ตอนที่ 2 (Part 2): ความจริงใต้เงา และแผนการของคนตาย
เสียงรองเท้าส้นสูงของหญิงสาวคนนั้นดังก้องสะท้อนอยู่ในลานจอดรถชั้นใต้ดิน ฉันเดินทิ้งระยะห่างประมาณสิบก้าว หลบอยู่ตามแนวเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ลมหายใจของฉันแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ในอกกลับเต้นรัวเหมือนกลองศึก
สายตาของฉันจับจ้องไปที่ร่างของภานุ เขากำลังเดินจูงมือเด็กชายตัวน้อยด้วยท่าทางอ่อนโยน มืออีกข้างถือถุงของเล่นพะรุงพะรัง ทั้งสามคนหยุดลงที่หน้ารถยนต์ยุโรปคันหรูสีดำป้ายแดง ภานุกดรีโมตปลดล็อก เปิดประตูหลังอย่างทะนุถนอม อุ้มลูกชายขึ้นนั่งบนคาร์ซีต คาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ก่อนจะหันมาโอบเอวผู้หญิงคนนั้น ดึงเธอเข้าไปจูบหน้าผากอย่างรักใคร่
ภาพตรงหน้าเปรียบเสมือนมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันตกสะเก็ด ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ภานุบอกฉันเสมอว่าเขาไม่อยากมีลูกเพราะฐานะเรายังไม่พร้อม เขาทำงานกะดึก ขับรถส่งของข้ามจังหวัดเพื่อหาเงินเข้าบ้าน บางวันมีเพียงข้าวไข่เจียวกล่องเดียวแบ่งกันกิน แต่เขากลับไปสร้างครอบครัวอันสมบูรณ์แบบ มีบ้าน มีรถหรู มีลูกชายวัยน่ารัก กับผู้หญิงคนอื่นลับหลังฉันมานานกว่าสี่ปี
ฉันยกโทรศัพท์มือถือขึ้น ซูมกล้องจับภาพป้ายทะเบียนรถ หมายเลขทะเบียนกรุงเทพมหานคร และใบหน้าด้านข้างของทั้งสองคนอย่างคมชัด จากนั้นรถหรูคันนั้นก็แล่นออกจากซองและเคลื่อนตัวขึ้นสู่ทางออกลานจอดรถไป
ฉันไม่ได้ยืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป ความเศร้าโศกเสียใจที่เคยมีตลอดเจ็ดเดือนถูกเผาไหม้กลายเป็นความแค้นที่เยือกเย็น ฉันรีบโบกแท็กซี่หน้าห้าง แล้วมุ่งหน้าไปยังอู่ซ่อมรถแถวพุทธมณฑลสาย 2 ซึ่งเป็นที่ทำงานของ “พี่เด่น” เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของภานุที่ทำงานบริษัทขนส่งเดียวกัน และเป็นคนที่มาร่วมงานศพในวันนั้นด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนที่สุด
เมื่อไปถึงอู่ พี่เด่นกำลังก้มหน้าก้มตาซ่อมเครื่องยนต์อยู่ใต้ท้องรถ พอเห็นฉันเดินเข้าไป เขาก็ชะงัก ประแจในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังลั่น สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี
“น้องริน… มีธุระอะไรเหรอครับ ทำไมมาถึงที่นี่?” น้ำเสียงของเขาตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัด
ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงโทรศัพท์ออกมาเปิดรูปถ่ายที่ลานจอดรถให้เขาดูเต็มสองตา “พี่เด่นคะ ช่วยบอกรินหน่อยได้ไหมว่าผู้ชายในรูปนี้ใช่ภานุ สามีที่รินเพิ่งเผาไปเมื่อเจ็ดเดือนก่อนหรือเปล่า?”
พี่เด่นผงะ ถอยหลังชนเข้ากับโต๊ะเครื่องมือ ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากสั่นจนพูดไม่ออก “ริน… คือ… พี่…”
“พี่รู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม!” ฉันเค้นเสียงต่ำ แววตากร้าวขึ้น “ถ้าพี่ไม่พูดความจริง รินจะเอาหลักฐานพวกนี้ไปแจ้งตำรวจ แจ้งความเรื่องแจ้งตายเท็จ เรื่องปลอมแปลงเอกสาร และรินจะลากพี่เข้าไปเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วย!”
เมื่อถูกต้อนจนมุม พี่เด่นก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติก ยกมือกุมขมับแล้วถอนหายใจยาว “พี่ยอมแล้วริน… แต่พี่ขอร้อง อย่าลากพี่ไปเอี่ยวเลย พี่แค่รับเงินมาช่วยปิดปากเท่านั้น”
ความจริงอันน่ารังเกียจพรั่งพรูออกมาจากปากของพี่เด่น ภานุไม่ได้เป็นแค่คนขับรถส่งของธรรมดา แต่เขาแอบมีความสัมพันธ์กับ “คุณพิมพ์ดาว” ลูกสาวคนเดียวของเจ้าของบริษัทโลจิสติกส์ยักษ์ใหญ่ที่เขาทำงานอยู่ ภานุใช้หน้าตาคมคายและคารมหวานล้อมหลอกพิมพ์ดาวจนเธอตั้งท้อง และยอมแต่งงานแบบเงียบๆ จดทะเบียนสมรสซ้อนด้วยเส้นสายและอำนาจเงิน โดยที่ทางฝั่งพิมพ์ดาวไม่เคยรู้เลยว่าเขามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอยู่ก่อนแล้วในห้องเช่ารูหนู
แต่เมื่อพิมพ์ดาวเริ่มสงสัยเรื่องเงินและเวลาที่เขาหายไปบ่อยๆ ประกอบกับพ่อของเธอเริ่มส่งคนมาตรวจสอบประวัติของภานุ ภานุจึงตัดสินใจวางแผน “ตายทิพย์” เพื่อตัดปัญหาและลบล้างตัวตนเดิมทิ้งอย่างถาวร
“แล้วศพในรถล่ะพี่เด่น? ศพที่ไหม้เกรียมจนเหลือแต่เถ้ากระดูกนั่นคือใคร!” ฉันถามด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน มือทั้งสองกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
พี่เด่นกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาจับแขนฉันเบาๆ “คืนนั้นมีคนจรจัดเมาเหล้าหมดสตินอนอยู่ข้างทางแถวอยุธยา… ไอ้ภานุมันลากร่างคนนั้นขึ้นไปไว้ในเบาะคนขับ ถอดแหวนแต่งงานกับกระเป๋าเงินทิ้งไว้ แล้วขับรถพุ่งลงข้างทางก่อนจะจุดไฟเผาอำพรางคดี มันใช้เงินก้อนโตยัดใต้โต๊ะเจ้าหน้าที่บางคนเพื่อเร่งสรุปสำนวนว่าเป็นอุบัติเหตุและตรวจพิสูจน์อัตลักษณ์บุคคลแบบลวกๆ แล้วมันก็สวมตัวตนใหม่ ใช้ชื่อใหม่ บินไปอยู่ต่างประเทศหลายเดือน ก่อนจะกลับมารับมรดกและบริหารงานบริษัทกับคุณพิมพ์ดาว”
หัวใจของฉันเย็นเฉียบไปถึงกระดูกดำ ผู้ชายที่ฉันเคยรักและนอนกอดทุกคืน ไม่ใช่แค่คนทรยศธรรมดา แต่เขาคือฆาตกรเลือดเย็นที่พร้อมจะฆ่าคนบริสุทธิ์เพื่อสร้างบันไดพาตัวเองขึ้นไปเสวยสุขบนกองเงินกองทอง
“มันคิดว่ามันรอดแล้วใช่ไหม…” ฉันพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่น
ฉันบังคับให้พี่เด่นส่งที่อยู่บ้านพักหรูย่านราชพฤกษ์ของพิมพ์ดาวมาให้ รวมถึงรายละเอียดงานเลี้ยงเปิดตัวสาขาใหม่ของบริษัทที่จะจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า ณ โรงแรมระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา
ก่อนจะเดินออกจากอู่ ฉันหันกลับไปมองพี่เด่น “ถ้าพี่คิดจะโทรไปเตือนมัน พี่เตรียมตัวรับหมายเรียกข้อหาร่วมกันฆ่าคนตายโดยเจตนาได้เลย”
ฉันกลับมาที่ห้องเช่า จัดการรื้อเอกสารสำคัญทั้งหมด ทะเบียนสมรสฉบับจริง ใบมรณบัตรปลอมๆ ผลการสืบสวนคดีอุบัติเหตุ และภาพถ่ายจากลานจอดรถ ฉันสแกนทุกอย่างเก็บไว้ในคลาวด์ พร้อมส่งสำเนาชุดหนึ่งไปให้เพื่อนสนิทที่เป็นทนายความสายคดีอาญา
ภานุคิดว่าเขาฝังอดีตลงไปในหลุมศพแล้ว แต่เขาคงลืมไปว่า คนที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะยอมให้เขาย่ำยีชีวิตเล่นฟรีๆ ฉันจะไปปรากฏตัวในงานเลี้ยงของเขา และคืนความยุติธรรมให้กับศพไร้ชื่อที่ต้องตายแทนเขาอย่างสาสม!