ตอนที่ 2 : คืนที่ความจริงปรากฏ และการจากลาที่เงียบงันที่สุด
มือของฉันสั่นเทาขณะที่ประคองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มเอาไว้ แหวนเพชรเม็ดงามเปล่งประกายล้อแสงไฟนีออนในห้องนอน มันช่างดูสวยงาม บริสุทธิ์ และทรงคุณค่า ผิดกับความรู้สึกของฉันในตอนนี้ที่แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี
กระดาษใบเสร็จที่แนบอยู่ใต้กล่องระบุวันที่อย่างชัดเจน—สามสัปดาห์ก่อน วันนั้นเป็นวันที่นนท์บอกฉันว่าต้องไปคุยงานกับลูกค้าที่พัทยาจนดึกดื่น ฉันจำได้ว่าในคืนนั้น ฉันยังนั่งทำกับข้าวอุ่นรอเขาจนถึงตีสองด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเหนื่อย กลัวว่าเขาจะขับรถไม่ไหว แต่ความจริงอันน่ารังเกียจกลับตบหน้าฉันฉาดใหญ่ ในขณะที่ฉันเฝ้ารอเขาอย่างซื่อสัตย์ เขากลับกำลังเลือกซื้อแหวนหมั้นวงนี้อย่างทะนุถนอม เพื่อรอจังหวะมอบให้ผู้หญิงอีกคน
“แด่แพรวา… ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สองปีที่แล้วคนที่ผมควรเลือกขอแต่งงาน คงเป็นคุณ”
ลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นของนนท์บนการ์ดใบเล็กตอกย้ำทุกอย่าง ฉันไม่ได้ร้องไห้ออกมาแม้แต่หยดเดียว ต่อมน้ำตามันคงแห้งผากไปหมดแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ตลอดสองปีที่ผ่านมา คำหวาน คำสัญญา แผนการสร้างอนาคตเรื่องบ้านแถวราชพฤกษ์ ทั้งหมดมันคือภาพลวงตา ฉันเป็นเพียงแค่ตัวคั่นเวลา เป็นแค่ที่พักใจชั่วคราวในวันที่ผู้หญิงคนนั้นเดินจากเขาไปแต่งงานกับคนอื่น และในวันที่งานแต่งของเธอพังทลาย นนท์ก็พร้อมจะถีบหัวส่งฉันอย่างไร้ความปรานี เพื่อกลับไปยืนเคียงข้างเธอทันที
ฉันวางกล่องแหวนลงบนโต๊ะทำงาน วางการ์ดและใบเสร็จไว้ข้างกันอย่างประณีต จากนั้นฉันก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของ ทุกสิ่งที่ฉันซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ฉันกวาดมันลงกระเป๋าเดินทางทั้งหมด เสื้อผ้า หนังสือ อุปกรณ์ทำงาน แม้กระทั่งแก้วกาแฟคู่ที่ฉันเคยซื้อมาคู่กัน ฉันก็หยิบเฉพาะใบของตัวเองเก็บลงไป ส่วนใบของเขา ฉันวางทิ้งไว้ตรงนั้น
คืนนั้นทั้งคืน ฉันไม่ได้ข่มตาหลับเลยแม้แต่วินาทีเดียว เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นเป็นระยะๆ ในช่วงดึก นนท์ส่งรูปภาพในกลุ่มเพื่อนลงในสตอรี่ เป็นภาพที่เขากับเพื่อนๆ กำลังนั่งดื่มปลอบใจแพรวาที่ผับแห่งหนึ่ง แพรวานั่งพิงไหล่ของนนท์ มีมือของนนท์คอยลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา พร้อมแคปชันว่า “ไม่ต้องห่วงนะ พวกเราจะอยู่ข้างเธอเสมอ”
ฉันมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึกใดๆ มันไม่มีความโกรธ ไม่มีแม้แต่ความหึงหวง มีเพียงความรู้สึกโล่งใจที่ตัดสินใจหยุดเรื่องราวบ้าๆ นี้เสียที
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงสี่สิบห้า พนักงานของบริษัทรับจ้างขนของเดินทางมาถึงหน้าห้องตรงตามเวลานัดหมาย ชายหนุ่มร่างทึบสามคนช่วยกันยกกล่องสัมภาระและกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่สองใบของฉันลงไปยังรถบรรทุกด้านล่างอย่างรวดเร็วและมืออาชีพ
ห้องชุดขนาดหกสิบตารางเมตรที่เคยอบอวลไปด้วยความทรงจำ บัดนี้เหลือเพียงความเวิ้งว้าง ฉันเดินตรวจตราดูรอบห้องเป็นครั้งสุดท้าย บนโต๊ะอาหารว่างเปล่า ชั้นวางรองเท้าเหลือเพียงรองเท้าผ้าใบของนนท์วางระเกะระกะอยู่สองคู่ ตู้เสื้อผ้าฝั่งของฉันเปิดโล่ง ไม่มีเสื้อผ้าของฉันหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้อง ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบพวงกุญแจสำรองและคีย์การ์ดคอนโดวางทับไว้บนกล่องแหวนหมั้นกำมะหยี่สีน้ำเงินกล่องนั้น ฉันเขียนโน้ตแผ่นเล็กๆ แปะไว้ข้างๆ เพียงประโยคสั้นๆ ว่า:
“คืนห้อง คืนอิสระ และคืนชีวิตของคุณให้ไปอยู่กับคนที่คุณรักจริงๆ ลาก่อน”
ฉันเดินลากกระเป๋าถือใบเล็กก้าวออกจากประตูห้อง ปิดประตูดัง คลิก เสียงล็อกนั้นให้ความรู้สึกเหมือนกุญแจมือที่พันธนาการฉันมาตลอดสองปีได้ถูกปลดออก ฉันลงไปเซ็นเอกสารคืนห้องกับนิติบุคคล แจ้งยกเลิกการต่อสัญญาเช่าอย่างเป็นทางการ และโอนเงินค่าส่วนต่างที่ค้างชำระจนเสร็จสิ้น
เมื่อก้าวเท้าออกมาพ้นหน้าโครงการ ลมหนาวของปลายเดือนตุลาคมพัดผ่านผิวหน้า ฉันสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน รู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ใหม่ย่านอารีย์ที่เพื่อนสนิทของฉันช่วยหาไว้ให้เมื่อเช้ามืด ตัดขาดจากโลกใบเดิมของนนทวัชร์โดยสิ้นเชิง
ตัดภาพไปที่ช่วงเวลาบ่ายโมงตรง นนท์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการเมาค้างอย่างหนัก เขารู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด คอแห้งเป็นผง หลังจากส่งแพรวากลับคอนโดของเธอเมื่อช่วงสาย นนท์ก็นั่งแท็กซี่กลับมาที่ห้องของตัวเอง เขาเปิดประตูห้องเข้ามาด้วยความหงุดหงิด คิดในใจว่าป่านนี้มุกคงกำลังนั่งทำหน้าบึ้งตึงรอให้เขาง้ออยู่เหมือนทุกครั้ง
“มุก… ขอน้ำเย็นแก้วนึงดิ ปวดหัวว่ะ” นนท์ตะโกนบอกขณะก้มลงถอดรองเท้า
แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบสงัด
ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีกลิ่นหอมของอาหารเช้า หรือซุปแก้แฮงก์ที่มุกมักจะเตรียมไว้ให้เสมอเวลาที่เขาไปดื่มหนักมา นนท์ขมวดคิ้วอย่างอารมณ์เสีย “มุก! ยังไม่เลิกงอนอีกเหรอวะ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องดิ๊!”
เขาเดินตรงเข้าไปในห้องนั่งเล่น ทว่าสิ่งที่เห็นกลับทำให้เขาต้องหยุดชะงัก ห้องทั้งห้องดูโล่งตาผิดปกติ โซฟาที่เคยวางหมอนอิงลายโปรดของมุกบัดนี้ว่างเปล่า เคาน์เตอร์ครัวสะอาดเอี่ยม ไม่มีแม้แต่แก้วน้ำวางทิ้งไว้
ใจของนนท์เริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เขารีบก้าวเท้ายาวๆ ไปเปิดประตูห้องนอน
ภาพตรงหน้าทำให้เขาแทบทรุดลงกับพื้น ตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ฝั่งซ้ายว่างเปล่า ไม่มีเสื้อผ้าของมุกแม้แต่ชิ้นเดียว โต๊ะเครื่องแป้งที่เคยเต็มไปด้วยเครื่องสำอางและขวดน้ำหอมของเธอบัดนี้เกลี้ยงเกลา ราวกับไม่เคยมีผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน
“มุก… เธอเล่นบ้าอะไรของเธอเนี่ย!” นนท์พึมพำด้วยความตื่นตระหนก
เขารีบวิ่งไปที่โต๊ะทำงาน และที่นั่นเอง สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่เปิดฝาค้างไว้ ประกายของแหวนเพชรสะท้อนเข้าตาเขา พร้อมกับการ์ดข้อความและใบเสร็จที่ถูกคลี่วางไว้อย่างเด่นชัด
นนท์หน้าซีดเผือดราวกับคนไม่มีเลือดไปเลี้ยง ขาของเขาอ่อนแรงจนต้องทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือไม้สั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่มุกทิ้งไว้ขึ้นมาอ่าน
วินาทีนั้นเอง ความจริงอันโหดร้ายได้ตระหนักเข้ามาในโสตประสาทของเขา มุกไม่ได้แค่งอน ไม่ได้เรียกร้องความสนใจ แต่เธอรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว… และเธอก็ได้เดินจากเขาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ