แม่ยายพาหลานชายคนโปรดมาพักที่บ้านเราอีกแล้ว แม้ลูกสาวผมจะต้องเป็นฝ่ายเสียสละห้องนอนทุกครั้ง—ผมไม่ได้ทะเลาะด้วย แต่เช้าวันรุ่งขึ้น ผมพาลูกสาวบินลัดฟ้าไปยุโรปทันที ปล่อยให้ทุกคนยืนอึ้งอยู่ข้างหลัง
Part 2: การเผชิญหน้ากับความจริง และเที่ยวบินสู่โลกใบใหม่ แผ่นกระดาษใบคำร้องถอนเงินจากธนาคารที่วางอยู่ตรงหน้าผม ดูราวกับมีน้ำหนักนับพันกิโลกรัม ลายเซ็นอันคุ้นเคยของกานดาปรากฏอยู่เด่นชัด เคียงข้างตราประทับและเลขที่บัญชีปลายทางที่เป็นชื่อของ “นางสาววิภาดา” พี่สาวของเธอเอง เงินจำนวนสามแสนห้าหมื่นบาทก้อนนี้ไม่ใช่เงินเก็บธรรมดา แต่มันคือเงินกองทุนการศึกษาที่ผมเปิดร่วมไว้ให้น้องพิมพ์ตั้งแต่ลูกสาวลืมตาดูโลก เป็นเงินที่ผมหยอดกระปุกสะสมอย่างมีวินัยทุกเดือนด้วยความตั้งใจที่จะมอบอนาคตที่ดีที่สุดให้แก่ลูกสาวคนเดียวของผม “ทางธนาคารยอมให้ทำรายการได้อย่างไรครับ ในเมื่อบัญชีนี้เป็นชื่อร่วม?” ผมถามทนายกิตติศักดิ์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธอย่างถึงที่สุด “คุณกานดาใช้หนังสือมอบอำนาจที่มีลายมือชื่อของคุณซึ่งเซ็นทิ้งไว้เมื่อครั้งทำเรื่องซื้อบ้าน และอ้างเหตุจำเป็นทางการแพทย์เร่งด่วนของครอบครัวครับ” ทนายกิตติศักดิ์ตอบพร้อมดันแว่นขึ้น “ทางนิตินัยถือว่ามีพิรุธชัดเจน หากคุณธีรภัทรประสงค์จะดำเนินคดีอาญาข้อหายักยอกทรัพย์หรือปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ ก็สามารถทำได้ทันทีครับ และในแง่ของคดีครอบครัว หากมีการฟ้องหย่า เอกสารชุดนี้จะเป็นหมัดเด็ดที่ทำให้คุณได้สิทธิ์การปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียว เพราะมารดามีพฤติกรรมถ่ายโอนผลประโยชน์และทรัพย์สินของบุตรมิชอบ” ผมนั่งนิ่ง หลับตาลงสูดลมหายใจยาว ความลังเลใจ ความสงสาร หรือความผูกพันสิบปีที่มีต่อกานดา พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเด็ดเดี่ยวของคนเป็นพ่อที่จะต้องปกป้องลูกสาวให้ปลอดภัยจากวงจรความเห็นแก่ตัวนี้ “เตรียมเอกสารฟ้องหย่าและฟ้องเรียกทรัพย์คืนไว้เลยครับทนาย” ผมกล่าวอย่างเด็ดขาด “แต่ช่วงสองสัปดาห์นี้ ผมจะพาน้องพิมพ์เดินทางออกนอกประเทศตามแผนที่เตรียมไว้ รบกวนทนายส่งหนังสือเตือนและโนติสตามไปที่บ้านหลังจากที่เครื่องบินของพวกเราขึ้นบินแล้วนะครับ” “ได้ครับคุณธีร์ ขอให้คุณและน้องพิมพ์เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ” ผมเดินออกจากสำนักงานกฎหมาย มุ่งหน้ากลับบ้านพักที่เงียบสงบในยามบ่าย กานดาไม่อยู่บ้านเพราะออกไปทำงาน ส่วนแม่ยายก็ออกไปเดินตลาดซื้อวัตถุดิบเตรียมทำอาหารรอต้อนรับหลานชายคนโปรดที่จะเดินทางมาถึงในวันพรุ่งนี้ บ้านหลังใหญ่จึงตกอยู่ในความเงียบงัน ผมเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เข้าไปในห้องนอนของพิมพ์ ลูกสาวตัวน้อยกำลังนั่งวาดภาพระบายสีอยู่บนโต๊ะตัวเล็ก “พิมพ์ลูก” ผมเรียกเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “จำที่คุณครูเคยเล่าเรื่องเมืองในเทพนิยาย ปราสาทสีขาว และทุ่งหญ้ากว้างๆ ที่มีรถไฟแล่นผ่านได้ไหม?” ดวงตากลมโตของพิมพ์เปล่งประกายขึ้นทันที … Read more
