บทที่ 3: บทสรุปแห่งกรรมและการชดใช้ในกรงขัง
เสียงล็อกกุญแจมือเหล็กกล้าดัง “คลิก” สะท้อนก้องไปทั่วห้องรับแขกหรูหราที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จของรินรดา บัดนี้ มันกลายเป็นลานประหารความโลภของกรณฑ์และพิมพ์ดาวอย่างแท้จริง นายตำรวจกองปราบปรามสองนายเข้าประกบล็อกแขนของกรณฑ์ที่กำลังทรุดฮวบคาพื้นพรมราคาแพง เข่าของเขาอ่อนแรงจนไม่สามารถพยุงน้ำหนักตัวเองได้อีกต่อไป
“ไม่จริง! พวกคุณไม่มีสิทธิ์! นี่มันเรื่องเข้าใจผิด!” พิมพ์ดาวแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามสะบัดตัวจากการควบคุมของเจ้าหน้าที่หญิง แต่ไม่เป็นผล เอกสารหลักฐานและสลิปโอนเงินทั้งหมดถูกรวบรวมใส่แฟ้มคดีอย่างแน่นหนาโดยไม่มีช่องโหว่ให้ดิ้นหลุด
ทนายเดชานั่งนิ่งสงบอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบมองภาพคนทรยศทั้งสองถูกคุมตัวเดินผ่านประตูคฤหาสน์ออกไป ท่ามกลางแสงแฟลชจากสำนักข่าวหลายสำนักที่ได้รับแจ้งเบาะแสและแห่กันมาทำข่าวการจับกุมไฮโซหนุ่มผู้ตกเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ
อาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มูลค่าพันล้านที่กรณฑ์เคยฝันหวานว่าจะได้ครอบครองโดยไม่ต้องออกแรง กลายเป็นบ่วงบาศที่รัดคอเขาจนแน่นหนา การสอบสวนดำเนินไปอย่างรวดเร็วและรัดกุม เนื่องจากรินรดาได้ทิ้งจดหมายบันทึกไทม์ไลน์การซื้อขายสารหนู คลิปเสียงสนทนา และประวัติการรักษาพยาบาลไว้อย่างละเอียดครบถ้วน ทำให้ศาลไม่ให้ประกันตัวทั้งคู่เนื่องจากเกรงว่าจำเลยจะไปยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐาน
กรงขังแห่งความสำนึกผิด
สามเดือนต่อมา ณ เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ บรรยากาศภายในห้องเยี่ยมผู้ต้องหาเต็มไปด้วยความอับทึบและกลิ่นอายของความสิ้นหวัง
กรณฑ์ในชุดนักสีน้ำตาลอ่อน ร่างกายที่เคยอวบอิ่มและดูภูมิฐานบัดนี้ซูบผอมจนเห็นโครงกระดูก ดวงตาดำคล้ำลึกโหลจากการอดนอนและความเครียดสะสม เขานั่งมองกระจกใสบานหนาด้วยแววตาเลื่อนลอย ก่อนที่เจ้าหน้าที่เรือนจำจะพาตัวพิมพ์ดาวในชุดนักโทษหญิงเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม
ไม่มีรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ไม่มีคำพูดออดอ้อนเอาใจเหมือนวันเก่าๆ มีเพียงความเงียบงันและความโกรธแค้นที่พุ่งเข้าใส่กันทันทีที่โทรศัพท์สื่อสารถูกยกขึ้น
“เพราะเธอ! เพราะเธอนั่นแหละพิมพ์ดาว!” กรณฑ์แผดเสียงผ่านกระจกใสด้วยความโมโหจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “ถ้าเธอไม่ยุให้ฉันรีบจัดการเรื่องพินัยกรรม และถ้าเธอไม่โลภมากเรื่องเงินสด พวกเราคงไม่ต้องมานั่งเน่าอยู่ในนี้!”
พิมพ์ดาวหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ดวงตาสดใสในอดีตเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “โทษฉันเหรอพี่กรณฑ์? ตัวเองเลวเอง วางแผนฆ่าเมียเพื่อฮุบสมบัติแล้วยังมาโยนความผิดให้คนอื่น! ฉันต่างหากที่ซวยเพราะหลงเชื่อคำพูดลมๆ แล้งๆ ของผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างพี่!”
เสียงทะเลาะเบาะแว้งและเสียงด่าทอก้องสะท้อนอยู่ในห้องเยี่ยม ก่อนที่เจ้าหน้าที่เรือนจำจะตัดสัญญาณและลากตัวทั้งคู่ออกจากห้องแยกย้ายกลับไปยังแดนคุมขัง
สำหรับกรณฑ์และพิมพ์ดาว ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อจากนี้คือการชดใช้กรรมหลังกรงขังเหล็ก ตลอด 24 ชั่วโมงเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ และความทรงจำอันหลอนหลอนถึงรอยยิ้มมุมปากของรินรดา—ผู้หญิงที่พวกเขาไม่มีวันเอาชนะได้ แม้กระทั่งในวันที่เธอสิ้นลมหายใจไปแล้วก็ตาม
แสงตะวันใหม่บนเส้นทางแห่งอิสรภาพ
ในขณะเดียวกัน ที่มูลนิธิช่วยเหลือเหยื่อความรุนแรงในครอบครัวและผู้ป่วยยากไร้ ป้ายชื่อ “กองทุนรินรดาเพื่อสังคม” ถูกติดตั้งอย่างสง่างาม ทรัพย์สินทั้งหมดหนึ่งพันล้านบาทถูกนำมาใช้ประโยชน์ในการช่วยเหลือผู้หญิงและเด็กที่ตกเป็นเหยื่อความรุนแรง รวมถึงจัดหาทุนรักษาพยาบาลให้กับผู้ป่วยยากไร้ทั่วประเทศ
ทนายเดชายืนมองภาพถ่ายของรินรดากรอบสีดำที่ตั้งอยู่ ณ สำนักงานมูลนิธิ สายตาลมพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบแห่งความโล่งอกของเจ้าของร่างผู้ล่วงลับ
เกมการแก้แค้นที่เดิมพันด้วยชีวิตได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์ ความชั่วร้ายถูกเปิดโปง ความโลภถูกลงทัณฑ์ และความยุติธรรมได้ทำหน้าที่ของมันอย่างงดงามที่สุด… ปิดตำนานสามีจอมปลอมผู้พ่ายแพ้ให้กับกับดักที่ตัวเองเป็นคนก้าวเดินเข้าไปหาอย่างไร้ทางออก