storyth

Part 2: เสียงสะท้อนในห้องจัดเลี้ยง และการพังทลายของหน้ากากผู้ดี ณ ห้องแกรนด์บอลรูมชั้นบน บรรยากาศงานเลี้ยงมงคลสมรสที่เคยเคล้าคลอไปด้วยเสียงเพลงแจ๊สอันนุ่มนวลและเสียงพูดคุยเฮฮาของแขกเหรื่อกว่าสามร้อยชีวิต กลับต้องหยุดชะงักลงราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา เมื่อสัญญาณเสียงแหลมสูงดังหวีดหวิวออกมาจากตู้ลำโพงคอนเสิร์ตรอบทิศทาง ตามด้วยเสียงหอบหายใจอย่างทรมานและเสียงสะอึกสะอื้นที่คุ้นเคย… “แขกผู้มีเกียรติทุกท่านคะ… ถ้าใครได้ยินเสียงนี้ ได้โปรดตามพ่อกับแม่ของฉันมาที่ห้องสปาชั้นล่างเดี๋ยวนี้… เพราะครอบครัวของเจ้าบ่าวกำลังขังฉันไว้ในห้องซาวน่าความร้อนสูง เพื่อบีบบังคับเอาทรัพย์สิน… และพวกเขากำลังจะฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็นในคืนนี้…” ทุกบทสนทนาในห้องจัดเลี้ยงเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที ช้อนส้อมและแก้วไวน์ถูกวางนิ่งอยู่กับที่ ผู้คนต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ลำโพงจะถ่ายทอดเสียงบทสนทนาจากชั้นล่างออกมาอย่างชัดเจนแจ่มชัด ไร้ซึ่งการตัดต่อใดๆ “เบล! มัวพร่ำเพ้ออะไรอยู่คนเดียว!” เสียงของวิน น้องชายเจ้าบ่าว ดังแทรกเข้ามาอย่างหยาบคาย “จะบอกให้นะ ร้อนแค่นี้ยังไม่ถึงตายหรอกน่า! แค่เขียนใบมอบอำนาจโอนกรรมสิทธิ์รถ Toyota คันนั้นให้ผมกับมือ เรื่องก็จบ จะได้ออกไปทำหน้าที่เจ้าสาวต่อ อย่ามาสำออยทำเป็นทนไม่ได้หน่อยเลย!” ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะอย่างเยือกเย็นของคุณนายประกายดาวที่ดังสนั่นกังวานไปทั่วงาน “หนูเบลเอ๋ย… คิดว่าครอบครัวเธอรวยมาจากร้านขายของชำต๊อกต๋อยแล้วจะมาเชิดหน้าชูตาในตระกูลฉันได้งั้นเหรอ? รถคันแค่นี้ถือเป็นค่าสินไหมทดแทนที่ลูกชายฉันยอมแต่งงานกับลูกแม่ค้าอย่างเธอก็บุญหัวแล้ว จำไว้ว่าถ้าไม่ยอมเชื่อฟังแม่ผัว ต่อไปในบ้านหลังนี้เธอจะไม่มีแม้แต่ที่ยืน!” และหมัดฮุกสุดท้ายที่สะเทือนขวัญแขกทั้งงาน คือเสียงของธันวา เจ้าบ่าวผู้แสนสุภาพในสายตาทุกคน “เบล… เซ็นๆ ไปเถอะ อย่าทำให้แม่โมโหไปมากกว่านี้เลย คิดถึงหน้าผมบ้าง ถ้ารถคันนี้ทำให้แม่กับวินสบายใจ คุณก็สละเพื่อครอบครัวเราไม่ได้เหรอ…” ทันทีที่สิ้นสุดประโยคนั้น เสียงฮือฮาและเสียงสาปแช่งระงมไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง ญาติฝั่งเจ้าสาว เพื่อนร่วมงาน และแขกผู้ใหญ่หลายคนเริ่มลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธแค้น … Read more

Part 2: การเปิดโปงกลางแสงไฟ (คำร้องขอความเมตตาที่สายเกินไป) คำพูดของอัครินทร์ที่กระซิบข้างหูทำให้รอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าของพ่อแข็งค้าง ดวงตาคู่เดิมที่เคยมองดูโลกอย่างหยิ่งผยองสั่นไหวอย่างรุนแรง “แกพูดบ้าอะไรของแก อัครินทร์?” พ่อกดเสียงต่ำลงผ่านไมโครโฟนที่ยังเปิดอยู่เล็กน้อย จนเสียงอู้อี้ดังแทรกเข้าไปในระบบลำโพงของห้องแกรนด์บอลรูม “ยัยอันดาน่ะเหรอ? มันก็แค่เด็กมีปัญหา หนีออกจากบ้านไปทำงานต๊อกต๋อยแปดปี มันจะมีปัญญาทำอะไรเราได้!” เบลล่าที่ยืนอยู่ข้างเวทียังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอหัวเราะคิกคักพลางเดินเข้ามาคล้องแขนอัครินทร์ “พี่อัครินทร์ขา ไปสนใจพี่อันดาทำไมกันคะ วันนี้เป็นวันของพวกเรานะ ปล่อยให้พี่เขานั่งอิจฉาอยู่ที่ซอกหลืบเถอะค่ะ” แต่อัครินทร์ไม่ได้มองเบลล่าแม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเขา นิ้วมือที่เคยสง่างามเริ่มสั่นเทาขณะกำสมาร์ตโฟนแน่น ข้อความที่ลูกน้องส่งมาแจ้งเตือนก่อนหน้านี้ไม่เพียงแต่บอกว่ารถตู้ถูกดักจับ แต่ยังระบุชัดเจนว่าเจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการพิเศษที่นำกำลังบุกยึดของกลาง… รายงานตรงต่อ ‘พนักงานสอบสวนคดีพิเศษ อันดา วัฒนากุล’ ฉันก้าวเท้าออกจากเงามืด เดินตรงไปตามทางเดินพรมแดงกลางห้องบอลรูมอย่างช้าๆ รองเท้าคัตชูคู่เก่าที่เบลล่าเพิ่งเยาะเย้ย บัดนี้กระทบพื้นพรมด้วยจังหวะที่มั่นคงและเงียบสงบ แขกเหรื่อหลายร้อยคนเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมา สายตาทุกคู่ค่อยๆ หันมาจับจ้องที่ฉัน “อันดา! แกจะทำอะไร!” แม่เลี้ยงลัดดารีบปรี่เข้ามายืนขวางหน้าฉัน ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบูดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ถอยออกไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาทำให้งานเกษียณของสามีฉันพังนะ นังเด็กไร้การศึกษา!” ฉันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ได้หลบสายตาหรือมีทีท่าหวาดกลัวเหมือนเด็กสาวเมื่อแปดปีก่อนอีกต่อไป ฉันเพียงแค่หยิบบัตรประจำตัวข้าราชการสีน้ำเงินเข้มที่มีตราครุฑสีทองอร่ามออกจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้วชูขึ้นในระดับสายตาของเธอ ‘กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) — พันตำรวจโทหญิง อันดา วัฒนากุล รองผู้กำกับการ หัวหน้าชุดปฏิบัติการสืบสวนปราบปรามอาชญากรรมพิเศษ’ … Read more

Part 2: เผยธาตุแท้ในห้องขังและหลักฐานชิ้นสุดท้าย เสียงไซเรนของรถตำรวจสองคันดังหวูดก้องไปตามถนนเลียบคลองดำเนินสะดวกในยามค่ำคืน ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความเงียบสงัดและเศษซากงานเลี้ยงวันเกิดที่พังทลาย เค้กช็อกโกแลตตัวเลข 70 ละลายเยิ้มอยู่บนโต๊ะกลางลานบ้าน เช่นเดียวกับรอยยิ้มของตาเดชาที่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาแตกสลายของชายชราวัยเจ็ดสิบที่เพิ่งตระหนักว่า ลูกชายแท้ๆ สองคนที่ตนเองประคบประหงมมาตั้งแต่แบเบาะ พร้อมจะเหยียบย่ำชีวิตน้องสาวและทรยศพ่อบังเกิดเกล้าเพียงเพื่อเศษเงินหกล้านบาท ที่โรงพยาบาล ฉันนั่งอยู่บนเตียงตรวจฉุกเฉิน พยาบาลกำลังทำแผลฟกช้ำที่โหนกแก้มและข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยเขียวช้ำเป็นปื้นจากการถูกกระชากและมัดบิดอย่างรุนแรง พ่อไม่ยอมห่างจากเตียงของฉันแม้แต่ก้าวเดียว มืออันเหี่ยวย่นและสั่นเทาของท่านกุมมือฉันไว้แน่น น้ำตาของชายชราหยดลงบนหลังมือของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า “รินดา… พ่อมันตาบอดเอง พ่อเกือบทำให้ลูกต้องตายในท้ายรถคันนั้น” เสียงของพ่อแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “พ่ออย่าโทษตัวเองเลยค่ะ ถ้าไม่มีพ่อเดินนำตำรวจเข้ามาในโรงรถ รินดาอาจจะโดนพี่อาร์ตเอาเหล็กฟาดไปแล้วก็ได้” ฉันบีบมือพ่อตอบ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้พ่อต้องสะเทือนใจไปมากกว่านี้ ร้อยตำรวจเอก ชัยยุทธ เจ้าของคดี เดินเข้ามาในห้องตรวจพร้อมกับแฟ้มสำนวนและเครื่องบันทึกเสียง “คุณรินดาครับ อาการปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับ? ทางตำรวจได้คุมตัวนายอาร์ตและนายเบิร์ดไปไว้ที่ห้องขัง สภ.ดำเนินสะดวก เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ข้อหาเบื้องต้นคือ ร่วมกันกักขังหน่วงเหนี่ยว ทำร้ายร่างกาย และพยายามกรรโชกทรัพย์ แต่มีเรื่องสำคัญที่ผมอยากให้คุณและคุณพ่อทราบครับ” สารวัตรเปิดไฟล์เสียงจากอุปกรณ์ SOS ที่บันทึกไว้ในระบบ เสียงพูดคุยอันยโสของเบิร์ดและอาร์ตในโรงรถดังชัดเจนทุกถ้อยคำ ทั้งเรื่องการจัดงานวันเกิดเพื่อหลอกล่อให้พ่อเซ็นมอบอำนาจ และแผนการที่จะใส่ร้ายว่าฉันขโมยเงินเพื่อตัดขาดฉันออกจากกองมรดก แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือช่วงท้ายของไฟล์เสียงก่อนที่ตำรวจจะเข้าชาร์จ มีเสียงเบิร์ดพูดพึมพำกับอาร์ตประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันและพ่อต้องชาวาบไปทั้งตัว ‘ถ้าได้เงินหกล้านมา มึงอย่าลืมจัดการเรื่องเอกสารของแม่ที่ซ่อนอยู่ในตู้ไม้เก่าหลังบ้านนะเว้ย ไม่งั้นเรื่องที่ดินอีกแปลงจะแดงขึ้นมา’ พ่อเงยหน้าขึ้นทันที แววตาที่เคยหม่นหมองเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก … Read more

Part 2: การเผชิญหน้ากับความจริง และเที่ยวบินสู่โลกใบใหม่ แผ่นกระดาษใบคำร้องถอนเงินจากธนาคารที่วางอยู่ตรงหน้าผม ดูราวกับมีน้ำหนักนับพันกิโลกรัม ลายเซ็นอันคุ้นเคยของกานดาปรากฏอยู่เด่นชัด เคียงข้างตราประทับและเลขที่บัญชีปลายทางที่เป็นชื่อของ “นางสาววิภาดา” พี่สาวของเธอเอง เงินจำนวนสามแสนห้าหมื่นบาทก้อนนี้ไม่ใช่เงินเก็บธรรมดา แต่มันคือเงินกองทุนการศึกษาที่ผมเปิดร่วมไว้ให้น้องพิมพ์ตั้งแต่ลูกสาวลืมตาดูโลก เป็นเงินที่ผมหยอดกระปุกสะสมอย่างมีวินัยทุกเดือนด้วยความตั้งใจที่จะมอบอนาคตที่ดีที่สุดให้แก่ลูกสาวคนเดียวของผม “ทางธนาคารยอมให้ทำรายการได้อย่างไรครับ ในเมื่อบัญชีนี้เป็นชื่อร่วม?” ผมถามทนายกิตติศักดิ์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธอย่างถึงที่สุด “คุณกานดาใช้หนังสือมอบอำนาจที่มีลายมือชื่อของคุณซึ่งเซ็นทิ้งไว้เมื่อครั้งทำเรื่องซื้อบ้าน และอ้างเหตุจำเป็นทางการแพทย์เร่งด่วนของครอบครัวครับ” ทนายกิตติศักดิ์ตอบพร้อมดันแว่นขึ้น “ทางนิตินัยถือว่ามีพิรุธชัดเจน หากคุณธีรภัทรประสงค์จะดำเนินคดีอาญาข้อหายักยอกทรัพย์หรือปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ ก็สามารถทำได้ทันทีครับ และในแง่ของคดีครอบครัว หากมีการฟ้องหย่า เอกสารชุดนี้จะเป็นหมัดเด็ดที่ทำให้คุณได้สิทธิ์การปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียว เพราะมารดามีพฤติกรรมถ่ายโอนผลประโยชน์และทรัพย์สินของบุตรมิชอบ” ผมนั่งนิ่ง หลับตาลงสูดลมหายใจยาว ความลังเลใจ ความสงสาร หรือความผูกพันสิบปีที่มีต่อกานดา พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเด็ดเดี่ยวของคนเป็นพ่อที่จะต้องปกป้องลูกสาวให้ปลอดภัยจากวงจรความเห็นแก่ตัวนี้ “เตรียมเอกสารฟ้องหย่าและฟ้องเรียกทรัพย์คืนไว้เลยครับทนาย” ผมกล่าวอย่างเด็ดขาด “แต่ช่วงสองสัปดาห์นี้ ผมจะพาน้องพิมพ์เดินทางออกนอกประเทศตามแผนที่เตรียมไว้ รบกวนทนายส่งหนังสือเตือนและโนติสตามไปที่บ้านหลังจากที่เครื่องบินของพวกเราขึ้นบินแล้วนะครับ” “ได้ครับคุณธีร์ ขอให้คุณและน้องพิมพ์เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ” ผมเดินออกจากสำนักงานกฎหมาย มุ่งหน้ากลับบ้านพักที่เงียบสงบในยามบ่าย กานดาไม่อยู่บ้านเพราะออกไปทำงาน ส่วนแม่ยายก็ออกไปเดินตลาดซื้อวัตถุดิบเตรียมทำอาหารรอต้อนรับหลานชายคนโปรดที่จะเดินทางมาถึงในวันพรุ่งนี้ บ้านหลังใหญ่จึงตกอยู่ในความเงียบงัน ผมเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เข้าไปในห้องนอนของพิมพ์ ลูกสาวตัวน้อยกำลังนั่งวาดภาพระบายสีอยู่บนโต๊ะตัวเล็ก “พิมพ์ลูก” ผมเรียกเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “จำที่คุณครูเคยเล่าเรื่องเมืองในเทพนิยาย ปราสาทสีขาว และทุ่งหญ้ากว้างๆ ที่มีรถไฟแล่นผ่านได้ไหม?” ดวงตากลมโตของพิมพ์เปล่งประกายขึ้นทันที … Read more

บรรยากาศภายในห้องประชุมกระจกบานใหญ่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากและซอกคอของกานต์ ร่างของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แผ่นหลังที่เคยยืดตรงอย่างหยิ่งผยองบัดนี้ค่อมงอลงจนดูน่าเวทนา “คะ… คุณหญิงครับ ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรเลยนะครับ เรื่องตัวเลขในสัญญา มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดทางเทคนิคของฝ่ายบัญชีเท่านั้นเองครับ!” กานต์พยายามเค้นเสียงละล่ำละลัก แววตาของเขาล่อกลกมองหาที่พึ่ง แต่ในห้องนั้นไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตาเขา คุณหญิงพิมพาไม่ได้ขึ้นเสียงแม้แต่น้อย เธอนั่งนิ่งอย่างสง่างาม มือเรียวที่สวมแหวนหยกแตะลงบนแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำเงินเข้ม ทนายความส่วนตัวที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวขึ้นมาเปิดแฟ้มนั้นออกอย่างรู้หน้าที่ พร้อมกับวางเอกสารสำเนาการโอนเงินและตารางแจกแจงงบประมาณลงตรงหน้ากานต์ “เข้าใจผิดงั้นหรือ คุณกานต์?” คุณหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันมอบความไว้วางใจให้บริษัทของคุณดูแลงานสื่อโฆษณาในเครือวัฒนศิริคอร์ปอเรชั่นมาโดยตลอด แต่นี่คืออะไร… งบประมาณจริงของแคมเปญนี้ระบุไว้ชัดเจนว่า 18 ล้านบาท ทว่าคุณกลับทำสัญญาสองฉบับเพื่อเสนอเข้าบอร์ดบริหาร โดยกดงบการผลิตจริงของทีมงานเหลือเพียง 10 ล้านบาท แล้วผันส่วนต่างอีก 8 ล้านบาทเข้าบัญชีบริษัทนอมินีที่คุณแอบเปิดไว้ในชื่อของภรรยาคุณเอง” เสียงของกานต์กลืนหายลงไปในลำคอ ใบหน้าของเขาถอดสีจนขาวซีดยิ่งกว่ากระดาษ “คุณคิดจริง ๆ หรือว่าแค่ฉันอายุหกสิบกว่าปี แล้วฉันจะมองไม่เห็นกลโกงเด็กเล่นแบบนี้?” คุณหญิงพิมพากล่าวต่อ สายตาคมกริบกวาดมองเอกสาร “เมื่อวานนี้ ที่ฉันตัดสินใจขับรถออกมาคนเดียวโดยไม่ให้คนขับรถตาม เพราะฉันตั้งใจจะแวะเข้ามาคุยกับคุณด้วยตัวเองแบบไม่ให้ตั้งตัว เพื่อสอบถามเรื่องส่วนต่างเหล่านี้ ก่อนที่โรคหัวใจกำเริบจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่ข้างทาง… แต่เมื่อฉันรอดชีวิตมาได้และสั่งให้ฝ่ายตรวจสอบบัญชีพิเศษลงพื้นที่เช็กย้อนหลังเมื่อคืน สิ่งที่เจอมันไม่ใช่แค่เคสนี้เคสเดียว คุณกานต์ คุณทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?” “คุณหญิงครับ ได้โปรดเมตตาผมด้วยเถอะครับ! ยกโทษให้ผมสักครั้ง ผมยินดีคืนเงินทั้งหมด … Read more

ตอนที่ 2 (Part 2): ความจริงที่ถูกเปิดเผย และแผนการเอาคืนแบบเงียบกริบ หลังจากที่เมย์กดส่งเอกสารสัญญาจะซื้อจะขายดิจิทัลผ่านแล็ปท็อปเรียบร้อยแล้ว ลมหายใจของเธอก็ยังคงหนักหน่วงด้วยความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอก แต่ความเยือกเย็นกลับเข้าครอบงำอย่างน่าประหลาด เธอเดินเข้าไปในห้องนอนเล็ก ปรับยกเบรกเกอร์ไฟขึ้น เปิดพัดลมและเครื่องปรับอากาศให้แม่เพ็ญ จากนั้นก็ประคองแม่ขึ้นรถ พาออกไปรับประทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารบรรยากาศอบอุ่นริมแม่น้ำ พร้อมกับแวะรับน้องรันจากโรงเรียนกวดวิชา เด่นตามมาสมทบที่ร้านอาหารด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและดวงตาแดงก่ำ ทันทีที่เขาเห็นภาพถ่ายโซ่คล้องตู้เย็นและกระดาษโน้ตที่แม่ของเขาเขียนทิ้งไว้ มือทั้งสองข้างของเด่นสั่นระริกด้วยความอับอายและเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดเลยว่าแม่แท้ๆ ผู้ให้กำเนิดจะมีความใจดำและไร้มนุษยธรรมได้ถึงขนาดนี้ โดยเฉพาะกับแม่เพ็ญ ผู้หญิงที่ไม่เคยเรียกร้องอะไรและเป็นคนควักเงินก้อนโตช่วยให้พวกเขามีบ้านหลังนี้ตั้งแต่แรก “แม่ครับ… ผมกราบขอโทษแม่แทนแม่ของผมด้วยครับ” เด่นยกมือไหว้แม่เพ็ญด้วยน้ำตารื้น แม่เพ็ญลูบหลังลูกเขยเบาๆ “ช่างมันเถอะลูก เด่นเป็นคนดี แม่รู้ แม่ไม่ถือสาคนแก่หรอก แค่พวกเจ้าสองคนรักกันดี ไม่ทะเลาะกัน แม่ก็สบายใจแล้ว” คำพูดที่เปี่ยมด้วยความเมตตาของแม่ยาย ยิ่งตอกย้ำให้เด่นรู้ว่าความอดทนของเขาต่อความเห็นแก่ตัวของแม่นิดได้สิ้นสุดลงอย่างถาวรแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เด่นพยายามทำหน้าที่ลูกที่ดี ยอมสละห้องนอนใหญ่ ยอมจ่ายค่ายาหลักหมื่นทุกเดือน ยอมทนฟังคำบ่นด่าไร้สาระ แต่การที่แม่กระทำต่อแม่ยายซึ่งเป็นผู้มีพระคุณอย่างป่าเถื่อนเช่นนี้ เป็นเส้นตายที่เด่นไม่อาจให้อภัยได้อีกต่อไป “เมย์… จัดการตามแผนได้เลย” เด่นพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “บ้านหลังนี้เป็นชื่อร่วมของเราสองคน และเงินดาวน์ก็มาจากแม่เพ็ญ เราขายมันซะ แล้วพาแม่ไปอยู่บ้านสวนที่ขอนแก่นตามที่เราฝันไว้” อันที่จริง แผนการย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดไม่ใช่เรื่องกะทันหัน เมย์กับเด่นเบื่อหน่ายความวุ่นวายในกรุงเทพฯ และได้ติดต่อซื้อที่ดินพร้อมบ้านสวนสองชั้นที่ขอนแก่นไว้ล่วงหน้าแล้ว โดยมีนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ระดับมืออาชีพรอจังหวะปิดดีลบ้านที่กรุงเทพฯ อยู่พอดี … Read more

ภาคที่ 2: พายุคลั่งแห่งความโลภ (Part 2: มรสุมลูกหลานและการเผชิญหน้า) ข่าวการจากไปอย่างกะทันหันของคุณหญิงมณฑาแพร่สะพัดไปไกลอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง แต่สิ่งที่ลุกลามเร็วยิ่งกว่าความตายของหญิงชรา คือข่าวลือเรื่องมหาเศรษฐินีไร้ญาติได้ทำพินัยกรรมยกคฤหาสน์ไม้สักโบราณและทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลให้กับหญิงท้องแก่ข้างบ้านผู้ยากจน เพียงไม่ถึงสามวันหลังจากเจ้าหน้าที่นำร่างของคุณหญิงมณฑาไปประกอบพิธีทางศาสนา ความสงบสุขในซอยหมู่บ้านจัดสรรชานเมืองปทุมธานีก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง เสียงเบรกของรถยุโรปหรูหราสามคันดังเอี๊ยดลั่นหน้าปากซอย ก่อนจะแล่นมาจอดเทียบขวางหน้าบ้านทาวน์เฮาส์หลังเล็กของฉัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าค่าตาตลอดระยะเวลาสองปีที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ชายวัยกลางคนสวมสูทราคาแพงท่าทางภูมิฐานแต่แววตากร้าวร้าว ก้าวลงมาจากรถคันแรก เขาคือ ธนา บุตรชายคนโตของคุณหญิงมณฑา ตามมาด้วย รพีพร น้องสาวของเขาที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมประโคมเพชรพลอยแวววาว และเด็กหนุ่มรุ่นลูกอีกสองคนที่ท่าทางไม่ยำเกรงผู้ใด สายตาของพวกเขากวาดมองบ้านปูนเก่าซอมซ่อของฉันด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนที่ธนาจะเดินตรงเข้ามากระชากประตูรั้วเหล็กดัดหน้าบ้านของฉันจนส่งเสียงดังสะเทือน “นังตัวดี! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!” เสียงแผดร้องของรพีพรดังแหลมทะลุเข้ามาในบ้าน “อย่าคิดว่าหล่อนจะแอบงาบสมบัติของตระกูลพวกฉันไปได้ง่ายๆ นะ ออกมา!” ฉันที่กำลังยืนประคองท้องแก่อยู่ข้างหน้าต่างห้องรับแขกถึงกับสะดุ้งตัวโยน ทารกในครรภ์ดิ้นขลุกขลักจนฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าท้อง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติและความกล้าหาญทั้งหมดที่มี ค่อยๆ เปิดประตูบ้านออกไปยืนเผชิญหน้ากับพวกเขา โดยมีรั้วเหล็กกั้นกลางไว้ “พวกคุณเป็นใครคะ? แล้วมีสิทธิ์อะไรมาโวยวายหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้?” ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “มีสิทธิ์อะไรอย่างนั้นเหรอ?” ธนาแค่นยิ้มเหี้ยม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล “ฉันเป็นลูกชายคนโตของคุณแม่มณฑา! เป็นสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลศิริวัฒนากุล! แล้วหล่อนล่ะเป็นใคร? เป็นแค่นังขี้ข้าข้างบ้านที่อาศัยจังหวะแม่ฉันแก่ชราเลอะเลือน วางยาเสน่ห์หรือหลอกล่อให้แม่ฉันเซ็นยกมรดกให้ใช่ไหม! พินัยกรรมเฮงซวยในตู้จดหมายนั่นน่ะ มันคือเอกสารปลอม!” “หนูไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นค่ะ” ฉันตอบกลับอย่างหนักแน่น แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกลัว … Read more

ตอนที่ 2: ตาสว่างในวันที่สายเกินไปและการไล่ล่าที่ว่างเปล่า (Part 2) ความเงียบงันภายในคฤหาสน์หรูย่านทองหล่อไม่เคยบาดลึกถึงขั้วหัวใจของธนิน วรโชติเมธา เท่ากับเช้าวันนี้มาก่อน เสียงโทรศัพท์ในมือของเขาร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่มทันทีที่เลขาฯ รายงานว่าเที่ยวบินของพิมพ์ดาวมุ่งหน้าสู่กรุงลอนดอนไปแล้ว ธนินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องแต่งตัวที่เปิดโล่ง ตู้เสื้อผ้าฝั่งของภรรยาว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของน้ำหอมกลิ่นดอกมะลิที่เธอชอบใช้ สิ่งที่ตอกย้ำความสูญเสียจนทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก คือห้องนอนเล็กของน้องพราว เตียงนอนรูปปราสาทเจ้าหญิงที่เขาเป็นคนเลือกให้ลูกสาวด้วยความภูมิใจ บัดนี้เหลือเพียงฟูกเปล่า ผ้าปูที่นอนลายการ์ตูน ตุ๊กตากระต่ายเน่าตัวโปรดที่ลูกสาวต้องกอดทุกคืน และโกศกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ที่บรรจุเถ้ากระดูกของลูก… ทั้งหมดหายไปแล้ว พิมพ์ดาวไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เขาได้ดูต่างหน้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว “พิมพ์… คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง…” ธนินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นห้องของลูก น้ำตาของชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในแวดวงธุรกิจไหลรินอาบสองแก้ม ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำเหมือนใบมีดที่กรีดเฉือนหัวใจ วันที่น้องพราวเกิด วันที่แกหัดเรียก ‘พ่อ’ และสายตาใสซื่อคู่นั้นที่เคยเฝ้ารอคอยเขาอยู่หน้าประตูรั้วโรงเรียน… เขาเป็นคนฆ่าลูกด้วยความประมาทเลินเล่อของตัวเอง เขาเลือกที่จะไปถือเค้กวันเกิดให้อรินทร์ เพียงเพราะคำออดอ้อนและภาพลวงตาของอดีตที่ผ่านพ้นไปแล้ว เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นหินอ่อนด้านหลัง ปลุกให้ธนินตื่นจากภวังค์ อรินทร์เดินนวยนาดเข้ามาในชุดนอนผ้าซาตินหรูหรา ใบหน้าสวยหวานไร้เครื่องสำอางยังคงดูงดงาม แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความรำคาญใจเมื่อเห็นสภาพของเขา “ธนินคะ คุณมานั่งทำอะไรตรงนี้? อรินทร์ตื่นมาไม่เจอคุณเลย” เธอเดินเข้ามาใกล้ พยายามจะดึงแขนเขาให้ลุกขึ้น “ช่างคุณพิมพ์เถอะค่ะ เธออยากจะไปก็ปล่อยเธอไป ผู้หญิงงี่เง่าที่ไม่รู้จักหน้าที่ภรรยา ปล่อยให้สามีต้องเหนื่อยอยู่คนเดียว พอมีเรื่องแค่นี้ก็หนีเตลิดไปต่างประเทศ อีกไม่นานเดี๋ยวเงินหมดก็ซมซานกลับมาหาคุณเองแหละค่ะ ตอนนี้คุณมีอรินทร์อยู่ทั้งคนแล้วนะคะ เรามาเริ่มต้นครอบครัวใหม่ด้วยกันดีกว่า…” คำพูดที่ไร้ความเห็นอกเห็นใจนั้นดังทะลุผ่านโสตประสาทของธนิน เหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า … Read more

ตอนที่ 2 (Part 2): ความจริงใต้แสงไฟและหน้ากากที่หลุดลอย เสียงดนตรีบรรเลงหวานซึ้งยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่สำหรับฉัน ทุกเสียงรอบกายราวกับถูกดูดกลืนหายไปในสุญญากาศ ลมหายใจสะดุดกึก อากาศในห้องนั่งเล่นที่ฉันคุ้นเคยกลับเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู มือที่กำคันชักกระเป๋าเดินทางสั่นสะท้านจนแทบไร้เรี่ยวแรง ร่างกายในชุดยูนิฟอร์มลูกเรือรัดรูปกลายเป็นจุดตัดที่แปลกแยกอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศงานเลี้ยงมงคลสีขาวบริสุทธิ์รอบตัว สายตาของฉันจับจ้องไปยังปลายทางเดินพรมแดง ชายในชุดทักซิโด้สีดำสนิทที่ยืนสง่างามอยู่นั้นคือ ภัทร ผู้ชายที่บอกลาฉันเมื่อเช้ามืดด้วยจูบเบาๆ ที่หน้าผาก พร้อมคำหวานเลี่ยนหูว่า “เดินทางปลอดภัยนะที่รัก กลับมาเจอกันนะ” แต่บัดนี้ ข้างกายเขากลับมีผู้หญิงอีกคนยืนเคียงคู่ หล่อนสวมชุดเจ้าสาวลูกไม้สีขาวฟูฟ่อง ชายกระโปรงทอดยาวจรดพื้น ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มอย่างประณีต และกำลังส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เขาด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข และที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดคือ บรรดาแขกเหรื่อที่นั่งปรบมืออยู่ตามเก้าอี้สองฟากฝั่ง… ป้าพร แม่ของภัทร นั่งอยู่แถวหน้าสุด สวมชุดผ้าไหมราคาแพงระยับที่ฉันเป็นคนรูดบัตรเครดิตซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสองเดือนก่อน ข้างๆ กันคือน้องสาวและบรรดาญาติฝั่งสามีที่เคยแบมือขอเงินฉันทุกสิ้นเดือน คนพวกนั้นกำลังชื่นชมยินดีกับเจ้าสาวคนใหม่ โดยไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรู้สึกผิดต่อฉัน ผู้ซึ่งหลังขดหลังแข็งหาเงินมาจุนเจือพวกเขาทุกคน ล้อกระเป๋าเดินทางครูดกับพื้นกระเบื้องส่งเสียงดัง ‘ครืด’ สั้นๆ แต่ในจังหวะที่เสียงปรบมือซาลง มันกลับดังก้องไปทั่วห้อง ป้าพรเป็นคนแรกที่หันมามอง รอยยิ้มอิ่มเอมบนใบหน้าของหญิงวัยกลางคนพลันแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกตกใจอย่างสุดขีดราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ หล่อนสะกิดแขนภัทรอย่างลนลาน ทำให้เขากับเจ้าสาวคนสวยต้องหันมองตาม วินาทีที่สายตาของภัทรประสานเข้ากับฉัน ความมั่นใจ ความหล่อเหลาที่เขาพยายามประดิษฐ์ขึ้นพลันแหลกสลายลงต่อหน้าต่อตา ใบหน้าของเขาซีดเผือด ไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนเปล่งเสียงออกมาไม่เป็นคำ “ร…รินดา!” … Read more

ตอนที่ 2 : เงาอดีตในเรือนน้อยและรอยแผลที่ซ่อนไว้ เสียงกระซิบของทิวดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืดสลัวของกระท่อมริมน้ำ คำว่า “ทายาทเจ้าสัวแห่งพระนคร” ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจของรินลดา มือทั้งสองข้างที่เขาเคยสัมผัสอย่างทะนุถนอมเริ่มสั่นเทา เธอค่อยๆ ดึงมือของตนเองกลับ ปล่อยให้ความเงียบอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นควันไฟและไอชื้นของผิวน้ำที่เคยปลอบประโลม บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหน็บหนาวและแปลกหน้าอย่างบอกไม่ถูก “คุณริน…” ชายหนุ่มเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่น้ำเสียงของไอ้ทิว ชายพเนจรผู้ต่ำต้อยอีกแล้ว หากแต่มีร่องรอยของความสุภาพและแววแห่งการอบรมบ่มนิสัยของผู้ดีในบางกอกปะปนอยู่ลึกๆ “ฟังสลักคำของผมก่อนได้ไหม” “ทำไมหรือคะ…” น้ำตาหยดหนึ่งเอ่อล้นออกจากดวงตาคู่งามที่ไร้การมองเห็น ก่อนจะรินไหลผ่านพวงแก้มซีดเซียว “คุณเข้ามาในชีวิตฉันทำไม? มาเล่นละครหลอกคนตาบอดคนนี้ทำไมกัน? บ้านฉันมองฉันเป็นสิ่งอัปยศ พ่อผลักไสฉันราวกับสิ่งของที่ไร้ค่า แล้วคุณล่ะคะ… คุณเห็นฉันเป็นเพียงเครื่องมือสร้างความบันเทิง หรือเป็นเพียงเกมสนุกๆ ของคุณชายตระกูลใหญ่กันแน่?” ทิชากรขยับเข้าไปใกล้ แต่เมื่อเห็นรินลดาถอยร่นด้วยความหวาดระแวง เขาก็หยุดลงตรงนั้น คุกเข่าอยู่บนพื้นกระดานไม้ไผ่ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามถ่ายทอดความจริงจากหัวใจที่แตกสลายไม่แพ้กันออกมา “ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นเครื่องเล่นเลยแม้แต่วินาทีเดียว” ทิชากรเริ่มต้นเล่า ความทรงจำอันเจ็บปวดผุดพรายในถ้อยคำ “เมื่อหกเดือนก่อน ชีวิตของผมพังทลายลงในชั่วข้ามคืน พ่อของผม เจ้าสัวพิริยะ สิ้นใจลงกะทันหันในคฤหาสน์ที่กรุงเทพฯ ท่านทิ้งพินัยกรรมมอบกิจการค้าข้าวและที่ดินทั้งหมดให้ผมเพียงผู้เดียว นั่นทำให้แม่เลี้ยงและพี่ชายต่างมารดาของผมคลุ้มคลั่ง พวกเขาจ้างมือปืนมาดักยิงรถของผมในคืนฝนตกแถวชานเมือง รถของผมตกน้ำ คนขับรถตายคาที่ ส่วนผมถูกกระสุนเฉี่ยวที่ไหล่และว่ายน้ำรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์” รินลดานิ่งอึ้ง เสียงสะอื้นชะงักไปชั่วขณะ เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอกของเขาขณะที่เขาพูด “ผมหนีซมซานขึ้นรถไฟมาจนถึงอยุธยา … Read more