storyth

เสียงสะอื้นของมะลิกลืนหายไปในเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่สะเทือนไปทั่วคุ้งน้ำ ชายชรามองดูแผ่นหลังที่สั่นเทาของหญิงสาวแปลกหน้าด้วยดวงตาที่ฝ้าฟางแต่วาวโรจน์ไปด้วยความเวทนาอันบริสุทธิ์ เขาเดินกระย่องกระแย่งไปหยิบผ้านวมผืนเก่าที่ซักตากแดดจนแห้งสนิทกลิ่นไอแดดยังพอติดจางๆ ออกมาจากหีบไม้ แล้วนำมาคลุมไหล่ให้เธออย่างนุ่มนวลที่สุด “ช่างเถอะลูกเอ๋ย… เรื่องที่มันผ่านพ้นไปแล้วก็ให้มันไหลไปกับสายฝนคืนนี้เถิดหนา อยู่ที่นี่… คืนนี้เอ็งปลอดภัยแล้ว” ตาลอยกล่าวพลางรินน้ำต้มสุกอุ่นๆ จากกาเคลือบสีเขียวใส่ขันใบเล็กยื่นให้ “ดื่มน้ำอุ่นๆ ล้างคอเสียหน่อย ค่อยๆ จิบนะลูก ผิงไฟให้ตัวแห้งก่อน”…

หยาดน้ำตาที่รินไหลอาบแก้มกร้านแดดของเอื้อหยดลงบนพื้นกระดานไม้ เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดัง เปาะ… เสียงแผ่วเบาที่คนทั่วไปคงไม่ทันสังเกตเห็น แต่สำหรับชายผู้จมดิ่งอยู่ในความเงียบงันอันไร้ขอบเขตมานานกว่ายี่สิบปี มันกลับดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง รินดานั่งหอบหายใจอยู่ข้างกายเขา มือข้างขวาของเธอยังกำคีมแหนบเปื้อนคราบเลือดและหนองเอาไว้แน่น บนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวข้างตะเกียงน้ำมันก๊าด สิ่งมีชีวิตประหลาดสีดำคล้ำขนาดเท่าข้อนิ้วก้อยยังคงขยับขาริบหรี่อย่างอ่อนแรงก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นน้ำมันมะพร้าวอุ่นคละคลุ้งไปทั่วห้อง “คุณเอื้อ… ได้ยินฉันไหมคะ? คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” รินดาละล่ำละลักถาม น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและโล่งอกเอ่อท้นจนภาพตรงหน้าพร่ามัว…

สายลมยามบ่ายพัดผ่านระเบียงบ้านไม้เรือนไทยโบราณจนม่านลูกไม้ไหวระริก ทว่าบรรยากาศทั่วทั้งลานเรือนกลับเงียบสนิทราวกับเวลาหยุดเดิน เสียงล้างจานจากก๊อกน้ำหลังบ้านที่เคยดังแว่วหยุดชะงักลง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของสามพี่น้องที่ยืนเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ท่านนายกเทศมนตรีเมืองสุพรรณบุรี ผู้มีอิทธิพลกว้างขวางและเป็นที่นับหน้าถือตาของทั้งจังหวัด กำลังยืนค้อมตัวลงต่ำ สองมือพนมไหว้ชายร่างผอมเกร็งในชุดม่อฮ่อมเปื้อนโคลนด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเคารพยำเกรงอย่างแท้จริง “ชาวนางั้นเหรอ?” ท่านนายกฯ ทวนคำถามของนนท์ด้วยสีหน้าฉงนระคนตกตะลึง ก่อนจะหันมองใบหน้าซีดเผือดของนนท์ หมอแพร และบอย สลับกับใบหน้าสงบนิ่งของพี่กล้า…

คนขับรถแท็กซี่หันขวับกลับมามองฉันทันที ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “หืม?! แม่หนู… จะไปสุวรรณภูมิทั้งชุดแต่งงานแบบนี้เนี่ยนะ? งานแต่งเขารออยู่นี่ไม่ใช่เรอะ!” “ไปเถอะค่ะลุง ขับออกไปตอนนี้เลย ค่ารถเท่าไหร่ฉันจ่ายเพิ่มให้สามเท่า” ฉันหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทหลายใบจากกระเป๋าถือใบเล็กออกมาวางลงบนคอนโซลหน้ารถ ลุงคนขับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เหยียบคันเร่งออกตัวทันที เสียงเครื่องยนต์เก่าส่งเสียงครางกระหึ่ม แท็กซี่สีชมพูคาดเขียวหักเลี้ยวออกจากหน้าคอนโดมิเนียม สวนทางกับขบวนรถหรูสิบสองคันที่เพิ่งเริ่มเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า…