ตอนที่ 2 : เงื่อนงำแห่งความลับและการเอาคืนที่ไร้เสียง (Part 2)
คำพูดของทนายสมคิด เกียรติอนันต์ ทำให้ฉันยืนตัวชาอยู่กลางห้องนอนอันว่างเปล่า ปลายสายอธิบายรายละเอียดอย่างใจเย็นแต่ทรงพลัง ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความจริงเบื้องหลังความสำเร็จอันหอมหวานของรพี
“คุณอรัญญาจำโครงการ ‘เดอะ ริเวอร์ไซด์ เมทริกซ์’ เมื่อเจ็ดปีก่อนได้ไหมครับ?” ทนายสมคิดถามขึ้น
ฉันจำมันได้ขึ้นใจ… โครงการศูนย์การค้าและโรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นผลงานชิ้นโบแดงที่ส่งให้บริษัท รัตนศิริโชติ ดีเวลลอปเมนท์ ก้าวขึ้นมาเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับแนวหน้า แปลนอาคาร โครงสร้างลายเส้น และแนวคิดอนุรักษ์พลังงานทั้งหมด ฉันเป็นคนอดหลับอดนอนวาดร่างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเองในห้องเช่ารูหนู เพื่อให้รพีนำไปเสนอต่อนักลงทุน
“จำได้ชัดเจนค่ะ นั่นเป็นผลงานที่ฉันทุ่มเทหยาดเหงื่อทั้งชีวิตให้เขา” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
“นั่นแหละครับคือประเด็นสำคัญ” ทนายสมคิดกล่าวต่อ “ตอนนั้น คุณรพีรีบร้อนนำแบบร่างไปยื่นขอรับเงินทุนสนับสนุนจากท่านเจ้าสัวอัครเมธากุล แต่เนื่องจากบริษัทของเขายังไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลอย่างสมบูรณ์ และไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรมระดับสูง ลิขสิทธิ์และสัญญากรรมสิทธิ์ทางปัญญาทั้งหมดจึงถูกลงนามผูกพันไว้ในนามของ ‘บุคคลธรรมดา’ ซึ่งระบุชื่อคุณ อรัญญา วิเศษวรการ เพียงผู้เดียวตามกฎหมายลิขสิทธิ์”
ทนายหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะเผยจุดตายสำคัญ “สัญญาระบุไว้ว่า หากโครงการนี้สร้างเสร็จและมีการต่อยอดขยายเฟสสอง ลิขสิทธิ์ในการบริหารและถือครองที่ดินร่วมจะต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของแบบแปลนเดิม นั่นก็คือคุณ แต่ที่คุณรพีไม่เคยบอกคุณ เพราะเขาแอบปลอมลายเซ็นมอบอำนาจของคุณเมื่อหลายปีก่อนเพื่อกู้ยืมเงินก้อนโตจากตระกูลอัครเมธากุล และตอนนี้… ท่านเจ้าสัวเพิ่งทราบความจริงว่าเอกสารมอบอำนาจนั้นเป็นโมฆะ เพราะมีพิรุธในการตรวจสอบลายเซ็น ทางเราจึงติดต่อคุณโดยตรงครับ”
ฉันแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา รพีไม่เพียงแต่หลอกใช้ความรักของฉัน แต่เขายังฮุบผลงาน ขโมยลิขสิทธิ์ และปลอมแปลงเอกสารสำคัญของฉันเพื่อสร้างภาพลักษณ์เศรษฐีหนุ่มรุ่นใหม่ให้กับตัวเอง
“แล้วทางตระกูลอัครเมธากุลต้องการให้ฉันทำอย่างไรคะ?” ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความสุขุม เยือกเย็น และเด็ดขาด
“คุณหนูแพรวาไม่ได้โง่เขลาครับ” ทนายสมคิดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เธอทราบดีว่าคุณรพีเข้ามาตีสนิทเพื่อหวังฮุบสมบัติและเงินลงทุน แต่การแต่งงานทางการเมืองระหว่างสองตระกูลกำลังถูกบีบโดยผู้ใหญ่ หากคุณอรัญญาพร้อมที่จะแสดงตัวตน ยืนยันกรรมสิทธิ์ และเปิดโปงการปลอมแปลงเอกสารครั้งนี้ คุณหนูแพรวาพร้อมจะร่วมมือกับคุณ ฉีกหน้ากากของผู้ชายคนนี้ และยกเลิกสัญญาหมั้นหมายทั้งหมดทันทีครับ”
“ตกลงค่ะ ฉันยินดีร่วมมือ” ฉันตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว
เช้าวันรุ่งขึ้น แทนที่ฉันจะเดินทางไปเชียงใหม่ตามกำหนดการเดิม ฉันตัดสินใจเลื่อนตั๋วเครื่องบินออกไปหนึ่งสัปดาห์ ทนายสมคิดส่งรถตู้มารับฉันไปยังคฤหาสน์หรูของตระกูลอัครเมธากุล ฉันได้พบกับ แพรวา อัครเมธากุล หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ สง่างาม และมีสายตาเฉียบคม แพรวายื่นมือมาจับมือฉันด้วยความจริงใจ
“ขอบคุณที่ยอมมานะคะคุณอลิส” แพรวากล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ฉันเกลียดผู้ชายหน้าไหว้หลังหลอกที่สุด รพีคิดว่าตัวเองฉลาดที่จับปลาสองมือ หลอกใช้คุณเป็นเครื่องมือ แล้วยังกล้าควงเลขาไปเที่ยวสิงคโปร์อย่างเปิดเผยในขณะที่กำลังตามจีบฉัน เขาคิดว่าตระกูลฉันเป็นคนโง่หรือยังไงกัน”
พวกเราใช้เวลาสองวันเต็มในการตรวจสอบหลักฐานทั้งหมด ทั้งไฟล์งานต้นฉบับในฮาร์ดดิสก์เก่าที่ฉันเก็บรักษาไว้ ลายเซ็นตัวจริงเทียบกับลายเซ็นปลอมในสัญญากู้ยืมเงินมูลค่าห้าร้อยล้านบาท รวมถึงเส้นทางการเงินที่รพียักยอกเงินทุนวิจัยไปปรนเปรอบัวลินที่สิงคโปร์
ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งสิงคโปร์ รพีและบัวลินยังคงใช้ชีวิตหรูหราอย่างมีความสุข บัวลินขยันโพสต์ภาพกระเป๋าแบรนด์เนม ดินเนอร์สุดหรูบนดาดฟ้าโรงแรมห้าดาว และแท็กข้อความถึงรพีอย่างเปิดเผย รพีไม่แม้แต่จะโทรศัพท์กลับมาหาฉัน เพราะเขาชะล่าใจ คิดว่าฉันก็แค่ผู้หญิงขี้งอนที่ขังตัวเองร้องไห้อยู่ในคอนโด และเมื่อเขากลับมา แค่ซื้อของขวัญมาปลอบใจ ทุกอย่างก็คงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
จนกระทั่งครบกำหนดการเดินทางกลับประเทศไทย…
รพีและบัวลินเดินเคียงคู่กันออกมาจากช่องทางผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินสุวรรณภูมิอย่างอารมณ์ดี เขาสั่งให้คนขับรถตรงดิ่งกลับมาที่คอนโดของฉันเพื่อจะมาเก็บของและแวะบอกเลิกฉันอย่างเป็นทางการ เพราะเขามั่นใจว่าหลังกลับจากสิงคโปร์ เจ้าสัวอัครเมธากุลจะต้องประกาศงานหมั้นระหว่างเขากับแพรวาอย่างแน่นอน
แต่เมื่อรพีเปิดประตูก้าวเข้ามาในห้องคอนโด เขากลับต้องพบกับความว่างเปล่าจนน่าใจหาย
ตู้เสื้อผ้าถูกเปิดอ้า ไม่มีเสื้อผ้าของฉันหลงเหลืออยู่แม้แต่ชิ้นเดียว โต๊ะเครื่องแป้งว่างเปล่า รูปถ่ายคู่ตลอดเจ็ดปีถูกนำออกไปจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงกรอบรูปเปล่าๆ วางคว่ำหน้าไว้บนโต๊ะรับแขก และที่น่าตกใจที่สุดคือ บนโต๊ะมีซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดใหญ่วางเด่นอยู่
รพีรีบเดินเข้าไปเปิดซองออกดูด้วยมือที่เริ่มสั่นเทา ข้างในนั้นไม่ใช่จดหมายตัดพ้อ ไม่ใช่คำด่าทอ แต่เป็น… หนังสือแจ้งยกเลิกการอนุญาตให้ใช้สิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญา และหมายเรียกจากศาลแพ่งและพาณิชย์กลาง เรื่องการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากการละเมิดลิขสิทธิ์และการปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ โครงการ เดอะ ริเวอร์ไซด์ เมทริกซ์ มูลค่าความเสียหายรวม 800 ล้านบาท!
โทรศัพท์ของรพีสั่นอย่างบ้าคลั่งในวินาทีนั้น หน้าจอปรากฏชื่อของรองกรรมการผู้จัดการบริษัทของเขา รพีกดรับสายด้วยความตื่นตระหนก “ฮัลโหล เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ?!“
“ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ!” เสียงปลายสายกรีดร้องด้วยความตื่นกลัว “ทางตระกูลอัครเมธากุลส่งหนังสือแจ้งอายัดบัญชีธนาคารของบริษัทเราทั้งหมด และประกาศยกเลิกการร่วมทุนทุกโครงการอย่างกะทันหัน! มิหนำซ้ำ บอร์ดบริหารของธนาคารกำลังส่งเจ้าหน้าที่เข้ามาตรวจสอบสัญญาเงินกู้ด่วนที่สุด เพราะมีคนไปแจ้งว่าเอกสารค้ำประกันทั้งหมดเป็นของปลอมครับ!“
รพีเข่าอ่อนจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นห้อง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มใบหน้า ในหัวของเขามีเพียงคำถามเดียวที่ดังก้องอย่างบ้าคลั่ง…
อลิส… ผู้หญิงที่ยอมเขาทุกอย่างคนนั้น ทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?!