Uncategorized

คนขับรถแท็กซี่หันขวับกลับมามองฉันทันที ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “หืม?! แม่หนู… จะไปสุวรรณภูมิทั้งชุดแต่งงานแบบนี้เนี่ยนะ? งานแต่งเขารออยู่นี่ไม่ใช่เรอะ!” “ไปเถอะค่ะลุง ขับออกไปตอนนี้เลย ค่ารถเท่าไหร่ฉันจ่ายเพิ่มให้สามเท่า” ฉันหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทหลายใบจากกระเป๋าถือใบเล็กออกมาวางลงบนคอนโซลหน้ารถ ลุงคนขับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เหยียบคันเร่งออกตัวทันที เสียงเครื่องยนต์เก่าส่งเสียงครางกระหึ่ม แท็กซี่สีชมพูคาดเขียวหักเลี้ยวออกจากหน้าคอนโดมิเนียม สวนทางกับขบวนรถหรูสิบสองคันที่เพิ่งเริ่มเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ฉันมองกระจกข้าง เห็น Rolls-Royce Phantom คันงามนำหน้าขบวน มีดอกไม้สีแดงสดประดับเด่นสะดุดตา ภายในนั้นมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งเคียงข้างกันราวกับคู่สร้างคู่สม ฉันหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันสายการบิน จัดการจองตั๋วเที่ยวบินชั้นธุรกิจเที่ยวบินที่เร็วที่สุดมุ่งหน้าสู่ลอนดอน ตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวที่ไม่มีวันหวนกลับ จากนั้น ฉันกดต่อสายหาทนายความส่วนตัวของตระกูล “สวัสดีครับคุณริน วันนี้วันแต่งงานนี่ครับ มีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ?” ปลายสายถามด้วยความแปลกใจ “คุณเอกคะ จัดการเรื่องสัญญาข้อตกลงก่อนสมรสทั้งหมดให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” น้ำเสียงของฉันเรียบนิ่ง ทรงพลัง และเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ยกเลิกการโอนหุ้นบริษัทในเครือศิริวัฒนากุลร้อยละสี่สิบที่ฉันตั้งใจจะมอบให้ภาคินเป็นของขวัญแต่งงาน และยกเลิกสัญญาร่วมทุนโปรเจกต์ไอทีมูลค่าห้าร้อยล้านบาทระหว่างบริษัทของฉันกับบริษัทของตระกูลเขาด้วยค่ะ ดำเนินการทันที” “คุณรินครับ! ถ้ายกเลิกตอนนี้ บริษัทของฝั่งคุณภาคินจะขาดสภาพคล่องขั้นวิกฤตทันทีเลยนะครับ พวกเขาเอาชื่อเสียงของงานแต่งงานนี้ไปค้ำประกันเงินกู้ไว้หมดแล้ว!” “นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉันอีกต่อไปแล้วค่ะคุณเอก” ฉันเว้นวรรคเล็กน้อย ปล่อยให้ความจริงอันเฉียบขาดตอกย้ำลงไป “อ้อ… แล้วช่วยติดต่อฝ่ายบริหารของโรงแรมริมแม่น้ำด้วยนะคะ แจ้งพวกเขาว่าฉันขอยกเลิกการจัดงานแต่งงานทั้งหมด ค่าใช้จ่ายทุกบาทที่ฉันจ่ายมัดจำไปแล้ว ไม่ต้องขอคืน แต่ให้สั่งพนักงานเก็บของและปิดห้องจัดเลี้ยงใหญ่ทันที ปิดไฟ … Read more

บานประตูไม้สักหนาหนักที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนามาตลอดหนึ่งสัปดาห์ค่อย ๆ แง้มเปิดออกช้า ๆ เสียงบานพับทองเหลืองเสียดสีกันดังเอี๊ยดก้องไปทั่วโถงเรือนไทย ท่ามกลางความเงียบสงัดที่กดทับราวกับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ แม่ที่กำลังตั้งท่าจะแผดเสียงด่าฉันอีกรอบ ชะงักค้าง สายตาจ้องเขม็งไปยังเงามืดหลังบานประตู ถุงขยะสีดำที่เหลือในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นกระดานไม้เสียงดังตุบ ไม่ใช่ผีสาง และไม่ใช่ภาพลวงตา คนที่ก้าวข้ามธรณีประตูออกมาอย่างสุขุม คือชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสีกรมท่าท่าทางภูมิฐาน สวมแว่นตากรอบทอง ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบ ในมือของเขาถือกระเป๋าเอกสารหนังสีดำขลับ และที่เดินตามหลังเขาออกมาติด ๆ คือเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบเต็มยศสองนาย พร้อมด้วยชายชราผมขาวอีกสองคน ซึ่งชาวบ้านแถบนี้ไม่มีใครไม่รู้จัก—หนึ่งในนั้นคือผู้ใหญ่บ้าน และอีกคนคือคุณลุงทวี ประธานชมรมครูบำนาญ เพื่อนสนิทร่วมสาบานของคุณตา พ่อเบิกตากว้างจนแทบถลน ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “ทะ…ทนายสมศักดิ์?” “สวัสดีครับ คุณประเสริฐ คุณพรพรรณ” ทนายสมศักดิ์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนน่าขนลุก “ไม่ได้เจอกันนานเกือบยี่สิบปีเลยนะครับ ดูเหมือนว่าพวกคุณจะยังตรงต่อเวลาเสมอ… โดยเฉพาะเวลาที่มีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง” “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” แม่ได้สติก่อนใคร เธอแผดเสียงแหลมสูงขึ้นมาทันทีเพื่อกลบความหวั่นไหว ชี้หน้านายตำรวจและทนายสลับกัน “เข้ามาอยู่ในบ้านคนอื่นได้ยังไง! แล้วพากันมาทำไมเยอะแยะ นี่มันบ้านของพ่อฉัน ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ เพียงคนเดียวตามกฎหมาย! พวกคุณบุกรุกเข้ามาในทรัพย์สินของฉัน ออกไปให้หมดนะ!” “แม่! เสียงดังอะไรกันน่ะ รำคาญจริง!” เสียงแหลมของน้องสาวต่างแม่ดังลงมาจากบันไดชั้นสอง เธอเดินนวยนาดลงมา พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนใบหน้าอย่างหงุดหงิด “ตกลงห้องนอนใหญ่หนูจะทุบหน้าต่างไม้โบราณนั่นทิ้งนะ … Read more

จอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาเหนือเวทีกะพริบวูบหนึ่ง ก่อนที่สัญญาณภาพจากระบบควบคุมส่วนกลางจะถูกสลับเข้ามา แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนวับบนใบหน้าของอาจารย์สุรชัย เขายืนกอดอกพลางปรายตามองเด็กหนุ่มร่างผอมเกร็งด้วยแววตาของผู้กำชัยชนะ ในความคิดของฝ่ายปกครองผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด นี่คือบทเรียนราคาแพงที่จะสั่งสอนให้ทุกคนเห็นว่า ความยากจนไม่ใช่ข้ออ้างของการละเมิดกฎหมาย และโรงเรียนแห่งนี้ต้องไม่มีที่ยืนให้แก่พฤติกรรมลักลอบไร้ยางอาย เสียงพึมพำของผู้ปกครองและนักเรียนกว่าห้าร้อยชีวิตด้านล่างดังระงมขึ้นเหมือนฝูงผึ้งแตกรัง สายตานับพันคู่จับจ้องมายังตะวัน บางคนมองด้วยความเคลือบแคลง บางคนมองด้วยความเวทนา ขณะที่มาร์คกำหมัดแน่นอยู่ตรงเก้าอี้แถวหน้า พยายามจะลุกขึ้นแย้งแต่ถูกอาจารย์ประจำชั้นดึงแขนปรามไว้ ตะวันยืนนิ่งอยู่กลางแสงสปอตไลต์ มือทั้งสองข้างแนบชิดลำตัว นิ้วมือของเขาสั่นระริกเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำจนรู้สึกเจ็บแปลบในอก แต่เขากลับไม่ก้มหน้าหลบสายตาใคร แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวจนภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน เขาสวมเสื้อนักเรียนตัวใหม่ที่ลุงสมคิดมอบให้ เสื้อตัวนั้นสะอาด เรียบกริบ และอบอุ่นเกินกว่าที่เขาจะยอมปล่อยให้น้ำตาแห่งความขลาดกลัวร่วงหล่นลงมาเปื้อนมัน “ดูเอาไว้ให้เต็มตา!” อาจารย์สุรชัยตวาดก้องผ่านไมโครโฟน “ภาพบันทึกย้อนหลังจากกล้องวงจรปิดมุมสูงทางเดินชั้นสองและบริเวณประตูหลังเวทีหอประชุม ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา!” ภาพแรกปรากฏขึ้นบนจอ เป็นภาพขาวดำที่มีสัญญาณรบกวนเล็กน้อย ระบุเวลา 01:15 น. ของคืนหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อน ภาพนั้นไม่ได้แสดงให้เห็นหัวขโมยกำลังงัดแงะห้องพักครู ไม่ได้แสดงภาพเด็กเกเรกำลังมั่วสุมเสพยา หรือทำลายทรัพย์สินของทางราชการอย่างที่หลายคนคาดเดา สิ่งที่ปรากฏคือร่างผอมบางของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนตัวเก่าที่ซักจนเนื้อผ้าบางเฉียบ เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบตรงซอกบันไดชั้นสอง อาศัยเพียงแสงสว่างรำไรจากหลอดไฟนีออนดวงเล็กหน้าห้องน้ำ บนตักของเขามีสมุดจดเล่มหนาที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียน ตะวันกำลังใช้ปลายนิ้วที่ด้านชาเพราะความหนาว พลิกหน้าหนังสือเรียนฟิสิกส์ทีละหน้าอย่างทะนุถนอม สองตามุ่งมั่นจดจ่ออยู่กับตัวอักษรโดยไม่แม้แต่จะขยับตัวลุกไปไหนเป็นเวลาหลายชั่วโมง เสียงซุบซิบในหอประชุมเริ่มแผ่วลง กลายเป็นความเงียบงันที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาแทนที่ อาจารย์สุรชัยขมวดคิ้ว มือที่จับรีโมตสลับภาพกดข้ามไปยังคลิปถัดไปอย่างรวดเร็ว “นี่แค่ภาพบังหน้า! ดูกล้องหน้าโรงอาหารสิ ดูสิ่งที่เขาทำ!” คลิปวิดีโอคลิปที่สองฉายภาพเวลา 23:30 … Read more

เสียงหัวเราะเยาะหยันระเบิดขึ้นกลางห้องโถงทันทีที่คำว่า ‘บ้านไม้ริมน้ำ’ หลุดออกจากปากทนายความ รตีแทบจะสำลักน้ำชาที่เพิ่งยกขึ้นจิบ หล่อนปรายตามองมาที่ฉันด้วยแววตาสมเพชระคนสะใจอย่างปิดไม่มิด “บ้านไม้ริมน้ำอยุธยางั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ นึกว่าคุณย่าจะซ่อนสมบัติอะไรไว้ให้เด็กเก็บมาเลี้ยง ที่แท้ก็เศษไม้ผุๆ ปลวกแทะหลังนั้นเนี่ยนะ!” รตีเอ่ยพลางใช้เล็บที่เคลือบสีแดงสดเคาะลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อน “ตอนเด็กๆ ฉันเคยผ่านไปทีหนึ่ง ฝนตกทีน้ำก็ท่วมถึงคาน หลังคาก็แทบจะถล่มลงมาทับหัว จะขายทอดยังไม่มีใครเอาเลยมั้ง น่าสงสารจริงๆ นะนิดา แต่ก็นะ… คนอย่างแก ได้แค่นั้นก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว” ป้าสมศรีหัวเราะหึๆ ในลำคอ หล่อนเชิดหน้าขึ้นพลางลูบสร้อยเพชรเส้นโตที่เพิ่งได้สิทธิ์ครอบครอง “เอาเถอะนิดา ถึงแกจะไม่ได้เงินสดสักแดงเดียว แต่คุณหญิงท่านก็ยังมีเมตตา ไม่ปล่อยให้แกต้องไปนอนข้างถนน รีบเก็บเสื้อผ้าออกจากคฤหาสน์นี้ภายในพรุ่งนี้ซะล่ะ เพราะบ้านหลังนี้กับทรัพย์สมบัติทั้งหมดเป็นของฉันกับยัยรตีแล้ว อย่าคิดจะมาหยิบฉวยอะไรติดมือไปแม้แต่ชิ้นเดียว!” ฉันไม่ได้ตอบโต้แม้แต่คำเดียว มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ใต้โต๊ะอาหาร ไม่ใช่เพราะโกรธแค้นที่ไม่ได้ทรัพย์สมบัติมหาศาล แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดที่เห็นคนในครอบครัวเหยียบย่ำความทรงจำและเจตนารมณ์สุดท้ายของคุณย่า ฉันมองสบตากับทนายชูเกียรติ ทนายความชราผู้รับใช้คุณย่ามาหลายสิบปี แววตาของเขาไม่ได้มีเพียงความสงสาร แต่แฝงไปด้วยประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งและเคร่งขรึม ราวกับเขากำลังเก็บงำความลับยิ่งใหญ่เอาไว้ “นี่คือกุญแจและโฉนดที่ดินครับคุณนิดา” ทนายชูเกียรติยื่นซองหนังเก่าๆ ที่มีลูกกุญแจทองเหลืองดอกใหญ่โบราณให้กับฉัน เขากระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน “คุณท่านบอกผมไว้ก่อนสิ้นลม… ว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ได้อยู่ที่ตาเห็น ขอให้คุณนิดาเดินทางไปที่นั่นคนเดียว และเปิดดูมันด้วยตัวคุณเองครับ” วันรุ่งขึ้น ฉันแบกกระเป๋าเสื้อผ้าใบเก่าเพียงใบเดียวออกจากคฤหาสน์วิจิตรธรรม ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของบรรดาคนรับใช้ที่แปรพักตร์ไปประจบสอพลอป้าสมศรีและรตี ฉันนั่งรถโดยสารประจำทางมุ่งหน้าสู่จังหวัดอยุธยา ปลายทางคือบ้านไม้ริมแม่น้ำป่าสักที่คุณย่าเคยพาฉันไปพักผ่อนเพียงครั้งเดียวเมื่อสิบปีก่อน เมื่อก้าวเท้าลงจากรถรับจ้าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ … Read more

ตอนที่ 2 หยดกาแฟร้อนหยดลงบนพรมขนสัตว์สีครีม ควันกรุ่นลอยขึ้นจากรอยเปื้อนสีดำ ธนกรไม่แม้แต่จะก้มลงมอง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เด็กทั้งสามคน ปานแดงรูปเสี้ยวพระจันทร์บนข้อมือขวา มันคือตำหนิติดตัวของตระกูลศรีวิไลรัตน์ ตำหนิที่สืบทอดกันมาสามรุ่น เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “พวกเธอเป็นใคร” เสียงของเขาแหบพร่า เด็กชายคนโตขยับสูทให้เข้าที่ แววตาของเด็กน้อยนิ่งสงบเกินวัย “พวกเรามาในนามผู้ถือหุ้นใหญ่ครับ” เด็กหญิงส่งยิ้มบางๆ “และเจ้าหนี้รายเดียวของคุณ” เสียงส้นสูงหยุดลงตรงหน้าประตู ฉันก้าวออกจากเงามืดของโถงทางเดิน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่เขาคุ้นเคยลอยกระทบ ธนกรเงยหน้าขึ้นมองฉัน ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด “นภัสสร…” เขาเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแผ่วเบา ฉันหยุดยืนอยู่ด้านหลังลูกทั้งสาม “ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ คุณธนกร” เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มือของเขาสั่นระริก “เธอมาทำอะไรที่นี่” “ฉันพาลูกค้าคนสำคัญมาพบคุณค่ะ” ฉันแตะไหล่ลูกชายเบาๆ เด็กชายส่งแฟ้มหนังสีน้ำเงินให้ชายตรงหน้า แฟ้มเอกสารหนักอึ้งวางลงบนโต๊ะไม้สัก ธนกรมองมือเล็กๆ ของเด็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวถอดแบบมาจากมือของเขา ตราประทับสีแดงบนกระดาษแนบท้ายเริ่มเลือนราง ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ปรียานุชก้าวเข้ามาพร้อมถุงช้อปปิ้งหรูหรา “มีเรื่องอะไรกันเหรอคะธนกร” เธอชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นฉันยืนอยู่ ถุงกระดาษในมือของเธอหล่นลงบนพื้น “แกเข้ามาในตึกนี้ได้ยังไง” ปรียานุชชี้นิ้วมาที่หน้าฉัน “รปภ. ปล่อยคนชั้นต่ำแบบนี้เข้ามาได้ยังไง” เด็กหญิงคนเล็กเอียงคอมองเธอ “คุณป้าพูดจาไม่สุภาพเลยนะคะ” ปรียานุชเบิกตากว้างด้วยความโมโห “เด็กไร้การศึกษาพวกนี้เป็นลูกใคร” “หุบปากเดี๋ยวนี้ ปรียานุช” ธนกรตวาดลั่นห้อง เขาไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเธอมาก่อน … Read more

PART 2 : ทายาทสายเลือดมังกร และการพิพากษาในคืนเดือนดับ “นายน้อยภีม… ในที่สุดกระผมก็พบท่านแล้ว!” ถ้อยคำนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างใหญ่ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจเด็กชายวัยสิบขวบ ภีมยืนเบิกตากว้าง ร่างกายที่หนาวสั่นจนชาด้านแข็งทื่อไปในทันที ชายสูงวัยตรงหน้า ผู้มีเรือนผมสีดอกเลาและสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบราวมหาเศรษฐีชั้นสูง ไม่ได้เพียงแค่เอ่ยทักทายธรรมดา แต่เขากลับยอมคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ สองมือที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายทศวรรษประคองมือน้อยๆ ที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนของภีมไว้ด้วยความสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม หยาดน้ำตาเม็ดโป้งเอ่อล้นเบ้าตาของชายชรา ก่อนจะหยดแหมะลงบนหลังมือของเด็กชาย “คุณตา… รู้จักพ่อของผมด้วยเหรอครับ?” ภีมถามด้วยเสียงแหบแห้งที่สั่นเครือ ลำคอของเขาแห้งผากจนแทบจะเปล่งคำพูดไม่ออก เกริกเกียรติเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตากลมโตที่บวมช้ำของเด็กน้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวอย่างแสนสาหัส “รู้จักสิครับ… ท่านไม่ใช่แค่คนที่กระผมรู้จัก แต่ท่านประธานธนภัทร คือผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิตของกระผม และคือเจ้าชีวิตของทุกคนในตระกูลอัครเดชานันท์!” เกริกเกียรติลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะหันไปสั่งการแม่บ้านและบอดี้การ์ดร่างยักษ์นับสิบนายที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบห้องโถงด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดทรงอำนาจ “ป้าสมร! พานายน้อยไปที่ห้องนอนใหญ่ชั้นสอง เตรียมน้ำอุ่น ผสมเกลือสมุนไพร และนำชุดที่ดีที่สุดมาเปลี่ยนให้นายน้อยเดี๋ยวนี้!” “ตามทีมแพทย์ประจำตระกูลมาตรวจร่างกายอย่างละเอียด อย่าให้มีแม้แต่รอยขีดข่วนเดียวที่ถูกมองข้าม!” “และพวกแกทุกคน…” เกริกเกียรติตวัดสายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีไปยังหัวหน้าบอดี้การ์ด “สั่งการปิดทางเข้าออกคฤหาสน์ทุกจุด ส่งหน่วยลาดตระเวนติดอาวุธคุ้มกันพื้นที่รัศมีห้ากิโลเมตร… หากมีหนอนตัวไหนกล้าเข้ามารบกวนนายน้อย ให้เด็ดหัวมันทิ้งได้ทันที!” “ครับท่านเกริกเกียรติ!” เสียงขานรับหนักแน่นดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ ภีมถูกประคองเข้าไปในห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ที่โอ่อ่าดั่งพระราชวัง น้ำอุ่นช่วยชำระล้างคราบโคลน กลิ่นเขม่าควันไฟจากเมรุเผาศพ และความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจออกไปทีละน้อย บาดแผลฟกช้ำตามแขนและแผ่นหลังที่เกิดจากการถูกแม่เลี้ยงผลักตกบันได ถูกทีมแพทย์ทายาและดูแลอย่างอ่อนโยนที่สุด เด็กน้อยถูกจับแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำสั่งตัดพิเศษและกางเกงสแล็กพอดีตัว ผิวพรรณที่สะอาดสะอ้านเผยให้เห็นเค้าโครงใบหน้าคมคาย … Read more

เสียงฟ้าร้องที่คำรามกึกก้องสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์หรู ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดราวกับเวลาถูกหยุดหมุนหลังจากหน้าจอมืดดับลง แสงไฟในห้องโถงกะพริบไหวชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสว่างจ้า เผยให้เห็นภาพของชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำที่กำลังประคองร่างไร้สติของหญิงสาวในชุดเดรสสีเหลืองไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม นิ้วมือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ขณะสัมผัสชีพจรที่แผ่วเบาตรงลำคอระหง ลมหายใจของเขาติดขัดด้วยความตื่นตระหนกและความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่เขารักที่สุดไป แต่ในวินาทีถัดมา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังจุดสูงสุดของบันไดหินอ่อน แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้น เย็นเยียบ และไร้ซึ่งความปรานีใดๆ หญิงสาวในชุดเดรสสีเงินระยิบระยับยืนนิ่งอยู่บนยอดบันได ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งและแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศบัดนี้ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุดเมื่อสบเข้ากับดวงตาดั่งปีศาจของเขา เธอพยายามจะก้าวถอยหลังเพื่อหลบหนีจากแรงกดดันมหาศาล แต่ปลายรองเท้าส้นสูงกลับสะดุดเข้ากับชายกระโปรงของตัวเองจนเซถอยไปชนเข้ากับเสาราวบันไดหินอ่อนอย่างน่าเวทนา แขกเหรื่อระดับสูงในชุดราตรีหรูหราที่ยืนรายล้อมต่างพากันถอยร่น เว้นระยะห่างออกจากบันไดโดยสัญชาตญาณ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากห้ามปราม เพราะทุกคนในวงสังคมต่างรู้ดีว่า โทสะของทายาทผู้ทรงอิทธิพลคนนี้คือสิ่งที่ไม่มีผู้ใดในโลกสามารถต้านทานได้ ชายหนุ่มไม่ได้รีบร้อน เขาส่งสัญญาณเสียงต่ำแต่เฉียบขาด บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบนายที่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมมืดต่างก้าวออกมาปิดล้อมทางเข้าออกทุกบานของคฤหาสน์ไว้แน่นหนา หน้าต่างและประตูบานยักษ์ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาราวกับกรงขัง เขาค่อยๆ พยุงร่างของหญิงสาวในชุดสีเหลืองขึ้นสู่อ้อมอกแนบแน่น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอที่กำลังจางหายไปยิ่งกระตุ้นให้เส้นประสาทของเขาตึงเครียดจนแทบระเบิด เขาก้าวเท้าขึ้นบันไดหินอ่อนทีละขั้นอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะหนักแน่น ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่วันสิ้นโลกของตระกูลที่กล้าทำร้ายผู้หญิงของเขา เมื่อเขาเดินขึ้นมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวในชุดสีเงิน ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวกลับให้ความรู้สึกเหมือนห้วงอเวจีที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง หญิงสาวพยายามยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาแห่งความหวาดหวั่นไหลพรากลงมาอาบแก้ม เธอพยายามเค้นเสียงเพื่อหาข้อแก้ตัว ละล่ำละลักบอกว่ามันเป็นเพียงอุบัติเหตุ เธอไม่ได้ตั้งใจ และเธอไม่คิดว่าหญิงสาวคนนั้นจะเสียหลักตกไปจริงๆ แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไม่สามารถผ่านกำแพงความเย็นชาของเขาได้เลย ชายหนุ่มเพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองดูซากสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่า เขาไม่ได้ลงมือทำร้ายร่างกาย ไม่ได้ตบตี หรือแม้แต่ตะคอกใส่เธอ แต่เสียงทุ้มต่ำที่เขาเปล่งออกมาผ่านฟันที่ขบแน่นนั้นกลับสร้างความเจ็บปวดและทรมานยิ่งกว่าการถูกมีดกรีด เขาประกาศิตต่อหน้าพยานทุกคนในงานว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หุ้นทุกตัว เงินลงทุนทุกบาท และสัญญาทางธุรกิจทั้งหมดที่ตระกูลของเธอมีร่วมกับเครือบริษัทของเขาจะถูกยกเลิกและทำลายจนสิ้นซาก ชื่อเสียงและอำนาจที่บรรพบุรุษของเธอสั่งสมมานับหลายทศวรรษจะพังทลายลงภายในคืนเดียว … Read more