข้างของเด่นสั่นระริกด้วยความอับอายและเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดเลยว่าแม่แท้ๆ ผู้ให้กำเนิดจะมีความใจดำและไร้มนุษยธรรมได้ถึงขนาดนี้ โดยเฉพาะกับแม่เพ็ญ ผู้หญิงที่ไม่เคยเรียกร้องอะไรและเป็นคนควักเงินก้อนโตช่วยให้พวกเขามีบ้านหลังนี้ตั้งแต่แรก “แม่ครับ… ผมกราบขอโทษแม่แทนแม่ของผมด้วยครับ” เด่นยกมือไหว้แม่เพ็ญด้วยน้ำตารื้น แม่เพ็ญลูบหลังลูกเขยเบาๆ “ช่างมันเถอะลูก เด่นเป็นคนดี แม่รู้ แม่ไม่ถือสาคนแก่หรอก แค่พวกเจ้าสองคนรักกันดี ไม่ทะเลาะกัน แม่ก็สบายใจแล้ว” คำพูดที่เปี่ยมด้วยความเมตตาของแม่ยาย ยิ่งตอกย้ำให้เด่นรู้ว่าความอดทนของเขาต่อความเห็นแก่ตัวของแม่นิดได้สิ้นสุดลงอย่างถาวรแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เด่นพยายามทำหน้าที่ลูกที่ดี ยอมสละห้องนอนใหญ่ ยอมจ่ายค่ายาหลักหมื่นทุกเดือน ยอมทนฟังคำบ่นด่าไร้สาระ แต่การที่แม่กระทำต่อแม่ยายซึ่งเป็นผู้มีพระคุณอย่างป่าเถื่อนเช่นนี้ เป็นเส้นตายที่เด่นไม่อาจให้อภัยได้อีกต่อไป “เมย์… จัดการตามแผนได้เลย” เด่นพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “บ้านหลังนี้เป็นชื่อร่วมของเราสองคน และเงินดาวน์ก็มาจากแม่เพ็ญ เราขายมันซะ แล้วพาแม่ไปอยู่บ้านสวนที่ขอนแก่นตามที่เราฝันไว้” อันที่จริง แผนการย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดไม่ใช่เรื่องกะทันหัน เมย์กับเด่นเบื่อหน่ายความวุ่นวายในกรุงเทพฯ และได้ติดต่อซื้อที่ดินพร้อมบ้านสวนสองชั้นที่ขอนแก่นไว้ล่วงหน้าแล้ว โดยมีนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ระดับมืออาชีพรอจังหวะปิดดีลบ้านที่กรุงเทพฯ อยู่พอดี … Read more
