ตอนที่ 2
หยดกาแฟร้อนหยดลงบนพรมขนสัตว์สีครีม
ควันกรุ่นลอยขึ้นจากรอยเปื้อนสีดำ
ธนกรไม่แม้แต่จะก้มลงมอง
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เด็กทั้งสามคน
ปานแดงรูปเสี้ยวพระจันทร์บนข้อมือขวา
มันคือตำหนิติดตัวของตระกูลศรีวิไลรัตน์
ตำหนิที่สืบทอดกันมาสามรุ่น
เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“พวกเธอเป็นใคร”
เสียงของเขาแหบพร่า
เด็กชายคนโตขยับสูทให้เข้าที่
แววตาของเด็กน้อยนิ่งสงบเกินวัย
“พวกเรามาในนามผู้ถือหุ้นใหญ่ครับ”
เด็กหญิงส่งยิ้มบางๆ
“และเจ้าหนี้รายเดียวของคุณ”
เสียงส้นสูงหยุดลงตรงหน้าประตู
ฉันก้าวออกจากเงามืดของโถงทางเดิน
กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่เขาคุ้นเคยลอยกระทบ
ธนกรเงยหน้าขึ้นมองฉัน
ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด
“นภัสสร…”
เขาเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแผ่วเบา
ฉันหยุดยืนอยู่ด้านหลังลูกทั้งสาม
“ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ คุณธนกร”
เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
มือของเขาสั่นระริก
“เธอมาทำอะไรที่นี่”
“ฉันพาลูกค้าคนสำคัญมาพบคุณค่ะ”
ฉันแตะไหล่ลูกชายเบาๆ
เด็กชายส่งแฟ้มหนังสีน้ำเงินให้ชายตรงหน้า
แฟ้มเอกสารหนักอึ้งวางลงบนโต๊ะไม้สัก
ธนกรมองมือเล็กๆ ของเด็กน้อย
นิ้วมือเรียวยาวถอดแบบมาจากมือของเขา
ตราประทับสีแดงบนกระดาษแนบท้ายเริ่มเลือนราง
ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ปรียานุชก้าวเข้ามาพร้อมถุงช้อปปิ้งหรูหรา
“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะธนกร”
เธอชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นฉันยืนอยู่
ถุงกระดาษในมือของเธอหล่นลงบนพื้น
“แกเข้ามาในตึกนี้ได้ยังไง”
ปรียานุชชี้นิ้วมาที่หน้าฉัน
“รปภ. ปล่อยคนชั้นต่ำแบบนี้เข้ามาได้ยังไง”
เด็กหญิงคนเล็กเอียงคอมองเธอ
“คุณป้าพูดจาไม่สุภาพเลยนะคะ”
ปรียานุชเบิกตากว้างด้วยความโมโห
“เด็กไร้การศึกษาพวกนี้เป็นลูกใคร”
“หุบปากเดี๋ยวนี้ ปรียานุช”
ธนกรตวาดลั่นห้อง
เขาไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเธอมาก่อน
ปรียานุชยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ
“คุณกล้าตวาดฉันเพราะนังคนนี้เหรอคะ”
ธนกรไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเธอ
เขายังคงจ้องมองใบหน้าของเด็กทั้งสาม
คิ้วเข้มได้รูป
สันจมูกโด่งตรง
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้ว
“เด็กพวกนี้… อายุเท่าไหร่”
คำถามของเขาหลุดออกมาอย่างยากลำบาก
“หกขวบค่ะ”
ฉันตอบกลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ธนกรเซถอยไปชนขอบโต๊ะทำงาน
ตัวเลขหนี้สินแปดสิบล้านวาบขึ้นบนจอแท็บเล็ต
เวลาหกปีพอดี
วันที่ฉันเดินออกจากบ้านหลังนั้นพร้อมเช็คสามแสน
วันที่เขาบอกว่ารักแรกของเขากลับมา
“พวกเขาสามคนเกิดในวันเดียวกัน”
ฉันพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หลังจากวันที่ฉันเซ็นใบหย่าได้แปดเดือน”
หัวใจของธนกรเต้นรัวจนแทบระเบิด
“ทำไมเธอไม่บอกฉันตั้งแต่ตอนนั้น”
“คุณให้โอกาสฉันพูดหรือเปล่าคะ”
ฉันสบตากับเขาตรงๆ
“วันนั้นคุณโยนเงินใส่หน้าฉัน”
“คุณบอกให้ฉันไสหัวออกไปจากชีวิตคุณ”
ปรียานุชรีบเดินเข้ามาดึงแขนธนกร
“อย่าไปเชื่อมันนะคะธนกร”
“มันกุเรื่องขึ้นมาเพื่อจะแบล็กเมล์คุณ”
“เด็กพวกนี้อาจเป็นลูกของใครก็ไม่รู้”
เด็กชายคนรองก้าวออกมายืนข้างหน้า
เขาเปิดแท็บเล็ตในมืออย่างคล่องแคล่ว
“นี่คืองบดุลของบริษัทคุณในรอบสามปีครับ”
เสียงใสๆ ของเด็กน้อยดังก้องห้องทำงาน
“มีการโอนเงินออกไปผิดปกติสี่สิบล้านบาท”
“เข้าบัญชีส่วนตัวของคุณปรียานุช”
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
ปรียานุชหน้าถอดสีทันที
“แกพูดบ้าอะไรของแก”
“หลักฐานการเดินบัญชีแนบอยู่ในแฟ้มครับ”
เด็กชายคนโตเสริมขึ้นมาอย่างใจเย็น
รอยหมึกบนสัญญาฟื้นฟูกิจการยังไม่แห้งสนิท
ธนกรเปิดแฟ้มเอกสารด้วยมือที่สั่นเทา
เอกสารการเงินทุกหน้าถูกจัดเรียงอย่างสมบูรณ์
ตราประทับของกลุ่มทุนใหม่เด่นหราอยู่หัวกระดาษ
กลุ่มทุนที่เพิ่งกว้านซื้อหนี้ทั้งหมดของเขา
“นภัสสร… นี่มันหมายความว่ายังไง”
“บริษัทของคุณล้มละลายแล้วค่ะ”
ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“ธนาคารขายหนี้เสียทั้งหมดให้บริษัทของฉัน”
“บริษัทของเธอเหรอ”
ปรียานุชหัวเราะเยาะทั้งที่ปากสั่น
“คนอย่างแกจะเอาปัญญาที่ไหนไปตั้งบริษัท”
“เงินสามแสนบาทวันนั้นไงคะ”
ฉันตอบกลับเสียงเรียบ
“เงินที่คุณคิดว่าเศษเงินเพื่อไล่ฉันไป”
ฉันใช้มันจดทะเบียนบริษัทที่ปรึกษาต้นทุน
ฉันทำงานวันละสิบแปดชั่วโมง
ฉันเลี้ยงลูกแฝดสามคนในห้องเช่าแคบๆ
ขณะที่พวกคุณเสวยสุขในบ้านหลังใหญ่
ธนกรทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนัง
หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากของเขา
“เธอซื้อหนี้ของฉันไปทำไม”
“เพื่อมาทวงทุกอย่างที่เป็นของลูกฉันคืนค่ะ”
เด็กทั้งสามคนยืนเรียงแถวหน้ากระดาน
พวกเขามองชายตรงหน้าด้วยสายตาเฉยชา
ไม่มีความผูกพัน
ไม่มีแม้แต่ความอบอุ่น
“เด็กๆ… พ่ออยู่นี่แล้วลูก”
ธนกรพยายามยื่นมือไปหาเด็กหญิง
เด็กน้อยขยับตัวหลบไปด้านหลังฉันทันที
“หนูไม่มีพ่อค่ะ”
คำพูดไร้เดียงสาปักลงกลางอกของเขา
ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือปรียานุชสั่นระริก
“กร อย่าไปฟังมันนะ”
ปรียานุชพยายามดึงสติของเขา
“เรายังมีทางรอดอื่น”
“ทางรอดอะไรของเธอ ปรียานุช”
ธนกรเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความโกรธแค้น
“เงินสี่สิบล้านที่เด็กพูดถึงมันคืออะไร”
“ฉัน… ฉันเอาไปลงทุนเพื่อบริษัทเราค่ะ”
“โกหก”
เด็กชายคนโตพูดแทรกขึ้นมาทันควัน
“เงินถูกโอนไปซื้อคอนโดหรูย่านทองหล่อ”
“และเป็นชื่อของน้องชายคุณปรียานุชครับ”
ตัวเลขและวันเวลาปรากฏชัดบนหน้าจอ
ไม่มีช่องว่างให้แก้ตัวแม้แต่น้อย
ธนกรกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
เขาหันไปมองปรียานุชด้วยสายตาเกลียดชัง
หกปีที่ผ่านมาเขาไว้ใจเธอทุกอย่าง
เขายอมทิ้งภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาหกปี
เพื่อมาพบว่าคนที่เขารักกำลังสูบเลือดสูบเนื้อเขา
“คืนเงินสี่สิบล้านมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”
“ฉันไม่มีเงินสดติดตัวขนาดนั้นหรอกค่ะ”
ปรียานุชถอยหลังจนติดผนังห้อง
“งั้นบริษัทนี้ก็ต้องถูกยึดทรัพย์”
ฉันเอ่ยขึ้นมาเพื่อดึงความสนใจกลับมา
“คุณมีเวลาอีกยี่สิบสี่ชั่วโมง”
“ถ้าไม่มีเงินมาไถ่ถอนหนี้ทั้งหมด”
“ตึกนี้และโรงงานทั้งหมดจะตกเป็นของฉัน”
ธนกรมองฉันด้วยสายตาเว้าวอน
“นภัสสร… เราคุยกันดีๆ ได้ไหม”
“เพื่อเห็นแก่ความผูกพันหกปีของเรา”
ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ
รหัสผ่านเจ็ดหลักบนหน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบถี่ขึ้น
“ความผูกพันที่คุณทำลายมันไปตั้งแต่วันนั้นน่ะเหรอ”
“ฉันผิดไปแล้ว นภัสสร”
เขาคุกเข่าลงข้างโต๊ะทำงาน
ปรียานุชอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
ชายผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรียอมก้มหัว
“ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง”
“เด็กๆ คือลูกของฉันใช่ไหม”
“ให้ฉันได้ชดใช้ให้พวกเขานะ”
เด็กชายคนรองขยับแว่นสายตา
“ผลตรวจทางวิทยาศาสตร์อยู่ในกระเป๋าคุณแม่ครับ”
ธนกรเบิกตากว้างด้วยความหวัง
“เอามาให้ฉันดูสิ นภัสสร”
“คุณไม่มีสิทธิ์ดูหรอกค่ะ”
ฉันหยิบเอกสารสัญญาฉบับใหม่ออกมา
“เซ็นเอกสารยินยอมโอนทรัพย์สินซะ”
“แล้วเรื่องนี้จะจบลงในห้องนี้”
“ถ้าไม่เซ็น ฉันจะฟ้องล้มละลายทันที”
ปรียานุชพุ่งเข้ามาจะแย่งปากกาในมือฉัน
“อย่ายอมเซ็นนะกร ถ้าเซ็นเราจะไม่เหลืออะไรเลย”
เด็กชายคนโตยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอ
“การกระทำของคุณเข้าข่ายทำร้ายร่างกายครับ”
ปรียานุชชะงักมือค้างกลางอากาศ
เด็กวัยหกขวบกำลังควบคุมเกมทั้งหมด
ความฉลาดหลักแหลมของพวกเขาทำให้ธนกรกลัว
พวกเขาไม่ได้กลับมาเพื่อหาพ่อ
พวกเขามาเพื่อทวงแค้นแทนแม่
เสียงนาฬิกาโบราณในห้องทำงานดังบอกเวลาเที่ยงวัน
“เหลือเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ คุณธนกร”
ฉันหันหลังเตรียมก้าวเดินออกจากห้อง
“เดี๋ยวก่อน นภัสสร”
ธนกรคลานเข้ามาจับชายกระโปรงของฉัน
“สมุดบัญชีเล่มนั้น…”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
“รหัสเจ็ดหลักบนปกสมุดเล่มนั้นคืออะไร”
ฉันก้มลงมองเขาอย่างเย็นชา
รหัสลับที่พ่อของเขาทิ้งไว้ก่อนจากไป
รหัสที่เขาไม่เคยสนใจจะไขปริศนา
“มันคือรหัสตู้เซฟของพ่อคุณค่ะ”
ธนกรเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า
“พ่อมอบมันให้ฉันก่อนท่านจะสิ้นใจ”
“เพราะท่านรู้ว่าคุณจะพาตระกูลไปสู่ความพินาศ”
“และวันนั้นก็มาถึงจริงๆ”
ปากกาหมึกซึมด้ามเดิมกลิ้งตกจากขอบโต๊ะทำงาน
เสียงโลหะกระทบพื้นดังกังวาน
ปรียานุชมองหน้าธนกรสลับกับฉัน
ความโลภในดวงตาของเธอยังไม่หมดไป
“ตู้เซฟอยู่ที่ไหน”
เธอถามขึ้นมาด้วยความละโมบ
ฉันไม่เสียเวลาตอบคำถามของเธอ
ฉันจูงมือลูกทั้งสามเดินออกจากห้อง
เด็กๆ หันกลับมามองชายบนพื้นพร้อมกัน
สายตาของพวกเขาไร้ซึ่งความอาลัย
ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกรอรับ
พวกเราก้าวเข้าไปข้างในอย่างสง่างาม
ธนกรวิ่งกระหืดกระหอบตามมาที่หน้าลิฟต์
“นภัสสร เปิดประตูก่อน”
เขาพยายามเอามือดันประตูลิฟต์ไว้
เซนเซอร์ประตูดีดกลับออกช้าๆ
กุญแจตู้เซฟดอกเล็กกระทบกันในกระเป๋าเสื้อของฉัน
“ถ้าคุณอยากได้รหัสและกุญแจคืน”
ฉันสบตากับเขาเป็นครั้งสุดท้าย
“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าที่ศาลเยาวชนและครอบครัว”
“เซ็นสละสิทธิ์การเป็นพ่อโดยสมบูรณ์”
“แลกกับโอกาสรอดของบริษัทคุณ”
ธนกรยืนนิ่งราวกับถูกสาป
เขาต้องเลือกระหว่างสายเลือดกับสมบัติ
ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่าง
ปรียานุชวิ่งตามออกมายืนข้างธนกร
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกอย่างเร่งรีบ
“จัดการตามแผนสองได้เลย”
เธอสั่งการด้วยเสียงกระซิบที่มุมทางเดิน
ซองผลตรวจดีเอ็นเอยังซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของฉัน
รถตู้สีดำแล่นมาจอดรอที่หน้าตึกสำนักงานใหญ่
ลูกๆ ก้าวขึ้นรถอย่างเป็นระเบียบ
ฉันเปิดดูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง
สัญญาณเตือนจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานดังขึ้น
ภาพในจอปรากฏร่างของปรียานุช
เธอกำลังใช้มีดคัตเตอร์กรีดใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงานของธนกร
กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมาในมือเธอ
มันคือพินัยกรรมฉบับที่สาบสูญ
มือของปรียานุชรีบยัดกระดาษแผ่นนั้นใส่กระเป๋าเสื้อ
แต่ทว่าธนกรกลับเดินเปิดประตูพรวดเข้ามาในห้องพอดี
เข้าใจค่ะว่าคุณอยากรู้ว่าเรื่องนี้จบอย่างไร ตอนสุดท้ายเขียนเสร็จแล้วและรออยู่ค่ะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ
ตอนที่ 3
ปลายมีดคัตเตอร์ในมือของปรียานุชชะงักค้าง
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของธนกรหยุดลงตรงหน้าประตู
“เธอกำลังทำอะไรน่ะ ปรียานุช”
เสียงของเขาเย็นยะเยือก
ปรียานุชรีบซ่อนมือไว้ข้างหลัง
กระดาษสีเหลืองกรอบร่วงหล่นลงบนพรม
“ไม่มีอะไรค่ะธนกร”
เธอพยายามปั้นรอยยิ้มหวาน
“ฉันแค่ช่วยคุณหาเอกสารสำคัญ”
ธนกรก้มลงมองพื้น
แผ่นกระดาษแผ่นนั้นมีรอยฉีกขาด
เขาจำลายมือบนซองได้ทันที
ลายมือของพ่อผู้ล่วงลับ
“นั่นมันพินัยกรรมของพ่อฉัน”
ธนกรก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ
“เธอเอามันออกมาจากใต้ลิ้นชักทำไม”
“ฉันไม่รู้เรื่องนะคะ”
ปรียานุชถอยกู่ไปชนขอบหน้าต่าง
เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะดังขึ้น
วิดีโอจากกล้องวงจรปิดเริ่มเล่นซ้ำ
ภาพเธอกำลังกรีดลิ้นชักปรากฏชัดเจน
ใบหน้าของเธอซีดเผือด
“ธนกร ฟังฉันอธิบายก่อน”
“เธอขโมยมันไปเพื่ออะไร”
เขาแย่งแผ่นกระดาษมาจากพื้น
ข้อความในพินัยกรรมระบุชัดเจน
ทรัพย์สินกึ่งหนึ่งต้องตกเป็นของทายาท
ทายาทที่มีปานแดงรูปเสี้ยวพระจันทร์
หากไม่มี ทรัพย์สินจะตกเป็นของกองทุน
สายตาของธนกรสั่นระริก
เขานึกถึงข้อมือของเด็กทั้งสามคน
เด็กที่เขาทอดทิ้งเมื่อหกปีก่อน
เด็กที่เกิดจากนภัสสร
“เธอรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม”
ธนกรหันไปตวาดใส่ปรียานุช
“เธอจงใจให้ฉันหย่ากับนภัสสร”
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ”
เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
“ฉันทำทุกอย่างเพื่อเราสองคน”
“เพื่อตัวเธอเองต่างหาก”
ธนกรเปิดอ่านเอกสารแนบท้าย
รายการโอนเงินสี่สิบล้านปรากฏหรา
บัญชีปลายทางเป็นชื่อน้องชายของเธอ
คอนโดหรูย่านทองหล่อถูกซื้อเมื่อปีก่อน
เงินที่ควรนำมาหมุนเวียนในโรงงาน
เงินที่ทำให้บริษัทของเขาต้องพังทลาย
“สารเลว”
เขาขว้างแฟ้มเอกสารใส่หน้าเธอ
กระดาษปลิวกระจายไปทั่วห้อง
เสียงสะอื้นของปรียานุชไร้ความหมาย
นาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาสองทุ่ม
เงาของค่ำคืนคืบคลานเข้ามาในห้อง
ความมืดมิดกลืนกินตึกสูงย่านเอกมัย
ธนกรยืนโดดเดี่ยวอยู่หน้ากระจก
บริษัทศรีวิไลรัตน์กำลังจะจบสิ้น
หนี้สินแปดสิบล้านบาทรอการชำระ
ธนาคารจะดำเนินการยึดทรัพย์พรุ่งนี้
เวลาเก้าโมงเช้าคือเส้นตาย
เส้นตายที่นภัสสรขีดไว้ให้เขา
เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว
แสงแดดส่องกระทบตึกกระจกใจกลางเมือง
ห้องเจรจาพิเศษถูกปิดม่านสนิท
เครื่องปรับอากาศส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ
ฉันนั่งรออยู่ที่หัวโต๊ะกระจก
ชุดสูทสีเข้มของฉันเรียบกริบ
ไม่มีเด็กๆ มาด้วยในวันนี้
เรื่องของผู้ใหญ่ต้องจบด้วยผู้ใหญ่
ประตูห้องเปิดออกช้าๆ
ธนกรก้าวเข้ามาเพียงลำพัง
ดวงตาของเขาบวมช้ำ
ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไร้การจัดทรง
สูทตัวแพงยับยู่ยี่
เขาไม่มีคราบของนักธุรกิจผู้หยิ่งยโส
ชายวัยห้าสิบปีเดินลากเท้าเข้ามา
เขาเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลง
แฟ้มเอกสารสีดำวางอยู่ตรงหน้าฉัน
“ปรียานุชไม่ได้มาด้วยเหรอคะ”
ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ฉันไล่เธอออกไปแล้ว”
เขาตอบด้วยเสียงแหบแห้ง
“เธอขโมยเงินบริษัทไปสี่สิบล้าน”
“ฉันรู้เรื่องนั้นตั้งแต่วันแรกค่ะ”
ธนกรเงยหน้าขึ้นมองฉัน
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เธอรู้ทุกเรื่องเลยสินะ นภัสสร”
“อาชีพของฉันคือนักวิเคราะห์ต้นทุน”
ฉันมองสบตาเขาตรงๆ
“ตัวเลขไม่เคยโกหกใครค่ะ”
“มีแต่คนเท่านั้นที่โกหกตัวเอง”
เขาก้มหน้าลงมองโต๊ะกระจก
“เด็กสามคนนั้น… สบายดีไหม”
“พวกเขาสบายดีมากค่ะ”
“เด็กๆ ฉลาดเหมือนเธอ”
“พวกเขาไม่เหมือนใครทั้งนั้นค่ะ”
ฉันตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า
“พวกเขาคือตัวเอง”
ธนกรประสานมือที่สั่นเทาไว้บนตัก
“ฉันอยากชดเชยให้ลูก”
“คุณไม่มีสิทธิ์นั้นแล้วค่ะ”
ฉันเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า
กระดาษสัญญาประนีประนอมยอมความ
ตัวเลขแปดสิบล้านระบุชัดเจน
“เรามาคุยเรื่องธุรกิจกันดีกว่า”
“นภัสสร… ฟังฉันก่อนได้ไหม”
เขาเริ่มเปิดฉากต่อรอง
“ฉันจะยกหุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้เธอ”
ฉันนั่งฟังนิ่งๆ
“เรากลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันเถอะ”
“ฉันจะโอนคฤหาสน์ที่เอกมัยเป็นชื่อเธอ”
“เด็กๆ ควรจะมีพ่อที่คอยดูแล”
“เราสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาด้วยกันนะ”
คำขอร้องของเขาฟังดูน่าเวทนา
เขากำลังยื่นข้อเสนอที่ผู้หญิงหลายคนต้องการ
ทั้งเงินทอง อำนาจ และสถานะทางสังคม
แต่สำหรับฉัน สิ่งเหล่านั้นไร้ค่า
“คุณพูดจบหรือยังคะ”
ฉันถามกลับด้วยความสงบ
“นภัสสร… ฉันพูดจากใจจริงนะ”
“หัวใจของคุณไม่มีราคาสำหรับฉันค่ะ”
ฉันเลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งไปตรงหน้าเขา
“นี่คือข้อเสนอเดียวที่คุณจะได้รับ”
ธนกรหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาดู
ข้อตกลงที่พิมพ์ไว้อย่างรัดกุม
ข้อแรก โอนหุ้นทั้งหมดห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์
โอนเข้ากองทุนเพื่อการศึกษาของเด็กทั้งสาม
ข้อสอง สละสิทธิ์การเป็นบิดาตามกฎหมาย
ห้ามเข้าใกล้เด็กๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต
ข้อสาม ปลดเขาออกจากตำแหน่งประธาน
ลดตำแหน่งลงเหลือเพียงที่ปรึกษาทั่วไป
เงินเดือนคงที่ห้าหมื่นบาทต่อเดือน
ไม่มีอำนาจลงนามทางการเงินใดๆ ทั้งสิ้น
ข้อสี่ แจ้งความดำเนินคดีกับปรียานุช
เรียกคืนทรัพย์สินสี่สิบล้านบาทเข้าบริษัท
และข้อสุดท้าย ส่งมอบกุญแจตู้เซฟของพ่อเขา
ธนกรอ่านข้อความด้วยมือที่สั่นระริก
“นี่มันปล้นกันชัดๆ”
“นี่คือการช่วยกู้ชีวิตคุณค่ะ”
ฉันตอบกลับเสียงเฉียบขาด
“ถ้าคุณไม่เซ็นภายในเก้านาฬิกาสามสิบนาที”
ฉันชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือ
“กลุ่มทุนของฉันจะยื่นฟ้องล้มละลายทันที”
“โรงงานสองแห่งจะถูกปิดตาย”
“ชื่อเสียงของตระกูลศรีวิไลรัตน์จะดับสูญ”
“และคุณจะไม่มีแม้แต่เงินห้าหมื่นบาทเพื่อประทังชีวิต”
ธนกรหน้าซีดเผือด
“เธอทำแบบนี้กับฉันลงคอเหรอ”
“หกปีก่อนคุณก็ทำแบบนี้กับฉันค่ะ”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง
“เช็คสามแสนบาทใบนั้น”
ฉันเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ
“คุณโยนมันลงบนโต๊ะไม้สัก”
“คุณบอกว่ามันมากพอสำหรับฉัน”
“คุณไล่ผู้หญิงที่กำลังอุ้มท้องลูกสามคน”
“โดยที่คุณไม่คิดจะถามไถ่สักคำ”
หยาดน้ำตาไหลรินออกจากตาของธนกร
น้ำตาลูกผู้ชายที่สายเกินไป
“ฉันไม่รู้ว่าเธอท้อง…”
“เพราะคุณไม่เคยสนใจฉันต่างหาก”
ฉันเปิดดูเวลาอีกครั้ง
“เหลือเวลาอีกสิบนาทีค่ะ”
“นภัสสร… ขอให้ฉันได้เจอหน้าลูกบ้างได้ไหม”
เขาอ้อนวอนด้วยความสิ้นหวัง
“ฉันยอมยกทุกอย่างให้เธอ”
“ขอแค่ให้เด็กๆ รู้ว่าฉันคือพ่อ”
“ข้อตกลงมีเพียงเท่านี้ค่ะ”
ฉันปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
“เด็กๆ จะเติบโตอย่างมีคุณภาพ”
“โดยไม่ต้องรับรู้ความเห็นแก่ตัวของคุณ”
“พวกเขาไม่ต้องการพ่อแบบนี้”
ธนกรกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด
เขาเหลือบมองประตูห้องประชุม
ไม่มีใครเดินเข้ามาช่วยเขาได้อีกแล้ว
ไม่มีปรียานุช
ไม่มีเพื่อนฝูงในแวดวงสังคม
มีเพียงหนี้ก้อนโตที่รอขย้ำเขา
“ถ้าฉันเซ็น… บริษัทจะรอดใช่ไหม”
“กลุ่มทุนของฉันจะอัดฉีดเงินห้าสิบล้านทันที”
ฉันแจกแจงแผนการอย่างเป็นมืออาชีพ
“โรงงานจะกลับมาเดินเครื่องในวันพรุ่งนี้”
“พนักงานสองร้อยคนจะไม่ตกงาน”
“หนี้ธนาคารจะถูกปรับโครงสร้างใหม่ทั้งหมด”
“ตระกูลศรีวิไลรัตน์จะยังมีชื่ออยู่ในธุรกิจ”
“แต่ในฐานะของลูกฉันเท่านั้น”
เขาหลับตาลงช้าๆ
ความพ่ายแพ้ถาโถมเข้าใส่ตัวเขา
เขาหยิบปากกาหมึกซึมด้ามเดิมออกมา
ด้ามเดียวกับที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้ฉัน
มือของเขาสั่นจนจับปากกาแทบไม่อยู่
เขาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ
ลายเซ็นของเขาลากผ่านแต่ละแผ่น
หนึ่งแผ่น สละอำนาจบริหาร
สองแผ่น สละสิทธิ์ความเป็นพ่อ
สามแผ่น โอนทรัพย์สินเข้ากองทุน
เสียงกระดาษพลิกดังสม่ำเสมอ
ฉันนั่งมองเขานิ่งๆ
ไม่มีความสะใจในแววตาของฉัน
มีเพียงความโล่งใจที่หน้าที่เสร็จสมบูรณ์
ธนกรเซ็นชื่อในหน้าสุดท้ายเสร็จสิ้น
เขาวางปากกาลงบนโต๊ะ
เขายื่นพวงกุญแจดอกเล็กส่งให้ฉัน
กุญแจตู้เซฟของพ่อเขา
“รหัสผ่านคืออะไร”
เขาถามขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย
ฉันหยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กส่งให้
ตัวเลขเจ็ดหลักเรียงตัวกันอยู่
0909618
ธนกรมองตัวเลขนั้นอย่างไม่เข้าใจ
“มันคือวันเกิดของเด็กทั้งสามคนค่ะ”
ฉันลุกขึ้นยืนจัดสูทให้เข้าที่
“พ่อของคุณรู้วันที่ฉันคลอด”
“ท่านแอบมาเยี่ยมหลานที่โรงพยาบาล”
“ท่านตั้งรหัสนี้ด้วยตัวเองก่อนจากไป”
ธนกรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
พ่อของเขารู้เรื่องนี้มาตลอด
พ่อของเขารู้ว่าใครคือคนที่จะปกป้องตระกูลได้
และพ่อของเขาก็เลือกฉัน
ฉันหยิบแฟ้มเอกสารทั้งหมดขึ้นมาแนบอก
ฉันหมุนตัวเดินตรงไปยังประตู
“นภัสสร…”
เสียงเรียกของเขาดังตามหลังมา
ฉันหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู แต่ไม่หันกลับไป
“เช็คสามแสนบาทในวันนั้น…”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“มันสร้างสิ่งเหล่านี้ได้จริงๆ เหรอ”
ฉันจับลูกบิดประตูนิ่ง
“เงินสามแสนไม่ได้สร้างอะไรหรอกค่ะ”
ฉันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“ความเจ็บปวดที่พวกคุณมอบให้ต่างหาก”
“มันคือสิ่งที่หล่อหลอมให้ฉันมายืนอยู่ตรงนี้”
ฉันดึงประตูเปิดออกกว้าง
แสงสว่างจากโถงทางเดินสาดเข้ามาในห้อง
ฉันก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้า
เสียงประตูปิดลงตามหลังอย่างเงียบเชียบ
ทิ้งชายวัยห้าสิบปีไว้กับความว่างเปล่าเบื้องหลัง
— จบบริบูรณ์ —