storyth

ตอนที่ 2 (PARTE 2) อนันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาไม่มีความลังเลหรือละอายใจแม้แต่น้อย มือหนาของเขาเอื้อมมาหมายจะกระชากสายกระเป๋าสะพายข้างที่ฉันคล้องไหล่อยู่ แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบสุดแรงพร้อมกับดึงน้องแพรไปหลบอยู่ด้านหลัง หัวใจของฉันเต้นระรัวด้วยความโกรธจัดจนมือสั่นเทิ้ม “หยุดเดี๋ยวนี้นะ อนันต์!” ฉันแผดเสียงลั่นบ้าน ดวงตาจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดเก้าปีที่ผ่านมา แม่พรลุกขึ้นจากโซฟาไม้สัก เดินกะโผลกกะเผลกแต่ใบหน้าถมึงทึงเข้ามาร่วมวง “แกจะหวงอะไรนักหนา นังปราง! เงินในกระเป๋าแกทุกบาททุกสตางค์มันเป็นเงินของลูกชายฉัน แกไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้าน มีสิทธิ์อะไรมาถือเงินของบ้านนี้ออกไปหน้าตาเฉย?” คำว่า ‘เงินของบ้านเรา’ ที่แม่พรพูดกรอกหูฉันซ้ำๆ ทำให้ความอดทนหยดสุดท้ายที่ฉันพยายามประคับประคองมาแทบพังทลาย ฉันกระชากซิปกระเป๋าสะพายออก กวาดเอาของข้างในออกมาเทลงบนโต๊ะกินข้าวต่อหน้าพวกเขาทั้งสองคน ไม่มีปึกธนบัตร ไม่มีเงินก้อนโต มีเพียงกระเป๋าสตางค์ใบเก่าที่มีแบงก์ร้อยอยู่สามใบ แบงก์ยี่สิบสี่ใบ เศษเหรียญสิบบาทอีกกำมือหนึ่ง พร้อมกับสมุดบัญชีธนาคารเล่มเล็กที่มีชื่อฉันเป็นเจ้าของ ซึ่งเงินในบัญชีเหลืออยู่ไม่ถึงสองพันบาท “นี่เหรอเงินบ้านพวกคุณ?” เสียงของฉันสั่นเครือแต่มั่นคง “เงินค่ากับข้าวอาทิตย์ละพันห้าร้อยบาทที่อนันต์โยนให้ฉัน ฉันต้องเจียดซื้อข้าวสาร อาหารสด ผลไม้ของโปรดพ่อ ซื้อแผ่นแปะแก้ปวดให้แม่ แล้วก็ขนมให้ลูก เงินเหลือวันละสี่สิบห้าสิบบาทฉันเก็บหยอดกระปุกไว้เป็นค่ารถตู้เผื่อฉุกเฉิน นี่น่ะเหรอที่พวกคุณหาว่าฉันขโมยเงินบ้านนี้ไป?” อนันต์ยืนนิ่งไปชั่วครู่เมื่อเห็นจำนวนเงินบนโต๊ะ แต่แม่พรยังไม่ยอมแพ้ ชี้หน้าฉันอย่างกราดเกรี้ยว “แล้วที่แกกินอยู่หลับนอนฟรีๆ ในบ้านหลังนี้มาเก้าปีล่ะ มันไม่ใช่เงินเหรอ? ถ้าไม่มีลูกชายฉัน แกกับลูกจะได้อยู่อย่างสบายแบบนี้ไหม!” ฉันมองหน้าหญิงชราที่ฉันเคยเช็ดอุจจาระ ปัสสาวะ คอยพลิกตัวเวลานอนติดเตียงหลังผ่าตัดเข่าเมื่อสองปีก่อน คนที่ฉันตื่นแต่ตีห้ามาเคี่ยวข้าวต้ม … Read more

ตอนที่ 2: ความจริงใต้รอยแผลเป็น บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นของลูกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง พยาบาลสาววัยกลางคนยืนนิ่งอยู่หน้าประตู สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ตอบคำถามอันหยาบคายของกรันต์ แต่กลับก้าวเข้ามายืนขวางระหว่างเตียงคนไข้กับชายหนุ่มในชุดสูทเปียกชื้น “ขอโทษนะคะคุณ ที่นี่เป็นห้องพักฟื้นผู้ป่วยหลังคลอด ไม่อนุญาตให้ส่งเสียงดังหรือรบกวนคนไข้ค่ะ” พยาบาลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “และข้อมูลประวัติการรักษาเป็นความลับของผู้ป่วย ทางโรงพยาบาลไม่มีสิทธิ์เปิดเผยให้บุคคลอื่นทราบ หากคุณไม่ได้มีชื่อเป็นผู้ติดต่อหรือได้รับความยินยอมจากคุณแม่ กรุณาถอยออกไปก่อนค่ะ” กรันต์กำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบคู่เดิมที่ฉันเคยหลงรักบัดนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความระแวงและทิฐิ “ผมเป็นอดีตสามีของเธอ! เราเพิ่งหย่ากันไปได้แค่หกเดือน แล้วจู่ๆ เธอก็มาคลอดลูกวันนี้ จะไม่ให้ผมถามได้ยังไงว่าเด็กคนนี้เป็นลูกใคร!” เสียงตวาดกร้าวของเขาทำให้ลูกในอกฉันผวา รินทร์กอดกระชับร่างเล็กๆ แนบแน่น แม้แผลผ่าตัดใต้หน้าท้องจะตึงเปรี๊ยะจนเจ็บร้าวไปถึงกระดูกสันหลัง แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งให้ฉันต้องเข้มแข็ง ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ แววตาของฉันไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความเย็นชาที่ผ่านการตกผลึกมาจากหยดน้ำตานับพันหยดตลอดหลายปีที่ผ่านมา “กรันต์… เด็กคนนี้จะมีพ่อเป็นใคร มันไม่ใช่เรื่องของคุณอีกต่อไปแล้ว” ฉันพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ในวันที่เราเซ็นใบหย่าที่สำนักงานเขต คุณจำไม่ได้เหรอว่าคุณพูดอะไรไว้? คุณบอกว่าหลังจากวันนั้น เราสองคนจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก คุณจะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงที่เหมาะสมกับคุณ และขอร้องไม่ให้ฉันโผล่หน้าไปทำลายความสุขของคุณอีก” “แต่นี่มันเรื่องลูก!” เขากระแทกเสียง “ถ้าเป็นลูกของผมจริงๆ คุณไม่มีสิทธิ์ซ่อนเขาไว้แบบนี้!” “ลูกของคุณงั้นเหรอ?” ฉันแค่นยิ้มทั้งน้ำตา “ตลอดสามปีที่เราแต่งงานกัน คุณเคยสนใจจริงจังเรื่องการมีลูกด้วยเหรอ? ทุกครั้งที่ฉันพูดถึง คุณมักจะบอกว่ามันน่ารำคาญ เป็นภาระ … Read more

ตอนที่ 2: จุดเริ่มต้นแห่งหายนะและเงาความจริง เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันดังกังวานก้องไปทั่วห้องโถงโอ่อ่าของคฤหาสน์วรโชติเมธากุล รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของบรรดาญาติมิตรดังขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองให้อิสรภาพของกวิน และการกลับมาครองคู่เคียงข้างศศิรินทร์อย่างสมเกียรติ ทุกคนมองการก้าวพ้นประตูคฤหาสน์ของพราวพิรุณเป็นเพียงการขจัดเสนียดจัญไรและกาฝากที่สูบเงินทองออกไปจากตระกูล แต่ความรื่นเริงนั้นดำรงอยู่ได้ไม่ทันข้ามคืน เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด เสียงโทรศัพท์บ้านในห้องรับแขกกรีดร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง คุณหญิงดวงเดือน แม่ของกวิน ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดพลางยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับสาย “สวัสดีค่ะ นี่จากสถาบันระบบประสาทและศูนย์วิจัยการแพทย์ระดับสูงใช่ไหมครับ?” ปลายสายเป็นน้ำเสียงร้อนรนของนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับศาสตราจารย์ ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมแพทย์ที่รับผิดชอบอาการของกวินมาโดยตลอด “ใช่ค่ะคุณหมอ มีอะไรด่วนหรือคะ? กวินลูกชายของฉันเพิ่งออกจากโรงพยาบาลและอาการดีขึ้นมาก ตอนนี้เรากำลังฉลองกันอยู่เลยค่ะ” คุณหญิงดวงเดือนตอบด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง “คุณหญิง! รีบส่งตัวคุณกวินกลับมาที่โรงพยาบาลด่วนที่สุดเลยครับ! ผลตรวจเลือดเชิงลึกรอบล่าสุดและสแกนคลื่นสมองที่เพิ่งส่งมาจากห้องแล็บของเยอรมนีเพิ่งมาถึง… เซลล์ประสาทของเขาไม่ได้ฟื้นตัวด้วยยาปกติหรือกายภาพบำบัดทั่วไปเลยครับ แต่มันเกิดจากสารสกัดชีวภาพพิเศษที่มีฤทธิ์กระตุ้นการซ่อมแซมเซลล์ประสาทสมองโดยเฉพาะ ซึ่งสกัดมาจากสมุนไพรหายากที่ศูนย์วิจัยของเราไม่เคยรู้จักมาก่อน!” คุณหญิงดวงเดือนชะงักงัน “หมายความว่ายังไงคะคุณหมอ? ยาพวกนั้นคุณหมอไม่ได้เป็นคนจัดให้เหรอคะ?” “ไม่ใช่ครับคุณหญิง! ตลอดสามปีที่ผ่านมา ภรรยาของคุณกวิน… คุณพราวพิรุณ เป็นคนเดียวที่นำยาน้ำสกัดสูตรเฉพาะมาให้ทางทีมแพทย์ตรวจสอบและผสมให้คนไข้ทุกๆ วัน คุณพราวเป็นคนควบคุมปริมาณเองทั้งหมด หากขาดสารตัวนี้เกิน 48 ชั่วโมง วงจรประสาทส่วนกลางที่เพิ่งเชื่อมต่อใหม่อาจเกิดภาวะช็อกและยุบตัวลงอย่างถาวร เขาจะกลับไปเป็นอัมพาตและอาจเข้าสู่ภาวะสมองตายที่ไม่สามารถฟื้นกลับมาได้อีกเลย!” คำพูดของหมอเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางห้องโถง โทรศัพท์หลุดออกจากมือของคุณหญิงดวงเดือนตกลงกระแทกพื้นพรมดังอั่ก ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนไร้สีเลือด ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากเล่าเรื่องให้ทุกคนฟัง เสียงกรีดร้องลั่นบ้านของศศิรินทร์ก็ดังลงมาจากชั้นบน “กวิน! กวินเป็นอะไรไปคะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!” ทุกคนในบ้านวิ่งกรูขึ้นไปที่ห้องนอนใหญ่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ทุกคนแทบหยุดหายใจ กวินกำลังนอนชักกระตุกอย่างรุนแรงบนเตียง … Read more

Part 2: การเปิดโปงคนทรยศและการเผชิญหน้า ร่างที่พุ่งกระโจนข้ามโต๊ะประชุมด้วยความบ้าคลั่งไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น คุณกิตติศักดิ์ รองประธานฝ่ายปฏิบัติการ ชายผู้ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทียังคงนั่งจิบกาแฟดำและดูถูกผมว่าเป็นเพียงมดปลวกไร้ค่า มือของกิตติศักดิ์เอื้อมสุดแขน หวังจะคว้าเอาเอกสารมอบอำนาจลับแผ่นนั้นมาฉีกทำลาย แต่บอดี้การ์ดร่างยักษ์ของคณะผู้แทนเยอรมันที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังไวกว่า พวกเขาก้าวเข้ามาขวางหน้าโต๊ะ พร้อมใช้ท่อนแขนอันทรงพลังผลักร่างของกิตติศักดิ์จนเซถลาล้มก้นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เอกสารแผ่นสำคัญร่วงลงสู่พื้นห้องประชุมอย่างช้าๆ ต่อหน้าสายตาทุกคู่ “กิตติศักดิ์! นี่มันหมายความว่ายังไง!” เสียงของประธานวิชัยตวาดก้องจนห้องบอร์ดรูมสั่นสะเทือน ความสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีมลายหายไป สิ้นสุดลงด้วยความเกรี้ยวกราดที่แฝงไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง กิตติศักดิ์หน้าซีดจนไร้สีเลือด เขาลนลานยันตัวลุกขึ้น มือไม้สั่นเทา พยายามปั้นยิ้มกลบเกลื่อนแต่ริมฝีปากกลับกระตุกไม่หยุด “ท… ท่านประธานครับ อย่าไปเชื่อเอกสารปลอมนั่น! ทางเยอรมันอาจจะเล่นตุกติกจัดฉากขึ้นมาก็ได้ครับ ผมทำงานให้บริษัทนี้มาสิบห้าปี ผมจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ยังไง!” “เอกสารปลอมอย่างนั้นหรือ?” ผมพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและชัดเจน ผมก้าวเข้าไปหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาจากพื้น ส่งมอบให้ประธานวิชัยถึงมือ จากนั้นหันไปมองหัวหน้าคณะผู้แทนเยอรมัน ชายชาวเยอรมันมองกิตติศักดิ์ด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาเปิดไฟล์บางอย่าง แล้วหันหน้าจอมาทางผมพร้อมพูดภาษาเยอรมันรัวเร็ว ผมตั้งใจฟังทุกถ้อยคำ ก่อนจะหันมาแปลเป็นภาษาไทยอย่างตรงไปตรงมา “ท่านประธานครับ ทางเยอรมันยืนยันว่านี่ไม่ใช่เอกสารปลอม แต่เป็นสัญญาข้อตกลงล่วงหน้าที่คุณกิตติศักดิ์และคุณอัครพล ล่ามคนนี้ บินไปลงนามลับๆ ที่นครแฟรงก์เฟิร์ตเมื่อสองสัปดาห์ก่อน โดยในสัญญาแนบท้ายฉบับดิจิทัลระบุชัดเจนว่า หากสัญญาร่วมทุนปลอมๆ ฉบับนี้ได้รับการลงนามจากท่านประธานในวันนี้ เทคโนโลยีหลักทั้งหมดของสยามเทคจะตกเป็นของบริษัทร่วมทุนในเยอรมนีทันที และจะมีเงินโอนเข้าบัญชีลับในประเทศสวิตเซอร์แลนด์จำนวน 1,500 ล้านบาท โดยแบ่งจ่ายให้คุณกิตติศักดิ์ 1,200 … Read more

ตอนที่ 2 (Part 2): ความจริงที่ถูกฉีกหน้ากากและการเผชิญหน้า มือของอัครินทร์สั่นระริกจนแทบประคองแผ่นกระดาษในซองเอกสารไว้ไม่อยู่ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววมั่นใจของผู้นำธุรกิจบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตระหนก ภาพบันทึกหน้าจอ ประวัติการเชื่อมต่อระบบ และข้อความสำรองจากคลาวด์ในโทรศัพท์เครื่องเก่า ปรากฏชัดเจนราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลกศีรษะ ในคืนนั้น… คืนที่เขากำลังเมามายด้วยไวน์และกลิ่นอายความโรแมนติกริมชายหาดบาหลี โทรศัพท์ของเขาไม่ได้แบตเตอรี่หมด และเขาไม่ได้เป็นคนกดปิดเครื่องด้วยตัวเอง เบญญาภาคือคนที่หยิบโทรศัพท์ของเขาไปจากโต๊ะข้างเตียงในขณะที่เขาเดินไปเข้าห้องน้ำ เธอเห็นสายเรียกเข้าซ้ำๆ จาก “คุณแม่” และข้อความฉุกเฉินที่รินรดาส่งมาพร้อมผลตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจของแม่สิรินทร์ที่ระบุว่า ‘คุณแม่ช็อกหมดสติ อยู่ห้องฉุกเฉิน รีบกลับมาด่วน’ แต่สิ่งที่เบญญาภาทำกลับไม่ใช่การรีบยื่นโทรศัพท์ให้เขา เธอกดลบข้อความเหล่านั้นทิ้งทีละข้อความ บล็อกเบอร์บ้าน บล็อกเบอร์โรงพยาบาล และจงใจปิดสัญญาณเครื่อง จากนั้นจึงส่งข้อความเย้ยหยันกลับไปหารินรดาผ่านแอปพลิเคชันลับว่า: ‘เลิกโทรมาขัดจังหวะพวกเราได้แล้ว คืนนี้คุณอัครินทร์เป็นของฉัน และเขาก็กำลังมีความสุขมากเกินกว่าจะสนใจเรื่องไร้สาระของบ้านเธอ’ รินรดาได้กู้ข้อมูลดิจิทัลทั้งหมดนี้ผ่านศูนย์เทคโนโลยีของบริษัทก่อนที่เธอจะก้าวออกจากคฤหาสน์ ทุกตัวอักษร ทุกวินาทีที่ถูกประทับเวลา ชี้ชัดว่าความตายของแม่สิรินทร์ไม่ได้เกิดจากโชคชะตาเพียงอย่างเดียว แต่มันถูกเร่งด้วยความอำมหิตของหญิงแพศยาที่เขาหลงใหลจนหน้ามืดตามัว “เบญญาภา…” อัครินทร์คำรามออกมาทั้งน้ำตา เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความคลั่งแค้นและเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือด เขาทรุดตัวลงกราบแทบเท้าพ่อเกริกและแม่วรรณา แต่ผู้เฒ่าทั้งสองเพียงแต่มองเขาด้วยสายตาสมเพชและปิดประตูบ้านใส่หน้าอย่างไม่ไยดี อัครินทร์ไม่รอช้า เขากระชากประตูรถยนต์หรู เหยียบคันเร่งมิดไมล์มุ่งหน้ากลับสู่ตึกสำนักงานใหญ่เครือวรโชติ กรุ๊ป ย่านสาทรในทันที พายุอารมณ์ในอกกำลังปะทุจนพร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง เมื่อลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกสู่ชั้นสูงสุด บรรยากาศในออฟฟิศเงียบสงัด พนักงานต่างก้มหน้าทำงานด้วยความหวาดเกรง เบญญาภากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องทำงานของเขา เธอสวมชุดเดรสเข้ารูปสีแดงสด ใบหน้าแต่งแต้มไว้อย่างงดงาม รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นทันทีที่เห็นร่างสูงเดินเข้ามา … Read more

ตอนที่ 2 : คืนที่ความจริงปรากฏ และการจากลาที่เงียบงันที่สุด มือของฉันสั่นเทาขณะที่ประคองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มเอาไว้ แหวนเพชรเม็ดงามเปล่งประกายล้อแสงไฟนีออนในห้องนอน มันช่างดูสวยงาม บริสุทธิ์ และทรงคุณค่า ผิดกับความรู้สึกของฉันในตอนนี้ที่แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี กระดาษใบเสร็จที่แนบอยู่ใต้กล่องระบุวันที่อย่างชัดเจน—สามสัปดาห์ก่อน วันนั้นเป็นวันที่นนท์บอกฉันว่าต้องไปคุยงานกับลูกค้าที่พัทยาจนดึกดื่น ฉันจำได้ว่าในคืนนั้น ฉันยังนั่งทำกับข้าวอุ่นรอเขาจนถึงตีสองด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเหนื่อย กลัวว่าเขาจะขับรถไม่ไหว แต่ความจริงอันน่ารังเกียจกลับตบหน้าฉันฉาดใหญ่ ในขณะที่ฉันเฝ้ารอเขาอย่างซื่อสัตย์ เขากลับกำลังเลือกซื้อแหวนหมั้นวงนี้อย่างทะนุถนอม เพื่อรอจังหวะมอบให้ผู้หญิงอีกคน “แด่แพรวา… ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สองปีที่แล้วคนที่ผมควรเลือกขอแต่งงาน คงเป็นคุณ” ลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นของนนท์บนการ์ดใบเล็กตอกย้ำทุกอย่าง ฉันไม่ได้ร้องไห้ออกมาแม้แต่หยดเดียว ต่อมน้ำตามันคงแห้งผากไปหมดแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ตลอดสองปีที่ผ่านมา คำหวาน คำสัญญา แผนการสร้างอนาคตเรื่องบ้านแถวราชพฤกษ์ ทั้งหมดมันคือภาพลวงตา ฉันเป็นเพียงแค่ตัวคั่นเวลา เป็นแค่ที่พักใจชั่วคราวในวันที่ผู้หญิงคนนั้นเดินจากเขาไปแต่งงานกับคนอื่น และในวันที่งานแต่งของเธอพังทลาย นนท์ก็พร้อมจะถีบหัวส่งฉันอย่างไร้ความปรานี เพื่อกลับไปยืนเคียงข้างเธอทันที ฉันวางกล่องแหวนลงบนโต๊ะทำงาน วางการ์ดและใบเสร็จไว้ข้างกันอย่างประณีต จากนั้นฉันก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของ ทุกสิ่งที่ฉันซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ฉันกวาดมันลงกระเป๋าเดินทางทั้งหมด เสื้อผ้า หนังสือ อุปกรณ์ทำงาน แม้กระทั่งแก้วกาแฟคู่ที่ฉันเคยซื้อมาคู่กัน ฉันก็หยิบเฉพาะใบของตัวเองเก็บลงไป ส่วนใบของเขา ฉันวางทิ้งไว้ตรงนั้น คืนนั้นทั้งคืน ฉันไม่ได้ข่มตาหลับเลยแม้แต่วินาทีเดียว เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นเป็นระยะๆ … Read more

Part 2: เสียงสะท้อนในห้องจัดเลี้ยง และการพังทลายของหน้ากากผู้ดี ณ ห้องแกรนด์บอลรูมชั้นบน บรรยากาศงานเลี้ยงมงคลสมรสที่เคยเคล้าคลอไปด้วยเสียงเพลงแจ๊สอันนุ่มนวลและเสียงพูดคุยเฮฮาของแขกเหรื่อกว่าสามร้อยชีวิต กลับต้องหยุดชะงักลงราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา เมื่อสัญญาณเสียงแหลมสูงดังหวีดหวิวออกมาจากตู้ลำโพงคอนเสิร์ตรอบทิศทาง ตามด้วยเสียงหอบหายใจอย่างทรมานและเสียงสะอึกสะอื้นที่คุ้นเคย… “แขกผู้มีเกียรติทุกท่านคะ… ถ้าใครได้ยินเสียงนี้ ได้โปรดตามพ่อกับแม่ของฉันมาที่ห้องสปาชั้นล่างเดี๋ยวนี้… เพราะครอบครัวของเจ้าบ่าวกำลังขังฉันไว้ในห้องซาวน่าความร้อนสูง เพื่อบีบบังคับเอาทรัพย์สิน… และพวกเขากำลังจะฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็นในคืนนี้…” ทุกบทสนทนาในห้องจัดเลี้ยงเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที ช้อนส้อมและแก้วไวน์ถูกวางนิ่งอยู่กับที่ ผู้คนต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ลำโพงจะถ่ายทอดเสียงบทสนทนาจากชั้นล่างออกมาอย่างชัดเจนแจ่มชัด ไร้ซึ่งการตัดต่อใดๆ “เบล! มัวพร่ำเพ้ออะไรอยู่คนเดียว!” เสียงของวิน น้องชายเจ้าบ่าว ดังแทรกเข้ามาอย่างหยาบคาย “จะบอกให้นะ ร้อนแค่นี้ยังไม่ถึงตายหรอกน่า! แค่เขียนใบมอบอำนาจโอนกรรมสิทธิ์รถ Toyota คันนั้นให้ผมกับมือ เรื่องก็จบ จะได้ออกไปทำหน้าที่เจ้าสาวต่อ อย่ามาสำออยทำเป็นทนไม่ได้หน่อยเลย!” ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะอย่างเยือกเย็นของคุณนายประกายดาวที่ดังสนั่นกังวานไปทั่วงาน “หนูเบลเอ๋ย… คิดว่าครอบครัวเธอรวยมาจากร้านขายของชำต๊อกต๋อยแล้วจะมาเชิดหน้าชูตาในตระกูลฉันได้งั้นเหรอ? รถคันแค่นี้ถือเป็นค่าสินไหมทดแทนที่ลูกชายฉันยอมแต่งงานกับลูกแม่ค้าอย่างเธอก็บุญหัวแล้ว จำไว้ว่าถ้าไม่ยอมเชื่อฟังแม่ผัว ต่อไปในบ้านหลังนี้เธอจะไม่มีแม้แต่ที่ยืน!” และหมัดฮุกสุดท้ายที่สะเทือนขวัญแขกทั้งงาน คือเสียงของธันวา เจ้าบ่าวผู้แสนสุภาพในสายตาทุกคน “เบล… เซ็นๆ ไปเถอะ อย่าทำให้แม่โมโหไปมากกว่านี้เลย คิดถึงหน้าผมบ้าง ถ้ารถคันนี้ทำให้แม่กับวินสบายใจ คุณก็สละเพื่อครอบครัวเราไม่ได้เหรอ…” ทันทีที่สิ้นสุดประโยคนั้น เสียงฮือฮาและเสียงสาปแช่งระงมไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง ญาติฝั่งเจ้าสาว เพื่อนร่วมงาน และแขกผู้ใหญ่หลายคนเริ่มลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธแค้น … Read more

Part 2: การเปิดโปงกลางแสงไฟ (คำร้องขอความเมตตาที่สายเกินไป) คำพูดของอัครินทร์ที่กระซิบข้างหูทำให้รอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าของพ่อแข็งค้าง ดวงตาคู่เดิมที่เคยมองดูโลกอย่างหยิ่งผยองสั่นไหวอย่างรุนแรง “แกพูดบ้าอะไรของแก อัครินทร์?” พ่อกดเสียงต่ำลงผ่านไมโครโฟนที่ยังเปิดอยู่เล็กน้อย จนเสียงอู้อี้ดังแทรกเข้าไปในระบบลำโพงของห้องแกรนด์บอลรูม “ยัยอันดาน่ะเหรอ? มันก็แค่เด็กมีปัญหา หนีออกจากบ้านไปทำงานต๊อกต๋อยแปดปี มันจะมีปัญญาทำอะไรเราได้!” เบลล่าที่ยืนอยู่ข้างเวทียังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอหัวเราะคิกคักพลางเดินเข้ามาคล้องแขนอัครินทร์ “พี่อัครินทร์ขา ไปสนใจพี่อันดาทำไมกันคะ วันนี้เป็นวันของพวกเรานะ ปล่อยให้พี่เขานั่งอิจฉาอยู่ที่ซอกหลืบเถอะค่ะ” แต่อัครินทร์ไม่ได้มองเบลล่าแม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเขา นิ้วมือที่เคยสง่างามเริ่มสั่นเทาขณะกำสมาร์ตโฟนแน่น ข้อความที่ลูกน้องส่งมาแจ้งเตือนก่อนหน้านี้ไม่เพียงแต่บอกว่ารถตู้ถูกดักจับ แต่ยังระบุชัดเจนว่าเจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการพิเศษที่นำกำลังบุกยึดของกลาง… รายงานตรงต่อ ‘พนักงานสอบสวนคดีพิเศษ อันดา วัฒนากุล’ ฉันก้าวเท้าออกจากเงามืด เดินตรงไปตามทางเดินพรมแดงกลางห้องบอลรูมอย่างช้าๆ รองเท้าคัตชูคู่เก่าที่เบลล่าเพิ่งเยาะเย้ย บัดนี้กระทบพื้นพรมด้วยจังหวะที่มั่นคงและเงียบสงบ แขกเหรื่อหลายร้อยคนเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมา สายตาทุกคู่ค่อยๆ หันมาจับจ้องที่ฉัน “อันดา! แกจะทำอะไร!” แม่เลี้ยงลัดดารีบปรี่เข้ามายืนขวางหน้าฉัน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบูดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ถอยออกไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาทำให้งานเกษียณของสามีฉันพังนะ นังเด็กไร้การศึกษา!” ฉันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ได้หลบสายตาหรือมีทีท่าหวาดกลัวเหมือนเด็กสาวเมื่อแปดปีก่อนอีกต่อไป ฉันเพียงแค่หยิบบัตรประจำตัวข้าราชการสีน้ำเงินเข้มที่มีตราครุฑสีทองอร่ามออกจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้วชูขึ้นในระดับสายตาของเธอ ‘กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) — พันตำรวจโทหญิง อันดา วัฒนากุล รองผู้กำกับการ หัวหน้าชุดปฏิบัติการสืบสวนปราบปรามอาชญากรรมพิเศษ’ … Read more

Part 2: เผยธาตุแท้ในห้องขังและหลักฐานชิ้นสุดท้าย เสียงไซเรนของรถตำรวจสองคันดังหวูดก้องไปตามถนนเลียบคลองดำเนินสะดวกในยามค่ำคืน ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความเงียบสงัดและเศษซากงานเลี้ยงวันเกิดที่พังทลาย เค้กช็อกโกแลตตัวเลข 70 ละลายเยิ้มอยู่บนโต๊ะกลางลานบ้าน เช่นเดียวกับรอยยิ้มของตาเดชาที่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาแตกสลายของชายชราวัยเจ็ดสิบที่เพิ่งตระหนักว่า ลูกชายแท้ๆ สองคนที่ตนเองประคบประหงมมาตั้งแต่แบเบาะ พร้อมจะเหยียบย่ำชีวิตน้องสาวและทรยศพ่อบังเกิดเกล้าเพียงเพื่อเศษเงินหกล้านบาท ที่โรงพยาบาล ฉันนั่งอยู่บนเตียงตรวจฉุกเฉิน พยาบาลกำลังทำแผลฟกช้ำที่โหนกแก้มและข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยเขียวช้ำเป็นปื้นจากการถูกกระชากและมัดบิดอย่างรุนแรง พ่อไม่ยอมห่างจากเตียงของฉันแม้แต่ก้าวเดียว มืออันเหี่ยวย่นและสั่นเทาของท่านกุมมือฉันไว้แน่น น้ำตาของชายชราหยดลงบนหลังมือของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า “รินดา… พ่อมันตาบอดเอง พ่อเกือบทำให้ลูกต้องตายในท้ายรถคันนั้น” เสียงของพ่อแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “พ่ออย่าโทษตัวเองเลยค่ะ ถ้าไม่มีพ่อเดินนำตำรวจเข้ามาในโรงรถ รินดาอาจจะโดนพี่อาร์ตเอาเหล็กฟาดไปแล้วก็ได้” ฉันบีบมือพ่อตอบ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้พ่อต้องสะเทือนใจไปมากกว่านี้ ร้อยตำรวจเอก ชัยยุทธ เจ้าของคดี เดินเข้ามาในห้องตรวจพร้อมกับแฟ้มสำนวนและเครื่องบันทึกเสียง “คุณรินดาครับ อาการปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับ? ทางตำรวจได้คุมตัวนายอาร์ตและนายเบิร์ดไปไว้ที่ห้องขัง สภ.ดำเนินสะดวก เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ข้อหาเบื้องต้นคือ ร่วมกันกักขังหน่วงเหนี่ยว ทำร้ายร่างกาย และพยายามกรรโชกทรัพย์ แต่มีเรื่องสำคัญที่ผมอยากให้คุณและคุณพ่อทราบครับ” สารวัตรเปิดไฟล์เสียงจากอุปกรณ์ SOS ที่บันทึกไว้ในระบบ เสียงพูดคุยอันยโสของเบิร์ดและอาร์ตในโรงรถดังชัดเจนทุกถ้อยคำ ทั้งเรื่องการจัดงานวันเกิดเพื่อหลอกล่อให้พ่อเซ็นมอบอำนาจ และแผนการที่จะใส่ร้ายว่าฉันขโมยเงินเพื่อตัดขาดฉันออกจากกองมรดก แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือช่วงท้ายของไฟล์เสียงก่อนที่ตำรวจจะเข้าชาร์จ มีเสียงเบิร์ดพูดพึมพำกับอาร์ตประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันและพ่อต้องชาวาบไปทั้งตัว ‘ถ้าได้เงินหกล้านมา มึงอย่าลืมจัดการเรื่องเอกสารของแม่ที่ซ่อนอยู่ในตู้ไม้เก่าหลังบ้านนะเว้ย ไม่งั้นเรื่องที่ดินอีกแปลงจะแดงขึ้นมา’ พ่อเงยหน้าขึ้นทันที แววตาที่เคยหม่นหมองเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก … Read more

Part 2: การเผชิญหน้ากับความจริง และเที่ยวบินสู่โลกใบใหม่ แผ่นกระดาษใบคำร้องถอนเงินจากธนาคารที่วางอยู่ตรงหน้าผม ดูราวกับมีน้ำหนักนับพันกิโลกรัม ลายเซ็นอันคุ้นเคยของกานดาปรากฏอยู่เด่นชัด เคียงข้างตราประทับและเลขที่บัญชีปลายทางที่เป็นชื่อของ “นางสาววิภาดา” พี่สาวของเธอเอง เงินจำนวนสามแสนห้าหมื่นบาทก้อนนี้ไม่ใช่เงินเก็บธรรมดา แต่มันคือเงินกองทุนการศึกษาที่ผมเปิดร่วมไว้ให้น้องพิมพ์ตั้งแต่ลูกสาวลืมตาดูโลก เป็นเงินที่ผมหยอดกระปุกสะสมอย่างมีวินัยทุกเดือนด้วยความตั้งใจที่จะมอบอนาคตที่ดีที่สุดให้แก่ลูกสาวคนเดียวของผม “ทางธนาคารยอมให้ทำรายการได้อย่างไรครับ ในเมื่อบัญชีนี้เป็นชื่อร่วม?” ผมถามทนายกิตติศักดิ์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธอย่างถึงที่สุด “คุณกานดาใช้หนังสือมอบอำนาจที่มีลายมือชื่อของคุณซึ่งเซ็นทิ้งไว้เมื่อครั้งทำเรื่องซื้อบ้าน และอ้างเหตุจำเป็นทางการแพทย์เร่งด่วนของครอบครัวครับ” ทนายกิตติศักดิ์ตอบพร้อมดันแว่นขึ้น “ทางนิตินัยถือว่ามีพิรุธชัดเจน หากคุณธีรภัทรประสงค์จะดำเนินคดีอาญาข้อหายักยอกทรัพย์หรือปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ ก็สามารถทำได้ทันทีครับ และในแง่ของคดีครอบครัว หากมีการฟ้องหย่า เอกสารชุดนี้จะเป็นหมัดเด็ดที่ทำให้คุณได้สิทธิ์การปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียว เพราะมารดามีพฤติกรรมถ่ายโอนผลประโยชน์และทรัพย์สินของบุตรมิชอบ” ผมนั่งนิ่ง หลับตาลงสูดลมหายใจยาว ความลังเลใจ ความสงสาร หรือความผูกพันสิบปีที่มีต่อกานดา พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเด็ดเดี่ยวของคนเป็นพ่อที่จะต้องปกป้องลูกสาวให้ปลอดภัยจากวงจรความเห็นแก่ตัวนี้ “เตรียมเอกสารฟ้องหย่าและฟ้องเรียกทรัพย์คืนไว้เลยครับทนาย” ผมกล่าวอย่างเด็ดขาด “แต่ช่วงสองสัปดาห์นี้ ผมจะพาน้องพิมพ์เดินทางออกนอกประเทศตามแผนที่เตรียมไว้ รบกวนทนายส่งหนังสือเตือนและโนติสตามไปที่บ้านหลังจากที่เครื่องบินของพวกเราขึ้นบินแล้วนะครับ” “ได้ครับคุณธีร์ ขอให้คุณและน้องพิมพ์เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ” ผมเดินออกจากสำนักงานกฎหมาย มุ่งหน้ากลับบ้านพักที่เงียบสงบในยามบ่าย กานดาไม่อยู่บ้านเพราะออกไปทำงาน ส่วนแม่ยายก็ออกไปเดินตลาดซื้อวัตถุดิบเตรียมทำอาหารรอต้อนรับหลานชายคนโปรดที่จะเดินทางมาถึงในวันพรุ่งนี้ บ้านหลังใหญ่จึงตกอยู่ในความเงียบงัน ผมเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เข้าไปในห้องนอนของพิมพ์ ลูกสาวตัวน้อยกำลังนั่งวาดภาพระบายสีอยู่บนโต๊ะตัวเล็ก “พิมพ์ลูก” ผมเรียกเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “จำที่คุณครูเคยเล่าเรื่องเมืองในเทพนิยาย ปราสาทสีขาว และทุ่งหญ้ากว้างๆ ที่มีรถไฟแล่นผ่านได้ไหม?” ดวงตากลมโตของพิมพ์เปล่งประกายขึ้นทันที … Read more