ตอนที่ 3 (จบ) : วันพิพากษาและการเริ่มต้นใหม่ (Part 3 – End)
การแถลงข่าวประจำปีของเครือบริษัท อัครเมธากุล กรุ๊ป ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมหรูระดับหกดาวใจกลางกรุงเทพฯ สื่อมวลชนสายธุรกิจและการเงินจากทุกสำนักต่างมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง เพราะทุกคนต่างคาดหวังว่าจะได้ยินการประกาศการร่วมทุนยักษ์ใหญ่และการแต่งงานดองผลประโยชน์ระหว่างตระกูลอัครเมธากุลและคุณรพี รัตนศิริโชติ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแห่งปี
รพีปรากฏตัวในชุดสูทสากลสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าของเขาแม้จะพยายามยิ้มแย้มต่อหน้ากล้อง แต่ขอบตากลับคล้ำดำสนิทจากความเครียดที่ถาโถมตลอดหลายวันที่ผ่านมา ด้านหลังของเขามีบัวลินที่แต่งกายด้วยชุดราตรีหรูหราราคาแพง เดินเชิดหน้าชูตาในฐานะเลขาและหญิงคนสนิท บัวลินยังคงฝันหวานว่าจะได้เหยียบย่ำขึ้นไปเป็นนายหญิงคนใหม่ โดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
“ท่านประธานคะ วันนี้คุณแพรวาจะต้องประกาศเรื่องการลงทุนแน่นอนค่ะ บริษัทเราจะรอดพ้นวิกฤตได้ก็คราวนี้” บัวลินกระซิบข้างหูรพีด้วยความตื่นเต้น
รพีพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ปลอบใจตัวเองว่าเจ้าสัวคงเพียงแค่แกล้งขู่เรื่องเอกสารเพื่อกดดันราคาหุ้นเท่านั้น เขาเชื่อมั่นในเสน่ห์และการเจรจาของตัวเองเสมอมา
เวลาสิบนาฬิกาตรง บนเวทีใหญ่ แสงไฟสปอตไลต์สว่างจ้า พิธีกรประกาศเชิญคุณหนูแพรวา อัครเมธากุล ขึ้นกล่าวเปิดงาน แพรวาในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เธอก้าวขึ้นไปยืนหน้าโพเดียมพร้อมรอยยิ้มเย็นยะเยือก
“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติและสื่อมวลชนทุกท่านค่ะ” แพรวากล่าวผ่านไมโครโฟน “วันนี้ ตระกูลอัครเมธากุลมีความยินดีที่จะประกาศการปรับโครงสร้างการลงทุนในโครงการ ‘เดอะ ริเวอร์ไซด์ เมทริกซ์ 2’ แต่ก่อนอื่น… ดิฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการตรงนี้ว่า ทางเราได้ทำการ ยกเลิกสัญญาและตัดขาดความสัมพันธ์ทางธุรกิจทั้งหมดกับ บริษัท รัตนศิริโชติ ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปค่ะ”
เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นทั่วห้องประชุม แฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบไปทั่ว รพีหน้าซีดเผือดลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แถวหน้าสุด “คุณแพรวา! หมายความว่ายังไงครับ?! พวกเรามีข้อตกลงกันแล้วนี่!” รพีตะโกนลั่นอย่างลืมตัว
แพรวาไม่แม้แต่จะสะทกสะท้าน เธอส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่เปิดหน้าจอดิจิทัลขนาดยักษ์ด้านหลัง ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่กราฟผลกำไร แต่เป็นเอกสารการฟ้องร้องคดีอาญาข้อหาปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์ ลายเซ็นปลอม รายการเดินบัญชีที่มีการยักยอกเงินเข้าบัญชีส่วนตัวของบัวลิน และภาพถ่ายหลักฐานการละเมิดลิขสิทธิ์สถาปัตยกรรมทั้งหมด
“เพราะคุณรพีไม่ใช่เจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริง และเป็นเพียงนักต้มตุ๋นที่ใช้เอกสารปลอมมาหลอกลวงครอบครัวของเราค่ะ” แพรวาประกาศก้อง “และในวันนี้ ดิฉันขอเชิญพาร์ตเนอร์ตัวจริง เจ้าของลิขสิทธิ์และสถาปนิกผู้ออกแบบตัวจริงเสียงจริงของโครงการ ขึ้นมารับตำแหน่งประธานที่ปรึกษาโครงการใหม่ของเราค่ะ… ขอเสียงปรบมือต้อนรับ คุณอรัญญา วิเศษวรการ ค่ะ!”
ประตูห้องประชุมเปิดกว้างออก ฉันก้าวเดินเข้าไปในห้องท่ามกลางแสงแฟลชที่รัวกระหน่ำ ฉันสวมชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิท ผมยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ใบหน้าแต่งแต้มอย่างสง่างามและไร้รอยน้ำตา ฉันเดินตรงขึ้นไปบนเวทีด้วยความมั่นใจ สายตาของฉันสบเข้ากับรพีที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่เบื้องล่าง
“อลิส… ไม่จริง… คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง?!” รพีละล่ำละลัก พยายามจะวิ่งขึ้นมาบนเวที แต่ถูกการ์ดรักษาความปลอดภัยร่างยักษ์สกัดกั้นไว้แน่น
บัวลินที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าถอดสีจนกลายเป็นสีขาวกระดาษ เมื่อเห็นภาพหลักฐานเส้นทางการเงินที่เธอใช้ช็อปปิ้งปรากฏหราอยู่บนจอใหญ่ นักข่าวเริ่มหันกล้องมารุมถ่ายเธอจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดหน้าและทรุดลงไปร้องไห้กับพื้นด้วยความอับอายขายหน้า
ฉันก้าวไปยืนข้างไมโครโฟน มองลงไปที่รพีด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชและว่างเปล่า ไม่มีความแค้น ไม่มีความเสียใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
“เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันยอมโง่ ยอมเหนื่อย ยอมทนอยู่ข้างหลังคุณ เพราะฉันเชื่อในความรักและคำสัญญาของคุณ” เสียงของฉันดังกังวานและนิ่งสงบ “แต่วันที่คุณคิดว่าฉันเป็นเพียงของตาย เป็นบันไดให้คุณเหยียบขึ้นไปหาผลประโยชน์ และเหยียบย่ำหัวใจของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า… คุณควรรู้ไว้ว่า คนที่สร้างปราสาทให้คุณยืนได้ ก็สามารถทุบทำลายมันลงมาด้วยมือของตัวเองได้เช่นกัน”
“อลิส! ผมขอโทษ! เรากลับมาคุยกันก่อนนะอลิส ผมรักคุณ ได้โปรดเถอะ!” รพีตะโกนร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนเหมือนหมาจนตรอก รูปลักษณ์นักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี
“คำขอโทษของคุณ มันมาช้าไปเจ็ดปีแล้วค่ะ คุณรพี” ฉันตอบทิ้งท้ายอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหันหลังกลับไปจับมือกับแพรวาและทีมกฎหมาย
หลังจากวันนั้น บริษัท รัตนศิริโชติ ดีเวลลอปเมนท์ ถูกฟ้องร้องล้มละลายทันที ธนาคารเข้ายึดทรัพย์สิน คอนโดหรู และรถสปอร์ตของรพีทั้งหมด รพีและบัวลินถูกดำเนินคดีอาญาข้อหาฉ้อโกงและปลอมแปลงเอกสาร ต้องเผชิญกับโทษจำคุกและหนี้สินล้นพ้นตัว บัวลินทิ้งรพีทันทีที่เขาสิ้นเนื้อประดาตัว ทั้งคู่จบลงด้วยการทะเลาะตบตีกันอย่างน่าสมเพชหน้าโรงพัก
สามเดือนต่อมา…
ท่ามกลางสายลมหนาวอันสดชื่นของดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ ฉันยืนมองแบบแปลนโครงการรีสอร์ตเชิงนิเวศแห่งใหม่ที่ฉันเป็นผู้ควบคุมดูแลทั้งหมดในฐานะผู้บริหารและสถาปนิกอิสระ โครงการที่สร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อและความสามารถของฉันเองอย่างแท้จริง โดยไม่มีใครมาชุบมือเปิบอีกต่อไป
โทรศัพท์ของฉันมีข้อความแจ้งเตือนข่าวคดีของรพีที่ถูกตัดสินจำคุก แต่ฉันไม่ได้ให้ความสนใจที่จะกดเข้าไปอ่านอีกแล้ว ฉันกดปิดหน้าจอ วางโทรศัพท์ลง แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด
ความเจ็บปวดจากความรักที่ผิดพลาดในอดีตได้ผ่านพ้นไปแล้ว และสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ก็คือ… การแก้แค้นที่งดงามที่สุด ไม่ใช่การลดตัวลงไปตบตีหรือแย่งชิง แต่คือการก้าวออกมาอย่างสง่างาม มีชีวิตที่ประสบความสำเร็จ และเปล่งประกายเจิดจรัสกว่าที่เคยเป็นมา.